പെഡ്രോ സാലിനാസ് - സ്വപ്നങ്ങളെ തള്ളിക്കളയരുതേ...

---

സ്വപ്നങ്ങളെ, സ്വപ്നങ്ങളാണവയെന്നതിനാൽ മാത്രം,
തള്ളിക്കളയരുതേ.
എല്ലാ സ്വപ്നങ്ങളും യാഥാർത്ഥ്യമാകാം,
നിലയ്ക്കുന്നില്ല സ്വപ്നം കാണലെങ്കിൽ.
യാഥാർത്ഥ്യം ഒരു സ്വപ്നമാണ്‌.
കല്ലിനെ കല്ലായി നാം സ്വപ്നം കാണുകയാണെങ്കിൽ
അതു കല്ലു തന്നെ.
പുഴയിലൊഴുകുന്നതു ജലമല്ല,
അതു സുതാര്യമായൊരു ജലസ്വപ്നം.
യാഥാർത്ഥ്യം സ്വന്തം സ്വപ്നത്തെ മറച്ചിട്ടു പറയുന്നു:
“ഞാൻ സൂര്യൻ, ആകാശം, പ്രണയം.”
പക്ഷേ അതു വിട്ടുപോകുന്നില്ല,
അതെങ്ങും പോകുന്നില്ല,
സ്വപ്നത്തിലും മേലെയാണതെന്ന ഒരു വിശ്വാസം
നാം കാണിക്കണമെന്നേയുള്ളു.
അതിനെ സ്വപ്നം കണ്ടു നാം ജീവിക്കുന്നു.
സ്വപ്നം-
ഇല്ലാത്തതുണ്ടെന്നു സ്വപ്നം കാണുന്നതു നാം നിർത്തുമ്പോൾ
ആത്മാവിനു നഷ്ടമാകുമായിരുന്നതു നഷ്ടമാകാതിരിക്കാൻ
ആത്മാവിന്റെ വഴിയാണത്.
മരിക്കുന്ന പ്രണയമൊന്നുണ്ടെങ്കിൽ
ഭൂമിയിൽ താൻ ഉടൽരൂപം പൂണ്ടു
എന്ന സ്വപ്നം നിലച്ച പ്രണയമാണത്,
ഭൂമിയിൽ തന്നെത്തന്നെ തേടിനടക്കുന്ന പ്രണയമാണത്.

---

പെഡ്രോ സാലിനാസ് - നീ എന്നെ വരിച്ചപ്പോൾ...

 

---

നീ എന്നെ വരിച്ചപ്പോൾ
പ്രണയം എന്നെ വരിച്ചു.
എല്ലാവരുമായിരുന്ന ഞാൻ,
ആരുമല്ലാതിരുന്ന ഞാൻ
അജ്ഞാതാവസ്ഥയിൽ നിന്നു പുറത്തുവന്നു.
അന്നേ വരെ
ലോകത്തിലെ മലനിരകളെക്കാൾ
എനിക്കുയരമുണ്ടായിരുന്നില്ല,
നാവികർ രേഖപ്പെടുത്തിയ കയങ്ങളെക്കാൾ
ഞാനാഴത്തിൽ പോയിരുന്നില്ല.
എന്റെ ആഹ്ളാദം വിഷണ്ണമായിരുന്നു,
ചുറ്റിപ്പിടിക്കാൻ ഒരു കൈത്തണ്ടയില്ലാത്ത,
ചാവി കൊടുക്കാത്ത,
നിലച്ചുപോയ വാച്ചുകൾ പോലെ.
പക്ഷേ നീ ‘നിങ്ങൾ’ എന്നെന്നെ വിളിച്ചപ്പോൾ,
അതെ, നീയെന്നെ ഒറ്റ തിരിച്ചു കണ്ടപ്പോൾ,
നക്ഷത്രങ്ങളെക്കാൾ മേലെപ്പോയി ഞാൻ,
പവിഴപ്പുറ്റുകളെക്കാൾ ആഴത്തിലാഴ്ന്നു ഞാൻ.
നിന്റെ സത്തയിൽ, നിന്റെ ഹൃദയതാളത്തിൽ
പമ്പരം കറങ്ങി ഞാൻ.
നീ നിന്നെ എനിക്കു തന്നപ്പോൾ
എനിക്കെന്നെത്തന്നെ നീ തന്നു.
ഞാൻ ജീവിച്ചു. ഞാൻ ജീവിക്കുന്നു. എത്ര നാൾ?
നീ പിന്തിരിയുമെന്നെനിക്കറിയാം.
നീ പോയാൽ ഞാനും തിരിച്ചുപോകും,
ജലത്തിൽ, ഭാരത്തിൽ
തുള്ളിയും ഗ്രാമും വ്യത്യാസമില്ലാത്ത
ഒരു ബധിരലോകത്തേക്ക്.
എനിക്കു നീ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ
അന്യരെപ്പോലെ ഞാനും പലരിലൊരാളാകും.
എനിക്കെന്റെ പേരു നഷ്ടമാകും,
എന്റെ പ്രായവും എന്റെ ചേഷ്ടകളും
എല്ലാമെന്നിൽ നഷ്ടമാകും,
എന്നിൽ നിന്നു നഷ്ടമാകും.
ആ കൂറ്റൻ അസ്ഥിക്കൂമ്പാരത്തിലേക്കു
ഞാൻ മടങ്ങിപ്പോകും-
ഇനിയും മരിച്ചിട്ടില്ലാത്തവരുടെ,
ജീവിതത്തിൽ ഒന്നിനു വേണ്ടിയും മരിക്കാനില്ലാത്തവരുടെ.

