എന്റേതല്ല ഈ ദേശമെങ്കിലും
എന്നുമെന്നും ഞാനതിനെയോർക്കും.
എന്നുമെനിക്കോർമ്മയുണ്ടാവും,
ഉപ്പു ചുവയ്ക്കാത്ത, കുളിരുന്ന കടൽവെള്ളവും.
അടിമണലിനു ചോക്കിലും വെളുത്ത നിറം,
വീഞ്ഞു പോലെ മദിപ്പിക്കുന്ന വായു,
അന്തിവെയിലിൽ നഗ്നമാകുന്ന
പൈന്മരങ്ങളുടെ ഉടലുകൾ.
ലോലലോലമായ തിരകൾക്കു മേലസ്തമയം:
എനിക്കിതു പിടികിട്ടുന്നില്ല,
അവസാനിക്കുന്നതു പകലോ, ലോകമോയെന്ന്,
അതിനിഗൂഢതയൊന്നെന്റെയുള്ളിലുദിക്കുകയോയെന്ന്.
വിലപിക്കാനാരുമില്ലാത്തൊരു പ്രേതത്തെപ്പോലെ…
വിലപിക്കാനാരുമില്ലാത്തൊരു പ്രേതത്തെപ്പോലെ
ഈ രാത്രിയിലിവിടെ ഞാനലങ്ങുനടക്കും;
നക്ഷത്രരശ്മികൾ കളിയാടുകയാവുമപ്പോൾ
വിടർന്ന ലൈലാക്കുപൂക്കൾ പോലെ.
(1920)
എത്രയെളുപ്പത്തിൽ കഴിഞ്ഞേനേ,
ഈ ജീവിതമുപേക്ഷിച്ചുപോകാൻ,
വേദനയറിയാതെരിഞ്ഞടങ്ങാൻ.
റഷ്യൻ കവിക്കു വിധിച്ചതല്ല പക്ഷേ,
അത്രയും നിർമ്മലമായൊരു മരണം.
പലായനം ചെയ്യുന്നൊരാത്മാവിനു
സ്വർഗ്ഗകവാടങ്ങൾ തുറന്നിടാൻ
അതിലധികമൊരു വെടിയുണ്ടയെ വിശ്വസിക്കാം,
അല്ലെങ്കിലൊരു ഗർജ്ജനത്തിന്റെ വ്യാഘ്രപാദങ്ങൾക്കാവും
സ്പോഞ്ചിൽ നിന്നെന്നപോലെ
ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു ജീവൻ പിഴിഞ്ഞെടുക്കാൻ.
(1925)
സ്വയം വെടി വച്ചു മരിച്ച റഷ്യൻ കവി സെർജി യെസെനിന്റെ ഓർമ്മയ്ക്കായെഴുതിയ കവിത എന്നു പറയാറുണ്ടെങ്കിലും ആ മരണത്തിനും മുമ്പാണ് ഇതെഴുതിയതെന്നതിനു തെളിവുണ്ട്.
കിളരം വച്ചവൻ...
കിളരം വച്ചവൻ,
തരുണഗരുഢനെപ്പോലെ കണ്ണുകളിരുണ്ടവൻ,
അവനുമായൊരൊളിബന്ധം തുടങ്ങി ഞാൻ,
വേനലറുതിയിൽ പൂവിട്ട പുൽത്തട്ടിൽ
പതിയെ കാലെടുത്തുവയ്ക്കും പോലെ.
ശേഷിച്ച പനിനീർപ്പൂക്കളുണ്ടായിരുന്നു,
ധൂസരമായ ഘനമേഘങ്ങളിൽ
ഊഞ്ഞാലാടുന്ന സുതാര്യചന്ദ്രനുണ്ടായിരുന്നു...
1917
കുയിലിനോടു ഞാൻ ചോദിച്ചു...
കുയിലിനോടു ഞാൻ ചോദിച്ചു,
ശിഷ്ടായുസ്സെനിക്കെത്രയെന്ന്...
