വെർലേൻ - എന്റെ ദൈവമെന്നോടു പറഞ്ഞു...

---

എന്റെ ദൈവമെന്നോടു പറഞ്ഞു: “മകനേ, നീയെന്നെ സ്നേഹിക്കണം,
തുളഞ്ഞുകേറിയ പാർശ്വം നീ കാണുന്നില്ലേ, ചോര വാലുന്ന ഹൃദയവും,
പൊള്ളുന്ന കണ്ണീരു കൊണ്ടു മഗ്ദലന കഴുകിയ ചതഞ്ഞ കാല്പാദങ്ങളും,
നിന്റെ പാപഭാരമെല്ലാം പേറി കുഴഞ്ഞുതൂങ്ങുന്ന എന്റെ രണ്ടു കൈകളും?

ചോരക്കറ പറ്റിയ കുരിശു നീ കാണുന്നില്ലേ, ആണികളും മലിനവസ്ത്രവും,
എനിക്കു ദാഹിച്ചപ്പോൾ ചുണ്ടുകളിലേക്കുയർത്തിത്തന്ന കയ്പുനീരും,
മാംസം സിംഹാസനമേറിയൊരു ലോകത്തവ നിന്നെ പഠിപ്പിക്കട്ടെ,
എന്റെ മാംസത്തെ, എന്റെ രക്തത്തെ, എന്റെ വചനത്തെ സ്നേഹിക്കാൻ.

പറയൂ, എന്റെ മരണം കൊണ്ടുപോലും നിന്നെ ഞാൻ സ്നേഹിച്ചില്ലേ,
എന്റെ പിതാവിലെനിയ്ക്കു സഹോദരൻ, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പുത്രനേ,
നിനക്കു വേണ്ടി ഞാൻ സഹിച്ചില്ലേ, എഴുതിവച്ചതു പോലെ തന്നെ?

നിനക്കു പ്രാണവേദനയെടുത്തപ്പോൾ ഞാൻ തേങ്ങിക്കരഞ്ഞില്ലേ,
നിന്റെ ഇരുളടഞ്ഞ രാത്രികളിലെ വിയർപ്പു കൊണ്ടു ഞാൻ വിയർത്തില്ലേ,
ശോചനീയനായ സോദരാ, ഞാനുള്ളപ്പോളെന്നെത്തേടിയലയുന്നവനേ?“

---

Mon Dieu m'a dit: Mon fils, il faut m'aimer. Tu vois
Mon flanc percé, mon coeur qui rayonne et qui saigne,
Et mes pieds offensés que Madeleine baigne
De larmes, et mes bras douloureux sous le poids

De tes péchés, et mes mains! Et tu vois la croix,
Tu vois les clous, le fiel, l'éponge, et tout t'enseigne
A n'aimer, en ce monde amer où la chair règne,
Que ma Chair et mon Sang, ma parole et ma voix.

Ne t'ai-je pas aimé jusqu'à la mort moi-même,
Ô mon frère en mon Père, ô mon Fils en l'Esprit
Et n'ai-je pas souffert, comme c'était écrit?

N'ai-je pas sangloté ton angoisse suprême
Et n'ai-je pas sué la sueur de tes nuits,
Lamentable ami qui me cherches où je suis?

SON, THOU MUST LOVE ME! SEE—" MY SAVIOUR SAID

     "Son, thou must love me! See—" my Saviour said,
     "My heart that glows and bleeds, my wounded side,
     My hurt feet that the Magdalene, wet-eyed,
     Clasps kneeling, and my tortured arms outspread

     "To bear thy sins. Look on the cross, stained red!
     The nails, the sponge, that, all, thy soul shall guide
     To love on earth where flesh thrones in its pride,
     My Body and Blood alone, thy Wine and Bread.

     "Have I not loved thee even unto death,
     O brother mine, son in the Holy Ghost?
     Have I not suffered, as was writ I must,

     "And with thine agony sobbed out my breath?
     Hath not thy nightly sweat bedewed my brow,
     O lamentable friend that seek'st me now?"

---

link to image

---

വെർലേൻ - മരനിഴൽ

---

(മരച്ചില്ലയിൽ ഉയരത്തിലിരിക്കുന്ന രാപ്പാടി താഴേയ്ക്കു നോക്കി പേടിയ്ക്കുന്നു, താൻ പുഴയിൽ മുങ്ങിപ്പോയെന്ന്. ഓക്കുമരത്തിന്റെ മേലറ്റത്തിരുന്നിട്ടും താൻ മുങ്ങിച്ചാവുമെന്ന പേടിയാണതിന്‌.-സിറാനോ ദെ ബെർഗറാക് )

---

പുകമഞ്ഞിൽ മുങ്ങിയ പുഴയിൽ
മരനിഴലുകളാവി പോലലിയുന്നു;
മുകളിൽ, യഥാർത്ഥമായ മരച്ചില്ലകളിൽ
മാടപ്രാവുകളുടെ ദീനവിലാപം.

ഈ വിളർത്ത മണ്ണെത്ര തവണ കണ്ടു,
യാത്രികാ, നീ വിളർക്കുന്നതും;
എത്ര വികാരഭരിതം, മരങ്ങളിൽ
നിന്റെ വ്യാമോഹങ്ങളുടെ തേങ്ങൽ.

---

L'ombre des arbres dans la rivière embrumée
  Meurt comme de la fumée,
Tandis qu'en l'air, parmi les ramures réelles,
  Se plaignent les tourterelles.

Combien, ô voyageur, ce paysage blême
  Te mira blême toi-même,
Et que tristes pleuraient dans les hautes feuillées, -
  Tes espérances noyées.

The nightingale that, high on a branch, views itself below, thinks itself lost in the river. It is perched in the oak tree’s crown and yet fears death by drowning.’

Cyrano de Bergerac

The shadow of trees on the mist-drenched river

Dissolves like vapour

While in air, among the true branches flown

The turtledoves moan.

How this pale land, oh traveller, too

Pale yourself, mirrors you,

And your drowned hopes how sadly they weep

High in the sighing leaves!