---

 

പെഡ്രോ സാലിനാസ് - നിന്റെ ഹൃദയം...

---

അത്ര തെളിഞ്ഞതും അത്ര തുറന്നതുമായിരുന്നു
നിന്റെ ഹൃദയം,
അതിനാൽത്തന്നെ
എനിക്കതു കടക്കരുതാത്തതുമായി.
ഞാൻ തേടിയതു കുറുക്കുവഴികളായിരുന്നു,
ചെങ്കുത്തായ കയറ്റങ്ങളും ഇടവഴികളുമായിരുന്നു...
നിന്നിലേക്കെത്താൻ പക്ഷേ,
വിശാലമായ പാതകളുണ്ടായിരുന്നു.
നിന്റെ ഹൃദയത്തിനു ചുറ്റും
ഉയർന്ന കോട്ടമതിലുകൾ ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടു;
നിന്റെ ഹൃദയത്തിനു പക്ഷേ,
കാവലില്ലായിരുന്നു,
വേലിയും ചുമരുമില്ലായിരുന്നു.
നിന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്കു ഞാൻ തേടിയത്
ഒരിടുക്കുവഴിയായിരുന്നു,
അതു പക്ഷേ മലർക്കെത്തുറന്നതായിരുന്നു,
അതിനൊരു വാതിലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അതു തുടങ്ങുന്നതെവിടെ?
അതവസാനിക്കുന്നതെവിടെ?
നിന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ
കാത്തുകാത്തു ഞാനിരുന്നു.

---

പെഡ്രോ സാലിനാസ്‌-പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച്‌

ജീവിക്കാനെനിക്കു വേണ്ട
ദ്വീപുകൾ, കൊട്ടാരങ്ങൾ, ഗോപുരങ്ങളും.
എന്തൊരാനന്ദമെന്നോ,
സർവ്വനാമങ്ങളിൽ ജീവിക്കാൻ!

മേലുടുപ്പുകളിൽ നിന്നു മുക്തയാവുക നീ,
നിനക്കു വേണ്ട ചിഹ്നങ്ങൾ, മേലെഴുത്തുകളും;
മറ്റൊരാളായി വേഷമെടുത്തവൾ,
എന്നെന്നും മറ്റൊന്നിന്റെ സന്തതി:
ആ വിധമല്ലല്ലോ നിന്നെ ഞാൻ പ്രണയിക്കുന്നു.
എനിക്കു വേണ്ടവൾ ശുദ്ധ, മുക്ത,
വഴങ്ങാത്തവൾ: നീ.

ഈ ലോകത്തിലെ മനുഷ്യർക്കിടയിൽ
നിന്നെ ഞാൻ വിളിക്കുമ്പോൾ
എനിക്കറിയാം, നീയൊരാളേ നീയാവൂ.
വിളിക്കുന്നതാരെന്നു നീയെന്നോടു ചോദിക്കുന്നു,
'നിന്നെ തനിക്കു വേണമെന്നു കരുതുന്നൊരുവൻ.'
പേരുകൾ ഞാൻ കുഴിച്ചുമൂടും,
മേലെഴുത്തുകളും ചരിത്രവും,
പിറക്കും മുമ്പേ എനിക്കുമേൽ വലിച്ചെറിഞ്ഞ സർവ്വതും
തല്ലിപ്പൊട്ടിച്ചു പോകും ഞാൻ.
നഗ്നതയുടെ പേരില്ലാത്ത നിത്യതയിലേക്കു
മടങ്ങിപ്പോകും ഞാൻ,
കല്ലിൽ നിന്ന്, ലോകത്തിൽ നിന്ന്
നിന്നോടു പറയും ഞാൻ:
'ഇതു ഞാൻ. എനിക്കിഷ്ടം നിന്നെ.'

 

wiki link to pedro salinas