പൈൻമരത്തലപ്പുകൾ വിറ പൂണ്ടു,
പുല്ലിലൊരു മഞ്ഞ വെയിൽക്കതിർ വീണു...
കുളിർന്ന കാവിൽ നിന്നൊന്നും പക്ഷേ ഞാൻ കേട്ടില്ല.
ഞാൻ മടങ്ങുകയായി,
പൊള്ളുന്ന നെറ്റിത്തടത്തിൽ
തണുത്ത കാറ്റിന്റെ തലോടൽ.
1919
ധൈര്യം
നിന്റെ കുഞ്ഞിക്കൈ കൊണ്ടു മുട്ടൂ- തുറക്കാം ഞാൻ.
എന്നും നിനക്കു വാതിൽ തുറന്നിട്ടില്ലേ ഞാൻ.
മലകൾക്കപ്പുറത്താണു ഞാനിപ്പോൾ,
മരുഭൂമിയ്ക്കും, ചൂടിനും, കാറ്റിനുമപ്പുറം,
എന്നാലും നിന്നെ വിട്ടുപോകില്ല ഞാൻ...
നിന്റെ ഞരക്കം ഞാൻ കേട്ടില്ല,
നീയെന്നോടപ്പം ചോദിച്ചിട്ടുമില്ല.
ഒരു മേപ്പിൾച്ചില്ലയൊടിച്ചുവരൂ,
പോയ വസന്തത്തിലെന്നപോലെ
ഒരു മൂടു പുല്ലെങ്കിലുമെടുത്തു വരൂ.
കൈ കുമ്പിളാക്കി അതിൽ കോരിക്കൊണ്ടുവരൂ,
നമ്മുടെ നേവയുടെ കുളിർന്ന നറുവെള്ളം,
ഞാൻ കഴുകിക്കളയട്ടെ,
നിന്റെ സ്വർണ്ണമുടിയിൽ നിന്നു ചോരക്കറകൾ.
1942 ഏപ്രിൽ 23
യുദ്ധകാലത്ത് പീറ്റേഴ്സ്ബർഗ് വിട്ട് താഷ്കെന്റിലായിരിക്കുമ്പോളെഴുതിയത്
വിജയം
2
കടവത്താദ്യത്തെ വിളക്കുമാടം തെളിയുന്നു,
അനവധിയുടെ മുന്നോടി-
മരണത്തിന്റെ കേവുമായി,
മരണത്തിനൊപ്പമിരുന്ന്,
മരണത്തിലേക്കു തുഴഞ്ഞുപോയ നാവികനോ,
തൊപ്പിയൂരി കൈയില്പിടിച്ചു,
പിന്നെ തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു.
1945
യുദ്ധമവസാനിച്ചപ്പോൾ
ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ ഓർമ്മയ്ക്ക്
ആർദ്രം, മഞ്ഞു പെയ്യുമീ വിജയനാൾ
ദീപ്തജ്വാല പോലെ പുലരി തുടുക്കെ,
പേരു മാഞ്ഞൊരു കുഴിമാടത്തിനു മുന്നിൽ നിന്നു
മാറിപ്പോകുന്നില്ല വൈകിവന്ന വസന്തം.
തിടുക്കമില്ലവൾക്കു മുട്ടുകാലിൽ നിന്നു നിവരാൻ,
ഒരു പൂമൊട്ടവൾ മണക്കുന്നു, പുൽത്തട്ടു മാടിയൊതുക്കുന്നു,
ചുമലിൽ നിന്നൊരു പൂമ്പാറ്റയെ നിലത്തേക്കിറക്കിവിടുന്നു,
ആദ്യത്തെ സൂര്യകാന്തിപ്പൂവിനിതളുകൾ വിടർത്തിക്കൊടുക്കുന്നു.
1945 നവംബർ 8
ഷഡനോവിന്റെ അപ്രീതിയ്ക്കു പാത്രമായ ഒരു കവിത
ഏഷ്യാ, നിന്റെ കാട്ടുപൂച്ചക്കണ്ണുകൾ...