---

വെർലേൻ - ചാരായക്കടകളിലെ ഒച്ചയും ബഹളവും...

---

ചാരായക്കടകളിലെ ഒച്ചയും ബഹളവും, തെരുവുകളിലെ മാലിന്യം,
ഇരുട്ടത്തിലകൊഴിയ്ക്കുന്ന മുരടിച്ച മരങ്ങൾ,
ഇരുമ്പിന്റെയും ചെളിയുടെയുമൊരു കലാപമായി,
നാലു ചക്രങ്ങൾക്കു മേലൊരു ഞരക്കവും പിടച്ചിലുമായി,
പച്ചയും ചുവപ്പും നിറത്തിൽ കണ്ണുമുരുട്ടിക്കടന്നുപോകുന്ന ബസ്സുകൾ;
പോലീസുകാരുടെ മുഖത്തേക്കു പുകയൂതിവിട്ടും കൊണ്ടു
ക്ളബ്ബുകളിലേക്കു പായുന്ന തൊഴിലാളികൾ,
ചോരുന്ന മേൽക്കൂരകൾ, നനഞ്ഞൊലിക്കുന്ന ചുമരുകൾ,
വഴുക്കുന്ന പാതകൾ, തകർന്ന തറക്കല്ലുകൾ, പൊട്ടിയൊലിക്കുന്ന ഓടകൾ;
എന്റെ നടവഴിയിങ്ങനെ- അതിനൊടുവിൽ പറുദീസയും.

---

Le bruit des cabarets, la fange des trottoirs,
Les platanes déchus s'effeuillant dans l'air noir,
L'omnibus, ouragan de ferraille et de boues,
Qui grince, mal assis entre ses quatre roues,
Et roule ses yeux verts et rouges lentement,
Les ouvriers allant au club, tout en fumant
Leur brûle-gueule au nez des agents de police,
Toits qui dégouttent, murs suintants, pavé qui glisse,
Bitume défoncé, ruisseaux comblant l'égout,
Voilà ma route -- avec le paradis au bout.

 

The din of the taverns, the slime of the streets,
    the scrawny trees shedding their leaves in the sooty air.
    The omnibus, a groaning storm of iron and mud,
    lurching between its wheels,
    slowly rolling its green and red eyes.
    The workmen headed for the wine shops,
    puffing their pipes in the nostrils of the gendarmes.
    Dripping rooftops, oozing walls,
    crumbling pavements, overflowing gutters.
    That is the road I walk – with heaven at the end.

---

link to image

---

വെർലേൻ - പ്രേമഗാനം

---

കുഴിമാടത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ നിന്നൊരു
പ്രേതത്തിന്റെ ആർത്തനാദം പോലെ
ശ്രീമതീ, നിനക്കായെന്റെ ഗാനം കേൾക്കൂ:
കർണ്ണകഠോരവും ശ്രുതി പിഴച്ചതും.

നിന്റെ നെഞ്ചു നീ തുറന്നുവയ്ക്കണം,
എന്റെ മാൻഡൊലിനു നീ കാതു കൊടുക്കണം:
നിനക്ക്, നിനക്കായി മാത്രമാണീ ഗാനം,
നിനക്കു താലോലിക്കാൻ,  മുറിപ്പെടുത്താൻ.

നിന്റെ കണ്ണുകളെ ഞാൻ കീർത്തിക്കാം,
നിഴലുകളൊഴിഞ്ഞു തെളിഞ്ഞവയെ,
പിന്നെ നിന്റെ മാറിടമെന്ന ലീത്തിയെ,
നിന്റെ ഇരുൾമുടിയിലെ മരണനദിയെ.

കുഴിമാടത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ നിന്നൊരു
പ്രേതത്തിന്റെ ആർത്തനാദം പോലെ
ശ്രീമതീ, നിനക്കായെന്റെ ഗാനം കേൾക്കൂ:
കർണ്ണകഠോരവും ശ്രുതി പിഴച്ചതും.

അതിലൊക്കെപ്പിന്നെ ഞാൻ പുകഴ്ത്താം,
വെണ്ണക്കല്ലുപോലെ നിന്റെയുടലിനെ,
ഉറക്കമില്ലാതെ വിയർത്തിറ്റുന്ന രാത്രികളിൽ
എന്നിലേക്കൊഴുകുന്ന നിന്റെ പരിമളത്തെ.

അന്ത്യചരണമായിനി ഞാൻ വാഴ്ത്തട്ടെ,
നിന്റെ ചെഞ്ചുണ്ടുകളുടെ ചുംബനത്തെ,
എന്നെ രക്തസാക്ഷിയാക്കുന്ന ആശ്ളേഷത്തെ,
എന്റെ മാലാഖേ! എന്റെ മേൽ വീഴുന്ന ചാട്ടവാറേ!

നിന്റെ നെഞ്ചു നീ തുറന്നുവയ്ക്കണം,
എന്റെ മാൻഡൊലിനു നീ കാതു കൊടുക്കണം:
നിനക്ക്, നിനക്കായി മാത്രമാണീ ഗാനം,
നിനക്കു താലോലിക്കാൻ, മുറിപ്പെടുത്താൻ.

---

ലീത്തി- യവനപുരാണത്തിൽ മരണലോകത്തെ അഞ്ചു നദികളിൽ ഒന്ന്; ഇത് വിസ്മൃതിയുടേത്.

---

Sérénade

Comme la voix d'un mort qui chanterait
  Du fond de sa fosse,
Maîtresse, entends monter vers ton retrait
  Ma voix aigre et fausse.

Ouvre ton âme et ton oreille au son
  De la mandoline:
Pour toi j'ai fait, pour toi, cette chanson
  Cruelle et câline.

Je chanterai tes yeux d'or et d'onyx
  Purs de toutes ombres,
Puis le Léthé de ton sein, puis le Styx
  De tes cheveux sombres.

Comme la voix d'un mort qui chanterait
  Du fond de sa fosse,
Maîtresse, entends monter vers ton retrait
  Ma voix aigre et fausse.

Puis je louerai beaucoup, comme il convient,
  Cette chair bénie
Dont le parfum opulent me revient
  Les nuits d'insomnie.

