ഞാനോർക്കുന്നു
അന്നൊരു സന്ധ്യയായിരുന്നു
ഇന്നെന്ന പോലെ-
പാർക്കിൽ ഞാനൊറ്റയ്ക്കായിരുന്നു.
ബഞ്ചുകൾ ശൂന്യവും ത്യക്തവുമായിരുന്നു,
ഇനിയാരും ഒരിക്കലും
അവയിലിരിക്കില്ലെന്ന്
അവയ്ക്കറിയാമെന്നപോലെ.
ഭൂമിയിൽ ശരല്ക്കാലങ്ങളുടെ എണ്ണമെടുത്തുകൊണ്ട്
ഇലകൾ സാവധാനം കൊഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എങ്ങും മൂകതയായിരുന്നു,
കൊടുങ്കാറ്റിനു മുമ്പെന്നപോലെ.
അതേതു നാട്ടിലായിരുന്നു?
ഏതു നഗരത്തിൽ?
അതൊരു ദേവാലയമായിരുന്നു,
ദേവനില്ലാതെ,
ഭക്തരില്ലാതെ.
എങ്ങനെയാണവിടെ നിന്നു ഞാൻ
രക്ഷപ്പെട്ടതും?
നിങ്ങൾ ഒരു കവിതയെഴുതിയെന്നോ, അതിനെന്താ?
അതു സുന്ദരമെന്നൊരാൾ പറയുന്നു.
അതിവഷളെന്നു മറ്റൊരാളും.
ചിലർ ചുമയ്ക്കുന്നു,
ചിലർ ഞരങ്ങുന്നു.
ആ സുന്ദരമായ കവിതയെക്കുറിച്ച്
സൂര്യനൊരൂഹവുമില്ല.
പൂച്ചയ്ക്കുമില്ല,
എലിക്കുമില്ല.
വീടിപ്പോഴും കല്ലില്പണിതതു തന്നെ,
മേശ- മരത്തിലും.
പക്ഷേ ഒരു ഗ്ളാസ്സിൽ നിന്നു
ഞാൻ കുടിക്കുന്ന വെള്ളം
പെട്ടെന്നു മധുരിക്കുന്നു,
പുല്ലു പോലെ പച്ചയുമാവുന്നു.
ഞാനതിനെ മേലേക്കുയർത്തുന്നു,
എന്റെ തലയ്ക്കുമുയരത്തിൽ.
പിന്നെ ഞാനവിടെ
മൂന്നു വട്ടം മുട്ടുകാലിൽ വീഴുന്നു,
മേശയെ ചുംബിക്കുന്നു,
വീടിനെ ചുംബിക്കുന്നു!
പിന്നെ ഞാനോരോ പഴുതിലും തിരയുന്നു,
ആ കുഞ്ഞുചുണ്ടെലിയെ.
റെയ്സൽ ഷ്ച്ലിൻസ്ക(1910-2001)- പോളണ്ടുകാരിയായ യിദ്ദിഷ് കവി.