ഏഷ്യാ, നിന്റെ കാട്ടുപൂച്ചക്കണ്ണുകൾ
എന്നിൽ നിന്നെന്തോ കണ്ടെടുത്തു,
എന്റെയുള്ളിലടങ്ങിയ,തെന്റെ മൗനത്തിൽ പിറന്ന-
തെന്തോ നീയെന്നിൽ നിന്നു ചികഞ്ഞെടുത്തു:
തെർമേസിലുച്ചച്ചൂടു പോലതു ദുർവഹം.
പ്രാഗ്സ്മൃതികളുരുകിയ ലാവയാ-
യെന്റെ ബോധത്തിലേക്കു പകരുമ്പോലെ,
ഒരപരിചിതന്റെ കൈത്തലത്തിൽ നിന്നു
സ്വന്തം തേങ്ങലുകൾ ഞാൻ മൊത്തിക്കുടിക്കുമ്പോലെ.
1945
ആളൊഴിഞ്ഞ വീടിന്റെ മരവിച്ച കൂരയ്ക്കടിയിൽ...
ആളൊഴിഞ്ഞ വീടിന്റെ മരവിച്ച കൂരയ്ക്കടിയിൽ
മരിച്ച നാളുകളെത്ര കഴിഞ്ഞുവെന്നെനിയ്ക്കെണ്ണവും തെറ്റി.
അപ്പോസ്തലപ്രവൃത്തികൾ ഞാൻ വായിച്ചു,
സങ്കീർത്തനകാരന്റെ വചനങ്ങളും ഞാൻ വായിച്ചു.
നക്ഷത്രങ്ങൾ നീലിയ്ക്കുന്നു പക്ഷേ,
പതുപതുത്തു വെള്ളിമഞ്ഞുതിരുന്നു പക്ഷേ,
ദിവ്യാത്ഭുതമാവുകയാണോരോ സമാഗമവും-
എന്റെ വേദപുസ്തകത്തിൽ ഉത്തമഗീതത്തിനടയാളം വയ്ക്കാൻ
ഒരു ചുവന്ന മേപ്പിളിലയും.
1915
പള്ളിമുറ്റത്തൊരോക്കുപലകയ്ക്കടിയിൽ
സമാധാനത്തോടെ ഞാൻ കിടന്നുറങ്ങും,
എന്റെയോമനേ, ഓടിക്കൊണ്ടു നീയെത്തും
ഞായറാഴ്ച മമ്മയെക്കാണാൻ-
പുഴ കടന്നും കുന്നു കയറിയും,
മുതിർന്നവരെയേറെപ്പിന്നിലാക്കിയും,
അകലെ നിന്നേ, സൂക്ഷ്മദൃക്കായ കുട്ടീ,
എന്റെ കുരിശു നീ തിരിച്ചറിയും.
എന്നെക്കുറിച്ചോർക്കാനധികമൊന്നുമില്ല
നിനക്കെന്നുമെനിക്കറിയാം കുഞ്ഞേ:
നിന്നെ ശാസിച്ചിട്ടില്ല ഞാൻ,
നിന്നെയെടുത്തിട്ടില്ല ഞാൻ,
കൂദാശയ്ക്കു നിന്നെ കൊണ്ടുപോയിട്ടുമില്ല ഞാൻ.
1915
പരന്നു പൊന്നുപോലന്തിമിനുക്കം,
ആർദ്രം ഏപ്രിലിന്റെ കുളിർമ്മയും.
എത്രയാണ്ടുകൾ വൈകി നീ,
എന്നാലുമിന്നെങ്കിലും വന്നുവല്ലോ നീ.
എന്നോടടുത്തിരിക്കൂ,
ഇതു കണ്ടൊന്നാനന്ദിക്കൂ:
ഒരു നീലനോട്ടുബുക്കിതാ-
എന്റെ ബാല്യത്തിന്റെ കവിതകളുമായി.