Et pour finir, je dirai le baiser
  De ta lèvre rouge,
Et ta douceur à me martyriser,
  -- Mon Ange! -- ma Gouge!

Ouvre ton âme et ton oreille au son
  De ma mandoline:
Pour toi j'ai fait, pour toi, cette chanson
  Cruelle et câline.

Serenade

Like the voice of a dead body that might
Sing from the depth of its grave,
Mistress, listen to my voice, harsh and out of tune,
Rising up to your refuge.

Open your soul and your ear to the sound
Of the mandolin:
For you, for you, have I made this song,
Cruel and wheedling.

I will sing of your gold and onyx eyes,
Pure of all shadows,
Then of the Lethe of your breast, then the Styx
Of your dark hair.

Like the voice of a dead body that might
Sing from the depth of its grave,
Mistress, listen to my voice, harsh and out of tune,
Rising up to your refuge.

Then I shall laud highly, as necessary,
This blessed body
Whose opulent perfume comes back to me
On sleepless nights.

And to finish, I shall sing of the kiss
Of your red lips,
And your sweetness in making a martyr of me,
My angel, my gouge!

Open your soul and your ear to the sound
Of the mandolin:
For you, for you, have I made this song,
Cruel and wheedling.

---

link to image

---

വെർലേൻ - പോകൂ ഗാനമേ...

---

പോകൂ ഗാനമേ, വേഗച്ചിറകുകളേറൂ,
അവളെത്തേടിപ്പിടിച്ചവളോടു പറയൂ,
എന്നുമവൾക്കു നേദിച്ചൊരു ഹൃദയത്തെ
പ്രദീപ്തമാക്കുന്നതവളുടെ ആനന്ദമെന്ന്;

പ്രണയത്തിൽ നിഴലടച്ചതിനെയൊക്കെയും
ഒരു ധന്യസൂര്യനാട്ടിപ്പായിച്ചുവെന്ന്;
അസൂയ, അവിശ്വാസം, ഭീതികൾ:
സർവ്വതിനും മേൽ പകൽവെളിച്ചമായെന്ന്.

ഇത്രകാലമതു പേടിച്ചുമിണ്ടാതിരിക്കുകയായിരുന്നു;
ഇന്നതിന്റെയാനന്ദം നീ കേൾക്കുന്നില്ലേ,
തെളിഞ്ഞ മാനത്തു ചിറകെടുത്ത
വാനമ്പാടിയുടെ വ്യഗ്രഗാനം പോലെ?

എങ്കിൽ പോകൂ, മുഗ്ധഗാനമേ,
വ്യർത്ഥഖേദങ്ങൾ വേണ്ടെന്നവളോടു പറയൂ.
ഈ ആനന്ദവേളയിലവളെ വരവേൽക്കൂ,
ദീർഘകാലത്തില്പിന്നെന്നിലേക്കു മടങ്ങുന്നവളെ.

---

Va, chanson…

Va, chanson, à tire d'aile au devant d'elle,
Et dis lui bien que dans mon coeur fidèle
Un rayon joyeux a lui et que voici le grand jour!

Entendez-vous longtemps muette
Et craintive, la gaîté,
Comme une vive alouette,
Dans le ciel clair a chanté,

Va donc, chanson ingénue,
Et, que sans nul regret vain
Elle soit la bienvenue.
Celle qui revient enfin!

Fly, song

Fly, song, wing your way to her
 and tell her that in my faithful heart
 a joyous ray shines forth and day is come!
 
 Do you hear how gaiety, so long silent
 and afraid, sings
 like a lark
 in the clear sky?
 
 Fly, innocent song!
 There are no vain regrets,
 and she is welcome
 after her long absence.

link to image

---

വെർലേൻ - പച്ച

---

ഇതാ ചില പൂക്കൾ, പഴങ്ങൾ, ഇലകൾ, ചില ചില്ലകൾ,
ഇതാ എന്റെ ഹൃദയം, നിനക്കായി മാത്രം തുടിക്കുന്നതും.
നിന്റെ വെളുത്ത കൈകൾ കൊണ്ടതിനെക്കീറിമുറിക്കരുതേ,
നിന്റെ കണ്ണുകൾക്കു കാണാനിതെന്റെ വിനീതോപഹാരം.

നിനക്കു മുന്നിൽ ഞാൻ നിൽക്കുന്നു, മുടിയിലീറൻ മാറാതെ,
പുലർകാലം വീശിയ തെന്നലിൽ മുഖത്തുറഞ്ഞ മഞ്ഞുമായി.
നിനക്കരികിൽ കിടന്നെന്റെ തളർച്ച വിയർപ്പു മാറ്റട്ടെ,
പുതുജീവിതത്തിന്റെ പ്രിയനിമിഷങ്ങളതു സ്വപ്നം കാണട്ടെ.

നീയൊടുവിൽ തന്ന ചുംബനത്തിന്റെ പ്രകമ്പനങ്ങളടങ്ങാതെ
നിന്റെ താരുണ്യത്തിന്റെ മാറിടത്തിലെന്റെ തല കിടന്നുരുളട്ടെ,
ഒരു മധുരചണ്ഡവാതം വീശിയടങ്ങിയെന്നാവുമ്പോൾ
ഇനി ഞാനൊന്നു മയങ്ങട്ടെ, നീയുമുറക്കമാണെന്നതിനാൽ.

---

Green

Voici des fruits, des fleurs, des feuilles et des branches
Et puis voici mon cœur qui ne bat que pour vous.
Ne le déchirez pas avec vos deux mains blanches
Et qu'à vos yeux si beaux l'humble présent soit doux.

J'arrive tout couvert encore de rosée
Que le vent du matin vient glacer à mon front.
Souffrez que ma fatigue, à vos pieds reposée,
Rêve des chers instants qui la délasseront.

Sur votre jeune sein laissez rouler ma tête
Toute sonore encore de vos derniers baisers ;
Laissez-la s'apaiser de la bonne tempête,
Et que je dorme un peu puisque vous reposez.

Green

 

Here are the fruits, the flowers, the leaves, the wands,

Here my heart that beats only for your sighs.