പൊറുക്കൂ, സൂര്യനെ ഞാനവഗണിച്ചുവെങ്കിൽ,
ശോകത്തിലാണു ഞാൻ ജീവിച്ചതെങ്കിൽ.
പൊറുക്കൂ, പൊറുക്കൂ, പലരെയും
നീയെന്നു ഞാൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചുവെങ്കിൽ.
1915
ചിത്രം - ആഹ് മാത്തോവാ പോസ്റ്റ് കാര്ഡ് -വിക്കിമീഡിയ
മഞ്ഞലകൾ മാറ്റൊലിച്ചൊഴുകുന്നു...
മഞ്ഞലകൾ മാറ്റൊലിച്ചൊഴുകുന്നു,
നിരാശയുടെ വിളർച്ചയാണാകാശത്തിനും.
ഹാ, എന്തിനെന്നെ നീ ശിക്ഷിക്കുന്നു?
എന്താണെന്റെ പരാജയമെന്നു ഞാനറിയുന്നുമില്ല.
കൊല്ലൂ- വേണമെങ്കിലെന്നെ നീ,
ഇത്ര നിഷ്ഠുരനാവരുതേ പക്ഷേ.
നിങ്ങൾക്കെന്നിൽ നിന്നു സന്തതികൾ വേണ്ട,
നിങ്ങൾക്കെന്റെ കവിതയും വേണ്ട.
തന്റെ വഴിയ്ക്കൊക്കെ: എങ്കിലങ്ങനെയാവട്ടെ!
എന്റെ വാക്കു തെറ്റിച്ചിട്ടില്ല ഞാൻ,
നിങ്ങൾക്കു ഞാനെന്റെ ജീവിതം തന്നു- എന്റെ ശോകം,
എന്റെ കുഴിമാടത്തിലേക്കതു ഞാനെടുക്കും.
1918 ഏപ്രിൽ
ജീവനുള്ളുവർക്കിടയിലില്ല നീ...
ജീവനുള്ളവർക്കിടയിലില്ലിന്നു നീ,
പുതമഞ്ഞിൽ നിന്നെഴുന്നേൽക്കുകയുമില്ല നീ,
ഇരുപത്തെട്ടു ബയണറ്റുകൾ,
അഞ്ചു വെടിയുണ്ടകൾ.
എന്റെ സഹോദരനു ഞാൻ തുന്നിയതു
കഠോരമായൊരു കുപ്പായം.
റഷ്യൻ മണ്ണിനു പ്രിയം,
പ്രിയം ചോരത്തുള്ളികൾ.
1921 ആഗസ്റ്റ് 16
നിലാവിന്റെ ഭീകരത നിറഞ്ഞൊഴുകുമ്പോൾ...
നിലാവിന്റെ ഭീകരത നിറഞ്ഞൊഴുകുമ്പോൾ,
വിഷമൂർച്ഛയിൽ മയങ്ങുന്നു നഗരമാകെ.
ഉറക്കമകലെ മാറി നിൽക്കുമ്പോൾ
പച്ചച്ച മൂടലിലൂടെ ഞാൻ നോക്കിയിരിക്കുന്നു,
എന്റെ ബാല്യത്തെയല്ല, കടലിനെയല്ല,
ആ പതിനാറാം വയസ്സിൽ
മഞ്ഞു പോൽ വെളുത്ത നാഴ്സിസസ് പൂക്കൾക്കു മേൽ
പൂമ്പാറ്റകളുടെ പരിണയപ്പറക്കലിനെയല്ല...
നിന്റെ കുഴിമാടത്തിനു മേലുറഞ്ഞൊരു വൃത്തമായി
സൈപ്രസ് മരങ്ങളുടെ നിതാന്തനൃത്തത്തെ.
1928 ഒക്റ്റോബർ 1
കവികൾ നമുക്കു വാക്കിന്റെ പുതുമയും ഭാവത്തിന്റെ താരള്യവും നഷ്ടമാവുക-
ചിത്രകാരനു കാഴ്ച നഷ്ടമാകും പോലെയല്ലേയത്,
നടനു ശബ്ദവും ചലനവും നഷ്ടപ്പെടും പോലെ,
സുന്ദരിയായ സ്ത്രീയ്ക്കു സൗന്ദര്യം നഷ്ടപ്പെടും പോലെയും?
ദൈവദത്തമാണീയനുഗ്രഹമെങ്കിൽ
തനിക്കു മാത്രമായി കരുതിവയ്ക്കുകയുമരുതത്:
അതിനെ ധൂർത്തടിയ്ക്കാൻ, പൂഴ്ത്തിവയ്ക്കാനല്ലല്ലോ
നമുക്കു വിധിച്ചതും, നമുക്കറിയുന്നതും.
ഒറ്റയാനായി നടക്കുക, കുരുടനെ സുഖപ്പെടുത്തുക,
എങ്കിൽ സന്ദേഹത്തിന്റെ കഠിനമുഹൂർത്തത്തിൽ നിങ്ങളറിയും,
ഗർവിച്ച ശിഷ്യന്മാരുടെ പരിഹാസവും,
ആൾക്കൂട്ടത്തിന്റെ ഉദാസീനതയും.
1915 ജൂൺ 23
എന്തിനെന്റെ കുടിവെള്ളത്തിൽ നിങ്ങൾ വിഷം കലർത്തി?
എന്തിനെന്റെയപ്പത്തിൽ നിങ്ങൾ മണ്ണു വാരിയിട്ടു?
എനിക്കു ശേഷിച്ച സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ
കള്ളന്മാരുടെ മടയാക്കിയതുമെന്തിനു നിങ്ങൾ?
ചങ്ങാതിമാർ പിടഞ്ഞുവീഴുമ്പോൾ
ഇളിച്ചുകാട്ടിയില്ല ഞാനെന്നതിനോ?
പെറ്റനാടു വേദനിക്കുമ്പോൾ
ഓടിമാറിയില്ല ഞാനെന്നതിനോ?
എങ്കിലങ്ങനെയാവട്ടെ.
കഴുമരവുമാരാച്ചാരുമില്ലാതെ
കവികൾക്കു ജീവിതമില്ലിവിടെ.
അലഞ്ഞ യാത്രകൾ തന്നെ ഞങ്ങൾക്കു പറഞ്ഞത്,
കൈയിൽ മെഴുകുതിരിയുമായി വിലപിക്കുകയും.
1935
പ്രവാചികയൊന്നുമല്ല ഞാൻ,
ചോല പോലെ തെളിഞ്ഞതാണെന്റെ ജീവിതം.
തടവറയുടെ ചാവികൾ കിലുങ്ങുമ്പോൾ
അതിന്റെ താളത്തിനു പാടാനെനിക്കാവുകയുമില്ല.
1930
പേടി തോന്നുംമട്ടെങ്ങനെ മാറിപ്പോയെന്റെയുടൽ,
യാതനകളേറെക്കുടിച്ച ചുണ്ടുകളെങ്ങനെ മാറിപ്പോയി!
ഞാൻ കൊതിച്ചതിതുമാതിരിയൊരു മരണമല്ല,
ഈയൊരു നാളല്ല വരുമെന്നു ഞാൻ കരുതിയതും.
ആകാശത്തിന്നുന്നതങ്ങളിലെവിടെയോ
ചണ്ഡമേഘങ്ങളൊന്നിനോടൊന്നു വന്നിടിയ്ക്കും,
ഒരിടിമിന്നലിന്റെ പാളലും അമിതാനന്ദത്തിന്റെ ഗാനവും
മാലാഖമാരെപ്പോലിറങ്ങിവരുമെന്നും ഞാൻ കരുതി.
1913
വസന്തമെത്തും മുമ്പേ...