Shatter them not with your snow-white hands,

Let my poor gifts be pleasing to your eyes.

I come to you, still covered with dew, you see,

Dew that the dawn wind froze here on my face.

Let my weariness lie down at your feet,

And dream of the dear moments that shed grace.

Let my head loll here on your young breast

Still ringing with your last kisses blessed,

Allow this departure of the great tempest,

And let me sleep now, a little, while you rest.

Trans: A.S.Kline

---

Painting: Otto Mueller.-Pair of Lovers 1919

വെർലേൻ - വിമൂകം

---

നമുക്കു മേലത്രയുമുയരത്തിൽ
മരച്ചില്ലകൾ നിഴലുകൾ മെടയുമ്പോൾ
ആ ഗഹനമൂകതയിലേക്കു
നമ്മുടെ പ്രണയത്തെ നാമമുഴ്ത്തുക.

പൈന്മരങ്ങളലസമുലയുമ്പോൾ
ഒരേയൊരാത്മാവായി, ഒരു ഹൃദയമായി,
ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ മൂർച്ഛകളായി
അവയിലേക്കു നാം കലരുക.

നിന്റെ കണ്ണുകൾ പാതിയടയ്ക്കുക,
കൈകൾ മാറോടു ചേർക്കുക,
നിന്റെ നിദ്രാണഹൃദയത്തിൽ നിന്നും
വ്യർത്ഥമോഹങ്ങളെ നാടുകടത്തുക.

നിന്റെ കാൽക്കലെ പുൽക്കൊടികളെപ്പിന്നെ
തെന്നലിന്റെ താരാട്ടു തഴുകുമ്പോൾ
അതിന്നടിമകളാവുക നീയും ഞാനും,
അതിന്റെ വശ്യത്തിനും, മാധുര്യത്തിനും.

പിന്നെ, ഓക്കുമരങ്ങളെ ഇരുളിലാഴ്ത്തി
ഭവ്യരാത്രി വന്നണയുമ്പോൾ
രാപ്പാടികൾ പാടിത്തുടങ്ങട്ടെ
നമ്മുടെ നൈരാശ്യത്തിന്റെ ദാരുണഗാനം.

---

En sourdine

Calmes dans le demi-jour
Que les branches hautes font,
Pénétrons bien notre amour
De ce silence profond.

[Fondons]1 nos âmes, nos cœurs
Et nos sens extasiés,
Parmi les vagues langueurs
Des pins et des arbousiers.

Ferme tes yeux à demi,
Croise tes bras sur ton sein,
Et de ton cœur endormi
Chasse à jamais tout dessein.

Laissons-nous persuader
Au souffle berceur et doux
Qui vient, à tes pieds, rider
Les ondes des gazons roux.

Et quand, solennel, le soir
Des chênes noirs tombera
Voix de notre désespoir,
Le rossignol chantera.

 

In Muted Tone

BY PAUL VERLAINE

TRANSLATED BY NORMAN R. SHAPIRO

Gently, let us steep our love

In the silence deep, as thus,

Branches arching high above

Twine their shadows over us.

Let us blend our souls as one,

Hearts’ and senses’ ecstasies,

Evergreen, in unison

With the pines’ vague lethargies.

Dim your eyes and, heart at rest,

Freed from all futile endeavor,

Arms crossed on your slumbering breast,

Banish vain desire forever.

Let us yield then, you and I,

To the waftings, calm and sweet,

As their breeze-blown lullaby

Sways the gold grass at your feet.

And, when night begins to fall

From the black oaks, darkening,

In the nightingale’s soft call

Our despair will, solemn, sing.

---

 

link to image

---

വെർലേൻ - വികാരവിനിമയം

---

ആളൊഴിഞ്ഞ പൂന്തോപ്പിന്റെ മഞ്ഞു വീണ മരവിപ്പിലൂടെ
അല്പം മുമ്പു കടന്നുപോയതേയുള്ളു, രണ്ടിരുണ്ട രൂപങ്ങൾ.

വിവർണ്ണമായിരുന്നു അവരുടെ ചുണ്ടുകൾ, നിർജ്ജീവമായിരുന്നു കണ്ണുകൾ,
കേൾക്കാനുണ്ടായിരുന്നതേയില്ല അവർ നിശ്വസിച്ച വാക്കുകൾ.

ആളൊഴിഞ്ഞ പൂന്തോപ്പിന്റെ മഞ്ഞു വീണ മരവിപ്പിൽ
പോയ നാളുകളോർത്തെടുക്കുകയായിരുന്നു, രണ്ടു പ്രേതരൂപങ്ങൾ.

“നിനക്കോർമ്മയുണ്ടാവുമോ, ആ പഴയ പ്രഹർഷങ്ങൾ?”
“എന്തിനതൊക്കെ ഞാനോർത്തുവയ്ക്കണം?”

“ഇന്നും നിന്റെ ഹൃദയം തുടിക്കാറുണ്ടോ, എന്റെ പേരു കേൾക്കുമ്പോൾ?
നീ സ്വപ്നം കാണുന്നതെന്റെ ആത്മാവിനെ മാത്രമോ?” “ഏയ്, അല്ല.”

“വാക്കുകൾക്കതീതമായിരുന്നു, നാമന്നറിഞ്ഞ നിർവൃതി,
ചുണ്ടുകളൊരു ചുംബനത്തിലൊരുമിച്ച നാളുകൾ.” “ആവാം, ഞാൻ മറന്നു.”

“ആകാശത്തിനെന്തു നീലയായിരുന്നു, ആശകളെത്ര ഉയരത്തിലായിരുന്നു!”
“ആകാശത്തൊരിരുണ്ട ഗർത്തത്തിൽ ആശകൾ വീണടിഞ്ഞു.”

വളർന്നുമുറ്റിയ പുല്ലിൽ ചവിട്ടി അവരങ്ങനെ കടന്നുപോയി,
ആ രാത്രി മാത്രവർക്കൊരേയൊരു കേൾവിക്കാരനായി.

---

Colloque Sentimental

--------------------------------------

Dans le vieux parc solitaire et glacé,
Deux formes ont tout à l'heure passé.