വസന്തമെത്തും മുമ്പേ ചില നാളുകളിങ്ങനെ:
പുതമഞ്ഞിൽ പുൽത്തകിടിയുടെ മയക്കം,
ചിരിച്ചും തൊണ്ട വരണ്ടും മരങ്ങളുടെ മർമ്മരം,
തെന്നലൂഷ്മളം, ആർദ്രം, വിലോലം.
എന്തു ലാഘവം തനിക്കെന്നുടലിനത്ഭുതം,
സ്വന്തവീടു കണ്ടിട്ടറിയുന്നുമില്ല നിങ്ങൾ,
പണ്ടേ പാടിമടുത്ത പാട്ടാവട്ടെ,
പുതിയതെന്നപോലെ, ഭാവം കനപ്പിച്ചു
പാടിനടക്കുകയുമാണു നിങ്ങൾ.
1915
എനിക്കറിയില്ല, ജീവനോടിരിക്കുന്നുവോ നീയെന്ന്-
നിന്നെത്തിരയേണ്ടതീ മണ്ണിലോ,
മരിച്ചവർക്കായി ഞങ്ങൾ വിലപിയ്ക്കുന്ന
സായാഹ്നത്തിലെ ധ്യാനവേളയിലോയെന്ന്.
എല്ലാം നിനക്ക്: എന്റെ നിത്യപ്രാർത്ഥനകൾ,
ഉറക്കം വരാത്തൊരുവളുടെ ജ്വരസ്വപ്നങ്ങൾ,
എന്റെ കണ്ണുകളിലെ നീലനാളങ്ങൾ,
എന്റെ കവിതകൾ, ആ വെള്ളപ്പറവകളും.
നിന്നെപ്പോലെന്നോടടുത്തിട്ടില്ലാരും,
എന്നെ നീറ്റിയിട്ടില്ലാരും,
യാതനയിലേക്കെന്നെയെറിഞ്ഞവൻ പോലും,
ഒന്നു തലോടി, പിന്നെ മറന്നവൻ പോലും.
1915
നിനക്കറിയുമല്ലോ,
ആഘോഷമാക്കുകയില്ല ഞാൻ
നമ്മുടെ സമാഗമത്തിന്റെ കയ്ക്കുന്ന നാളുകളെ.
എന്റെയോർമ്മയ്ക്കായിട്ടെന്തു ഞാൻ തന്നിട്ടുപോകാൻ?
എന്റെയാത്മാവോ?
ഒരു പ്രേതത്തെ സ്വന്തമാക്കിയിട്ടെന്തു നീ നേടാൻ?
ചാരം ശേഷിക്കാതെ കത്തിയെരിഞ്ഞ നാടകത്തിന്റെ
സമർപ്പണശ്ലോകമോ?
ചട്ടത്തിൽ നിന്നൂരിയെറിഞ്ഞ പുതുവർഷത്തിന്റെ
ഭീകരചിത്രമോ?
കനലുകൾ കെട്ടടങ്ങുന്നതിന്റെ
കാതിൽപ്പെടാനില്ലാത്ത ശബ്ദമോ?
ഒരന്യപ്രണയത്തിന്റെ കഥ പറയാൻ
നേരമില്ലായിരുന്നവയ്ക്കെന്നതോ?
1946 ജനുവരി 6
നെഞ്ചിനിടതായി കരി കൊണ്ടൊരടയാളമവനിട്ടു,
അവൻ നിറയൊഴിക്കുന്നതവിടെ,
ശൂന്യമായ രാത്രിയിലേക്കൊരിക്കൽക്കൂടി
എന്റെ ശോകത്തെ തുറന്നുവിടാൻ.
പതറില്ല നിന്റെ കൈ, പ്രിയനേ!
ഏറെപ്പിടയുകയുമില്ല ഞാൻ.
എന്റെ ശോകപ്പക്ഷി പറന്നുപോകും,
ഒരു ചില്ല മേൽ ചെന്നിരുന്നു പാടും.
വീട്ടിലൊറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ
ജനാല തുറന്നും കൊണ്ടവൻ പറയും,
“ഈ ശബ്ദം പരിചിതം, വ്യക്തമാവുന്നുമില്ല പക്ഷേ,”-
പിന്നെയവൻ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തിനില്ക്കും.
1914 ജനുവരി 31
എന്നെ മണ്ണിലടക്കുക, എന്നെയടക്കുക, കാറ്റേ!
എന്റെ ബന്ധുക്കളിനിയുമെത്തിയിട്ടില്ലാരും.
എനിക്കു മേലലഞ്ഞുപോകുന്നു സന്ധ്യ,
മണ്ണിന്റെ പതിഞ്ഞ നിശ്വാസവും.
നിന്നെപ്പോലെ സ്വതന്ത്രയായിരുന്നു ഞാനും,
ജീവിക്കാനത്രമേൽ ദാഹിച്ചതാണു ഞാൻ പക്ഷേ.
കാണുന്നുവോ നീയെന്റെ തണുത്ത ജഡം, കാറ്റേ?
ആരുമില്ലെന്റെ കൈയൊന്നു മടക്കിവയ്ക്കാനും.
അന്തിമൂടലിൽ നിന്നൊരു ശവക്കോടി മുറിച്ചെടുക്കൂ
ഈ കറുത്ത മുറിവിനെ പുതപ്പിയ്ക്കാൻ;
നീലിച്ച മൂടൽമഞ്ഞിനോടാജ്ഞാപിക്കൂ
എനിക്കു മേൽ സങ്കീർത്തങ്ങൾ ചൊല്ലാൻ.
അന്ത്യസ്വപ്നത്തിലേക്കൊറ്റയ്ക്കു ഞാനിറങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ
എനിക്കു വഴി സുഗമമാകേണമേ, കാറ്റേ;
വായ്ച്ച കോരപ്പുല്ലിനോടാർത്തുവിളിയ്ക്കുവാനും പറയൂ
വന്നെത്തിയല്ലോ വസന്തം, എന്റെ വസന്തമെന്നും.
1909 ഡിസംബർ
നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം കവർന്നും കൊണ്ടിന്നൊരു
കുഞ്ഞുപാമ്പിനെപ്പോലതു ചുറയിട്ടു കിടക്കും,
പിന്നെച്ചില നാളുകൾ വെളുത്ത ജനാലപ്പടി മേൽ
മാടപ്രാവിനെപ്പോലതു കുറുകിക്കൊണ്ടിരിക്കും.
കണ്ണഞ്ചുന്ന മഞ്ഞു പോലതു വെളിച്ചം പായിക്കും,
പൂവു പോലതിനിതളുകൾ കൂമ്പിയെന്നുമാവും...
എന്നാലിതിനിടയിലുറപ്പായും നിങ്ങളറിയാതെയും
ആഹ്ളാദത്തിൽ നിന്നകലെ നിങ്ങളെയതു കൊണ്ടുപോയുമിരിക്കും.
കരളുരുകിയൊലിക്കുന്ന വയലിന്റെയർത്ഥനകളിൽ
മധുരമധുരമായിക്കരയുവാനുമതിനറിയാം,
പരിചയമാകാത്തൊരു പുഞ്ചിരിയിലതിന്റെ മിന്നായം കാണുമ്പോൾ
ഉൾക്കിടിലം കൊണ്ടു വിറക്കൊണ്ടുപോകും നാം.
1911 നവംബർ 24
ഒരു കുഴിമാടത്തിനിടം തേടുകയാണു ഞാൻ.
തെളിവുള്ളൊരിടമറിയുമോ നിങ്ങൾക്ക്?
തുറസ്സുകൾ തണുത്തുകുളിരും.
വിരസം കടൽക്കരെ കൽക്കൂമ്പാരങ്ങളും.
അവൾക്കു പരിചയമായിരുന്നു പക്ഷേ നിശ്ശബ്ദത,
അവൾക്കിഷ്ടമായിരുന്നു സൂര്യവെളിച്ചവും.