Leurs yeux sont morts et leurs lèvres sont molles,
Et l'on entend à peine leurs paroles.

Dans le vieux parc solitaire et glacé,
Deux spectres ont évoqué le passé.

- Te souvient-il de notre extase ancienne ?
- Pourquoi voulez-vous donc qu'il m'en souvienne ?

- Ton cœur bat-il toujours à mon seul nom ?
Toujours vois-tu mon âme en rêve ? - Non.

- Ah ! les beaux jours de bonheur indicible
Où nous joignions nos bouches ! - C'est possible.

- Qu'il était bleu, le ciel, et grand, l'espoir !
- L'espoir a fui, vaincu, vers le ciel noir.

Tels ils marchaient dans les avoines folles,
Et la nuit seule entendit leurs paroles.

 

Colloque Sentimental [English]

Paul Verlaine

In the deserted park, silent and vast,
Erewhile two shadowy glimmering figures passed.

Their lips were colorless, and dead their eyes;
Their words were scarce more audible than sighs.

In the deserted park, silent and vast,
Two spectres conjured up the buried past.

“Our ancient ecstasy, do you recall?”
“Why, pray, should I remember it at all?”

“Does still your heart at mention of me glow?
Do still you see my soul in slumber?” “No!”

“Ah, blessed, blissful days when our lips met!
You loved me so!” “Quite likely,—I forget.”

“How sweet was hope, the sky how blue and fair!”
“The sky grew black, the hope became despair.”

Thus walked they ’mid the frozen weeds, these dead,
And Night alone o’erheard the things they said.

Translated by Gertrude Hall

---

വെർലേൻ - എന്‍റെ പരിചിതസ്വപ്നം

---

തറച്ചുകേറുന്നൊരു വിചിത്രസ്വപ്നമിടയ്ക്കിടെ ഞാൻ കാണുന്നു,
എനിക്കജ്ഞാതയായൊരു സ്ത്രീയെ ഞാൻ പ്രേമിക്കുന്നതായി.
അവളെന്നെയും സ്നേഹിക്കുന്നു. അവളെന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്നു.
എന്നുമൊരേയാളല്ലവളെന്നു തോന്നിയാലും മറ്റൊരാളുമല്ലവൾ.

അവൾക്കേ എന്നെ മനസ്സിലാവുന്നുള്ളൂ, കഷ്ടമെന്നു പറയട്ടെ,
അവൾക്കു മാത്രമേ  എന്റെ ഹൃദയം സ്ഫടികവിശദമാവുന്നുമുള്ളു-
എന്റെ പൊള്ളുന്ന നെറ്റിയിൽ  വിയർപ്പുമണികൾ പൊടിയുമ്പോൾ
അവൾക്കേ അറിയൂ, സ്വന്തം കണ്ണീരു കൊണ്ടതിനെ തണുപ്പിക്കാൻ.

അവളുടെ മുടിനിറം ചുവപ്പോ കറുപ്പോ സ്വർണ്ണമോ? എനിക്കറിയില്ല.
അവളുടെ പേരോ? മുഴങ്ങുന്നതാണതെന്നേ എനിക്കോർമ്മയുള്ളൂ,
ജീവിതത്തിൽ നിന്നു ഭ്രഷ്ടരായ ഇഷ്ടജനങ്ങളുടേതെന്നപോലെ.

പ്രതിമകളുടേതു പോലെ വിടർന്നതാണവളുടെ നോട്ടം,
പ്രശാന്തവും വിദൂരവും ഗൌരവമാർന്നതുമാണവളുടെ ശബ്ദം,
നിലച്ചുപോയ പ്രിയനാദങ്ങളുടെ സ്വരഭേദങ്ങളാവർത്തിക്കുന്നതും.

---

Mon rêve familier

Je fais souvent ce rêve étrange et pénétrant
D'une femme inconnue, et que j'aime, et qui m'aime,
Et qui n'est, chaque fois, ni tout à fait la même
Ni tout à fait une autre, et m'aime et me comprend.

Car elle me comprend, et mon coeur transparent
Pour elle seule, hélas! cesse d'être un problème
Pour elle seule, et les moiteurs de mon front blême,
Elle seule les sait rafraîchir, en pleurant.

Est-elle brune, blonde ou rousse? Je l'ignore.
Son nom? Je me souviens qu'il est doux et sonore,
Comme ceux des aimés que la vie exila.

Son regard est pareil au regard des statues,
Et, pour sa voix, lointaine, et calme, et grave, elle a
L'inflexion des voix chères qui se sont tues.

 

My Familiar Dream

(Poèmes Saturniens: Mélancholia VI)

 

I often have this dream, strange, penetrating,

Of a woman, unknown, whom I love, who loves me,

And who’s never, each time, the same exactly,

Nor, exactly, different: and knows me, is loving.

Oh how she knows me, and my heart, growing

Clear for her alone, is no longer a problem,

For her alone: she alone understands, then,

How to cool the sweat of my brow with her weeping.

Is she dark, blonde, or auburn? – I’ve no idea.

Her name? I remember it’s vibrant and dear,

As those of the loved that life has exiled.

Her eyes are the same as a statue’s eyes,

And in her voice, distant, serious, mild,

The tone of dear voices, those that have died.

Translated by A. S. Kline

---

link to image

വെർലേൻ - മൂന്നു കൊല്ലത്തില്പിന്നെ

---

ഇളകിയാടുന്ന ഇടുക്കുപടി ഞാൻ തള്ളിത്തുറന്നു,
ആ കൊച്ചുതോപ്പിലൂടലസമായി ഞാൻ നടന്നു;
പുലരിയിലെ സൌമ്യസൂര്യനതിനെത്തിളക്കിയിരുന്നു,
ഓരോ പൂവിലുമൊരീറൻ നക്ഷത്രമതു ചാർത്തിയിരുന്നു.

യാതൊന്നും മാറിയിട്ടില്ല: ഇന്നുമെനിക്കവിടെക്കാണാം:
ഓർമ്മയിൽ പിണഞ്ഞുമുറ്റിയ വള്ളികൾ, ചൂരൽക്കസേരകൾ,
അന്നെന്ന പോലെ വെള്ളി കിലുങ്ങുന്ന ജലധാര,
തീരാശോകത്തിന്റെ നിശ്വാസവുമായി അശോകമരങ്ങൾ.

അക്കാലമെന്നപോലെ വിറക്കൊള്ളുന്ന പനിനീർപ്പൂക്കൾ,
നെടിയ തണ്ടുകളിൽ ഗർവിഷ്ഠരായി ലില്ലിപ്പൂക്കൾ,
എനിക്കു പേരെടുത്തറിയുന്നവർ, വന്നുപോകുന്ന കിളികൾ.
ഉദ്യാനദേവതയുടെ പ്രതിമയും ഞാനവിടെക്കണ്ടു,

നടവഴിയ്ക്കൊടുവിൽ, ചായവും കുമ്മായവുമടർന്നും,
-ജമന്തിപ്പൂക്കളുടെ വിരസഗന്ധത്തിനിടയിൽ,  ചടച്ചും.

---

Après trois ans

Ayant poussé la porte étroite qui chancelle,
Je me suis promené dans le petit jardin
Qu'éclairait doucement le soleil du matin,
Pailletant chaque fleur d'une humide étincelle.
Rien n'a changé. J'ai tout revu : l'humble tonnelle
De vigne folle avec les chaises de rotin...
Le jet d'eau fait toujours son murmure argentin
Et le vieux tremble sa plainte sempiternelle.
Les roses comme avant palpitent ; comme avant,
Les grands lys orgueilleux se balancent au vent,
Chaque alouette qui va et vient m'est connue.
Même j'ai retrouvé debout la Velléda,
Dont le plâtre s'écaille au bout de l'avenue,
- Grêle, parmi l'odeur fade du réséda.
 
After Three Years
Having pushed open the narrow wobbling gate,
I strolled around in the little garden
Gently illuminated by the morning sun
Spangling each flower with a damp flash of light.

The simple arbor: it’s all still here, nothing’s different,
The madly-growing vines, the chairs of cane…
Always making its silver murmur, the fountain,
And the old aspen its perpetual lament.

Just as before, the roses throb; as before,
the huge proud lilies waver in the air.
I know every lark, coming and going.

I’ve even found the statue of the barbarian prophetess
Still upright down the walk, her plaster spalling
—Slender, amid the mignonette’s insipidities.
trans: Karl Kirchwey

---

link to image

---

വെർലേൻ - സാവിത്രി

---

പ്രിയതമന്റെ പ്രാണനായി വ്രതമിരുന്നുവത്രെ സാവിത്രി,
മൂന്നു രാവും മൂന്നു പകലും ഒരു തൂണു പോലെ നിശ്ചലയായി,
ഒരു പേശി പോലും പിടയ്ക്കാതെ, ഒന്നു കണ്ണിമയ്ക്കാതെ,
വ്യാസൻ പറയുന്നു, ഒരു മരക്കുറ്റി പോലെ നിശ്ചേഷ്ടയായി.

സൂര്യന്റെ നിശിതരശ്മികൾക്കായില്ല, മലമുടികൾക്കു മേൽ
പരന്നൊഴുകിയ നിലാവിന്റെ നിശീഥാലസ്യത്തിനായില്ല,
ആ വിശ്വസ്തയുടെ, മഹിതാശയയായ ആ സ്ത്രീയുടെ
ശരീരം തളർത്താൻ, മനസ്സൊന്നു ചഞ്ചലിപ്പിക്കാൻ.

വിഷണ്ണനായ കറുത്ത ഘാതകൻ, വിസ്മൃതി നമ്മെ വളയട്ടെ,
മുഖം മുഷിഞ്ഞ ആസക്തി നമ്മെ അതിനുന്നമാക്കട്ടെ,
നിർമ്മമരാവുക നാം, സാവിത്രിയെപ്പോലെ,
ആത്മാവിലൌന്നത്യമുള്ളവരാവുക നാം, അവളെപ്പോലെ.

---

വെർലേൻ - ഇനിയൊരിക്കലുമില്ല

---

ഓർമ്മകളേ, ഓർമ്മകളേ, ഇനിയും നിങ്ങളെന്തിനു പിന്നാലെ വരുന്നു?
നിറം കെട്ട മാനത്തു ശരൽക്കാലം കിളികളെ ചിറകേറ്റുകയായി,
തണുപ്പൻകാറ്റു മുരളുന്ന മഞ്ഞ പടർന്ന കാടുകളിൽ
സൂര്യനതിന്റെ വിരസരശ്മികൾ വാരിയെറിയുകയായി.

ഞങ്ങളൊറ്റയ്ക്കായിരുന്നു, സ്വപ്നാടകരെപ്പോലെ ഞങ്ങൾ നടന്നു,
അവൾ, ഞാൻ, കാറ്റിൽ പറന്ന മുടിയിഴകൾ, ചിന്തകൾ.
പിന്നെപ്പൊടുന്നനേ കണ്ണിലൊരു തിളക്കവുമായവൾ ചോദിച്ചു,
“ജീവിതത്തിലേതായിരുന്നു, നിങ്ങൾക്കത്രമേൽ പ്രിയപ്പെട്ട നാൾ?”

അവളുടെ ശബ്ദം, മാലാഖമാരുടെ ധ്വനിക്കുന്ന, മധുരശബ്ദം.
അതിനു മറുപടിയായി ഞാനൊന്നു മന്ദഹസിച്ചതേയുള്ളു,
ആ വെളുത്ത കൈയിൽ ഭവ്യമായൊന്നു ചുംബിച്ചതേയുള്ളു.

ഹാ, പ്രഥമപുഷ്പങ്ങൾ, എന്താണവയുടെ സമൃദ്ധപരിമളം!
ഹാ, വശ്യം കൊണ്ടെന്നപോലെ നമ്മെ ബന്ധിതരാക്കുന്നു,
ആദ്യമാ‘യതേ’യെന്നു മന്ത്രിക്കുന്ന, നാം സ്നേഹിക്കുന്ന ചുണ്ടുകൾ!