അവൾക്കു മേലൊരു കല്ലറ പണിയും ഞാൻ,
ഇനിയുള്ള കാലമതാകട്ടെ നമുക്കു പാർക്കാൻ.
ജനാലകൾക്കിടയിലുണ്ടാകുമൊരു കുഞ്ഞുവാതിൽ,
ഉള്ളിലൊരു വിളക്കു നാം കൊളുത്തിവയ്ക്കും,
ഇരുണ്ട ഹൃദയം പോലതെരിഞ്ഞുനിൽക്കും,
സിന്ദൂരനിറത്തിലൊരു നാളവുമായി.
പനിക്കിടക്കയിൽക്കിടന്നവൾ പുലമ്പിയിരുന്നു,
സ്വർഗ്ഗീയമായൊരിടം വേണമെന്നവൾ കരഞ്ഞിരുന്നു.
പുരോഹിതനന്നവളെ ശാസിച്ചിരുന്നു:
‘അടങ്ങു നീ. പാപികൾക്കല്ല പറുദീസ.’
പിന്നെ, വേദനിച്ചു വിളർക്കുമ്പോളവൾ മന്ത്രിച്ചു:
‘നിങ്ങൾ പോകുമ്പോളൊപ്പം ഞാൻ വരും.’
ഇന്നു നമ്മളേകർ, സ്വതന്ത്രർ,
കാൽക്കൽ പതയുന്ന നീലിമയുമായി.
1911 സെപ്തംബർ 22
നീയെനിക്കു പ്രിയൻ,
നെഞ്ചിൽ ഹൃദയം പോലടുത്തവൻ.
കൈ തരൂ, ഇനിയെന്നെ വിട്ടുപോകൂ.
എവിടെ നീയെന്നറിയാതെയും പോകട്ടെ ഞാൻ.
കാവ്യദേവതേ, പിൻവിളി വിളിയ്ക്കരുതവനെ,
എന്റെ പാട്ടിൽ പുകഴ്ത്തപ്പെടാതെ പോകട്ടെയവൻ,
എന്റെ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചറിയാതെയും.
1921 ആഗസ്റ്
സരളമായൊരു ജീവിതം, ലോകവുമുണ്ടെവിടെയോ,
സുതാര്യം, ഊഷ്മളം, ആനന്ദമയം...
സന്ധ്യയ്ക്കു വേലി മേൽ ചാഞ്ഞുനിന്നും കൊണ്ടൊരാൾ
അയല്ക്കാരിയോടു കുശലം ചോദിക്കുന്നുണ്ടവിടെ;
തേനീച്ചകൾക്കു മാത്രം കാതുകളിൽ കേട്ടുവെന്നുവരാം
അത്രയും സൗമ്യമായൊരാപ്രണയമന്ത്രണം.
നാം ജീവിക്കുന്നതു പക്ഷേ, ചടങ്ങൊപ്പിച്ചും ക്ളേശിച്ചും;
തുടക്കമിട്ടൊരു വാചകത്തെപ്പൊടുന്നനേ
താന്തോന്നിക്കാറ്റു വന്നു പൊട്ടിച്ചിടുമ്പോൾ
കയ്ച്ചുപോയൊരു കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്കുദകക്രിയയും ചെയ്യുന്നു നാം.
എന്തു തന്നാലും പകരം കൊടുക്കില്ല നാം പക്ഷേ,
കീർത്തിയുടെ, അത്യാഹിതത്തിന്റെ ഈ കരിങ്കൽനഗരത്തെ,
മഞ്ഞുപാളി മിന്നിയൊഴുകുന്ന പെരുമ്പുഴകളെ,
വെയിലു വീഴാത്ത മ്ളാനമായ പൂന്തോപ്പുകളെ,
കാതിൽപ്പെടാനില്ലാത്ത കാവ്യദേവതയുടെ ഗാനത്തെ.
1915 ജൂൺ 23