---

Nevermore

Souvenir, souvenir, que me veux-tu? L’automne
Faisait voler la grive à travers l’air atone,
Et le soleil dardait un rayon monotone
Sur le bois jaunissant où la bise détone.

Nous étions seul à seule et marchions en rêvant,
Elle et moi, les cheveux et la pensée au vent.
Soudain, tournant vers moi son regard émouvant:
«Quel fut ton plus beau jour!» fit sa voix d’or vivant,

Sa voix douce et sonore, au frais timbre angélique.
Un sourire discret lui donna la réplique,
Et je baisai sa main blanch, dévotement.

Ah! les premières fleurs, qu’elles sont parfumées!
Et qu’il bruit avec un murmure charmant
Le premier oui qui sort de lèvres bien-aimées!

 

Nevermore

translated by Ashmore Wingate (1904)

MEMORY, why bring me thither? Now the fear
Of Autumn drives the thrush through the wan sky,
The sun shines with a sad monotony
On yellowing woods where the north wind blows drear,
While we two walk with but each other near,
And thoughts with locks seem to be blown by.
Sudden she bends on mine a kindling eye;
Her voice of living gold so rich and clear,
Fresh as an angel's, asks, "which was most sweet
Of all your days?" For words, I smile discreet,
Kiss her white hand to show that it is dear.
Ah! how the earliest flowers give sweetest scent,
Ah! how deliciously it haunts the ear,
The first "Yes" that from well-loved lips there went.

---

link to image

---

വെർലേൻ - സ്വർണ്ണലിപിയിലെഴുതിയത്

---

കല പൊറുപ്പിക്കില്ല കണ്ണീരിനെ, വിട്ടുവീഴ്ചകളെ,
അതാണെന്റെ കാവ്യാദർശം, ഒതുക്കിപ്പറഞ്ഞാൽ.
മനുഷ്യനോടടക്കവയ്യാത്ത വെറുപ്പാണു കവിത,
പൊട്ടപ്രണയത്തോടും മൂഢവൈരസ്യത്തോടുമുള്ള യുദ്ധവും.

എനിക്കറിയാം, കഠിനമാണാ മലകയറ്റമെന്ന്,
താഴെ നിന്നു നോക്കുമ്പോൾ പരുക്കനാണാ പാതയെന്ന്,
എനിക്കറിയാം. എനിക്കറിയാം ബലം കെട്ട കാലുകളും
കഫം കുറുകുന്ന നെഞ്ചുമാണു മിക്ക കവികൾക്കുമുള്ളതെന്നും.

മഹത്വമെന്നാൽ പക്ഷേ, തൃഷ്ണയെ മതിക്കായ്ക,
ജീവിതവുമായി പൊരിഞ്ഞ യുദ്ധം ചെയ്തു ജയിക്കുക;
വികാരത്തിന്റെ നുകക്കീഴിൽ നിന്നു വിമുക്തി നേടുക.

സ്വപ്നദർശികളോ, അലസമായ സസ്യജീവിതം ജീവിക്കും,
ദുരിതത്തിന്റെ കുപ്പക്കൂനകളായി ദേശങ്ങളുയർന്നടിയും,
മഹത്വമെന്നാൽ കൃഷ്ണശിലയെപ്പോലെ സ്വാശ്രയമാവുക.
(1866)

---

 

വെർലേൻ - വിരലുകൾ ചുംബിച്ച പിയാനോ...

---

മെലിഞ്ഞുനീണ്ട വിരലുകൾ ചുംബിച്ച പിയാനോ
വിളറിയ സാന്ധ്യവെളിച്ചത്തിൽ തെളിഞ്ഞും തെളിയാതെയും.
ചിറകടികളുടെ മൌനമർമ്മരമേറിയൊരു ഗാനം,
അതിലോലവും വശ്യവുമായ പഴയൊരീണം
അവളുടെ പരിമളം തങ്ങിയ മുറിയിലതലയുന്നു,
കാതരമായിട്ടെന്നപോലത്രയൊതുങ്ങിയും.

പറയൂ, എന്തിനു പൊടുന്നനേയിങ്ങനെയൊരു ഗാനം,
എന്റെ തളർന്ന അസ്ഥികളെ പാടിയുറക്കുവാനോ?
എന്തിനെന്റെ മേലിതുപോലൊരു ഗാനത്തിന്റെ കളിമ്പം?
നിനക്കെന്തു വേണമവ്യക്തമധുരസംഗീതമേ,
ഉദ്യാനത്തിലേക്കു പാതി തുറന്ന ജനാലയ്ക്കൽ
പ്രാണൻ വെടിയുന്ന പതിഞ്ഞ പല്ലവികളേ?

---

link to image

---

വെർലേൻ - ഒക്ടോബർ സന്ധ്യ

---

ശരൽക്കാലം, സൂര്യാസ്തമയവും. സന്തുഷ്ടനാണു ഞാൻ.
ജീർണ്ണതയ്ക്കു മേൽ രക്തം,
അഗ്നിയുടെ മൂർദ്ധന്യം, പ്രകൃതിയുടെ മരണം,
തളം കെട്ടിയ തടാകം, ജ്വരബാധിതനായി ഞാനും.

ഇതു നിന്റെ ഋതു, നിന്റെ നേരം, കവേ,
വ്യാമോഹങ്ങൾ വാർന്നുപോയ ഹൃദയമേ,
തൃഷ്ണയുടെ ദംഷ്ട്രകൾ കരളുന്ന കവേ,
ഇതാഘോഷം, നിനക്കു ദർപ്പണം!

അന്യർ, പണ്ഡിതമ്മന്യർ, വിഡ്ഡികൾ, ഭ്രാന്തന്മാർ
അവരാരാധിക്കട്ടെ, വസന്തത്തെ, പ്രഭാതത്തെ,
ആ രണ്ടു കന്യകമാരെ, ഉടയാടയിലും തുടുത്തവരെ.

ഏതോമനത്തമുള്ള മാലാഖമുഖത്തെക്കാളും,
ദംശിക്കുന്ന ശരൽക്കാലമേ, ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നതു നിന്നെ,
നിന്നെ, നിർദ്ദയേ, വിചിത്രനേത്രയായ വേശ്യേ!

---

link to image

---

 

വെർലെയ്ൻ - സ്ത്രീകളുടെ സൌന്ദര്യം...

---

സ്ത്രീകളുടെ സൌന്ദര്യം, അവരുടെ ചാപല്യം, ആ വിളർത്ത കൈകൾ,
പലപ്പോഴും നന്മ ചെയ്യുന്നവ, ചിലനേരം ദ്രോഹിക്കുന്നവ.
ആ കണ്ണുകൾ, നൃശംസതയുടെ നിഴലു വീഴാത്തവ,
മതി മറന്ന പുരുഷനെ ‘മതി’യെന്നു വിലക്കാൻ മതിയായവ.

ആ സ്വരം, നുണ പറയുന്ന വേളകളിൽപ്പോലും
അമ്മയെപ്പോലെ വേദനകളെ പാടിയുറക്കുന്ന ഗാനം,,
ഒരു പ്രഭാതഗാനം, സൌമ്യമായൊരു സാന്ധ്യസങ്കീർത്തനം,
പുടവത്തുമ്പിന്റെ മടക്കുകളിൽ തേങ്ങിയടങ്ങുന്ന രോദനം.

പുരുഷന്റെ പാരുഷ്യം! നിന്ദ്യവും ദുഷ്ടവുമായ ജീവിതം!
ആശ്ളേഷങ്ങൾക്കും പ്രഹരങ്ങൾക്കുപ്പുറം ചിലതെങ്കിലും,
ഹാ, ചിലതെങ്കിലും നമുക്കു ശേഷിച്ചുവെങ്കിൽ,

നിർമ്മലശൈശവത്തിന്റെ അവശേഷങ്ങൾ ചിലതെങ്കിലും,
ഒരു നന്മ, ഒരാദരം. മരണം വന്നെത്തുന്ന നാൾ
എന്തു നാം ബാക്കി വയ്ക്കാൻ, എന്തു നാം കൂടെയെടുക്കാൻ?

---

Beauty of women, their frailty, and those pale hands

Which often do good yet can bring all suffering.

And those eyes where of the creature nothing

Is left but enough to say enough to man’s demands.

And forever, the maternal sleeper’s call,

Even when it lies, that voice! The dawn

Cry, when soft vespers are sung, signal new-born

Or sweet sob that dies in the folds of a shawl! ...

Harshness of man! Vile leaden life here below!

Ah! Let something at least, far from kisses and blows,

Let something survive for a moment on the slope,

Something the childlike subtle heart contains,

Goodness, respect! For dying what can we hope

To take with us, and truly, what when death comes remains?

---

ചിത്രം - ആൻഡ്രൂ സ്റ്റെവോവിച്ച്- സ്ത്രീയും പിശാചും

---

വെർലെയ്ൻ - ത്രാസം

---

പ്രകൃതീ, നിന്റേതായ യാതൊന്നുമിനിമേൽ സ്പർശിക്കില്ലെന്നെ:
നിന്റെ വിളഞ്ഞ പാടങ്ങൾ, സിസിലിയൻ ഇടയഗാനങ്ങളുടെ തുടുത്ത മാറ്റൊലികൾ,
നിന്റെ പുലരികളുടെ അമിതാഡംബരങ്ങൾ,
അസ്തമയങ്ങളുടെ വിഷാദം കലർന്ന ഗാംഭീര്യവും.

പുച്ഛമാണെനിക്കു കലയെ, മനുഷ്യനെ, ഗാനങ്ങളെ,
കവിതയെ, യവനദേവാലയങ്ങളെ,
ഭദ്രാസനപ്പള്ളികളാകാശത്തു തുളച്ചുകയറ്റുന്ന മണിമേടകളെ;
എന്റെ കണ്ണിനൊരുപോലെയാണു നല്ലവരും കെട്ടവരും.

ദൈവത്തിലെനിക്കു വിശ്വാസമില്ല, ചിന്തയെ ഞാൻ ത്യജിച്ചു,
പിന്നെയൊന്നുണ്ടല്ലോ, വളരെപ്പഴയൊരു വ്യാജം, പ്രണയം,
അതിനെക്കുറിച്ചാരുമെന്നോടു മിണ്ടുകയും വേണ്ട.

ജീവിതമത്രമേൽ മടുത്തവൻ, മരണത്തെയത്രമേൽ ഭയക്കുന്നവൻ,
പായും തുഴയും പോയി കടലലയുന്നൊരു നൌകയെപ്പോലെ
എന്റെ ആത്മാവൊരുങ്ങുകയായി , ഭയാനകമായൊരു കപ്പൽച്ചേതത്തിനായി.

---

Painting by Turner

---

വെർലെയ്ൻ - അവസാനത്തെ പ്രതീക്ഷ

---

സിമിത്തേരിയിൽ ഒരു മരം,
ഒരു പരേതനെയുമാദരിക്കാനല്ലാതെ;
ഒരു കന്മതിലിനരികിലതു വളരുന്നു,
തനിയേ, ആരും പരിപാലിക്കാനില്ലാതെ.

വേനലും മഞ്ഞുകാലവും ഭേദമില്ലാതെ
അതിന്മേലിരുന്നൊരു കിളി പാടുന്നു,
വിശ്വസ്തതയുടെ വിഷാദഗാനം;
ആ മരം, ആ കിളി, നീയും ഞാനുമാണവ.

ഓർമ്മ നീ, ഞാൻ അഭാവം,
ഘടികാരം രേഖപ്പെടുത്തിയ ഗമനം...
ഹാ, ഒരിക്കൽക്കൂടി നിന്റെ ദാസനായെങ്കിൽ!

ഒരിക്കൽക്കൂടി ജീവിക്കാൻ! എന്റെ മാലാഖേ,
മരവിച്ച ശൂന്യത എന്റെയുടൽ തട്ടിയെടുത്തുവല്ലോ.
പറയൂ, നിന്റെ ഓർമ്മയിലെങ്കിലും ഞാൻ ശേഷിക്കില്ലേ?

(1893)

---