പ്രണയലേഖനങ്ങൾ (37)- പസോലീനി

---

കാസര്സ,1948 സെപ്തംബർ

പ്രിയപ്പെട്ട ഫ്രാങ്കോ,

എന്തൊരാശ്വാസവും എന്തു തരം സന്തോഷവുമാണു നീ നിന്റെ കത്തിലൂടെ എനിക്കു നല്കിയതെന്നു പറഞ്ഞാൽ നിനക്കതു മനസ്സിലാവില്ല. സ്വന്തം രോഗത്തെക്കുറിച്ചു നീയെനിക്കു മുന്നറിയിപ്പു തന്ന ആ കത്തിനൊരു മറുപടി എഴുതാൻ ഒരായിരം വട്ടം ഒരുങ്ങിയെങ്കിലും എനിക്കതു കഴിഞ്ഞില്ല; ഭീരുത്വം കൊണ്ടല്ല, സ്വാർത്ഥത കൊണ്ട്. ഇനി എനിക്കതിൽ സന്തോഷമുണ്ടായതു കൊണ്ടുമാവാം, ആരറിഞ്ഞു? ഇപ്പോൾ, ഒരു സാദ്ധ്യതയെന്ന നിലയിലെങ്കിലും, സ്വസ്ഥതയും ജീവിതവും നിന്റേതാണെന്നിരിക്കെ, എനിക്കു നിന്നെ തുല്യനായി പരിഗണിക്കാമെന്നായിരിക്കുന്നു, എത്ര ഭ്രാന്തമായിട്ടാണെങ്കിലും നിനക്കു മറുപടിയുമെഴുതാം. ഒന്നാമതായി എനിക്കു പറയാനുള്ളതിതാണ്‌: മുമ്പൊരിക്കലുമില്ലാത്ത മാതിരി എനിക്കു നിന്നോടു സൗഹൃദം തോന്നുന്നു, നിന്നെ കാണാൻ ഞാൻ വല്ലാതെ കൊതിക്കുന്നു...

കൗമാരത്തിലെയും ചെറുപ്പത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലെയും ഭയാനകമായ ചില (ലൈംഗിക)തൃഷ്ണകൾക്കു നിവൃത്തി കണ്ടതിന്റെയും പ്രതിസന്ധികൾ തരണം ചെയ്തതിന്റെയും പേരിൽ താൻ വിവേകിയായി എന്നു നമുക്കു തോന്നുന്ന ആ ജീവിതകാലഘട്ടത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിലാണ്‌ ഞാനിപ്പോൾ. വ്യാമോഹങ്ങൾക്കും തൃഷ്ണകൾക്കും ഒരിക്കല്ക്കൂടി സ്വയം വിട്ടുകൊടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലോ എന്നെനിക്കിപ്പോൾ തോന്നുന്നു. സത്യമായും ഒരു കൊച്ചു വിയോണോ കൊച്ചു റിംബോയോ ആണു ഞാൻ. ഈ മാനസികാവസ്ഥയിൽ, ഒരു കൂട്ടുകാരനെ കിട്ടിയാൽ വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ ഗ്വാട്ടിമാലയിലോ പാരീസിലോ വരെ പോകാം.

എന്നിലെ സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗി എന്റെ ബോധത്തിനുള്ളിലേക്കും എന്റെ ശീലങ്ങളിലേക്കും കടന്നുവന്നുകഴിഞ്ഞിട്ട് കുറേ കൊല്ലങ്ങങ്ങളായിരിക്കുന്നു; ഇന്നത് എനിക്കുള്ളിലെ ഒരപരനല്ല. കുറ്റബോധത്തിന്റെയും നീരസത്തിന്റെയും സത്യസന്ധതയുടെയും മുഹൂർത്തങ്ങൾ എനിക്കു കടന്നുപോരേണ്ടിവന്നു...ഒടുവിൽ , ആകെ ചോരയിൽ മുങ്ങിയും മുറിപ്പാടുകൾ നിറഞ്ഞുമാകാം, അതിജീവിക്കാൻ എനിക്കായി, രണ്ടിനെയും, അതായത് ലൈംഗികതയെയും സത്യസന്ധതയെയും ഒരേപോലെ തൃപ്തമാക്കിക്കൊണ്ട്.

എന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കൂ, ഇപ്പോൾത്തന്നെ, കഴിയുന്നത്ര തുറന്ന മനസ്സോടെയും. തിരിച്ചുപോകാമെന്ന ശുഭപ്രതീക്ഷയില്ലാതെ ഞാൻ ചുറ്റിവരേണ്ട ഒരു മുനമ്പാണത്. നീയെന്നെ അംഗീകരിക്കുമോ? നന്നായി. സ്കൂളിലും കോളേജിലും നിന്റെ കൂട്ടുകാരനായിരുന്ന ആളിൽ നിന്നു ഞാൻ വളരെ മാറിപ്പോയി, അല്ലേ? നീ കരുതുന്നത്രയില്ലെന്നും വരാം...

പ്രിയപ്പെട്ട ഫ്രാങ്കോ, നിന്റെ പുനഃപ്രവേശത്തിന്‌ വിധിക്കു നന്ദി പറയുക( അതിരിക്കട്ടെ, നിനക്കു കഷണ്ടിയായോ? സ്വർണ്ണമുടിക്കാരനായിട്ടാണു നീ എനിക്കു വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷനായതെന്നു പറയട്ടെ.), പുതുമയും പ്രതീക്ഷയും കൊണ്ടു നിറഞ്ഞിരിക്കുകയാണു ഞാൻ.

സ്നേഹത്തോടെ ഒരാലിംഗനം,

പിയെർ ‍ പാവ്‌ലോ

---

പിയെർ പാവ്‌ലോ പസോലീനി (1922-1975)- ഇറ്റാലിയൻ കവിയും ചിന്തകനും സംവിധായകനും. ചിരകാലസുഹൃത്തും സിനിമകളിൽ സ്ഥിരം അഭിനേതാവുമായിരുന്ന ഫ്രാങ്കോ ഫറോൾഫിക്കെഴുതിയതാണ്‌ ഈ കത്ത്.

വിയോണ്‍, റിംബോ - കലാപക്കാരായ ഫ്രഞ്ച് കവികള്‍

ജ്യൂസപ്പെ ഉംഗറെട്ടി - 2

 

---

ഇടച്ചിൽ

---

ചെന്നായവിശപ്പോടെ
എന്റെയുടലെന്ന കുഞ്ഞാടിനെ
ഞാൻ വലിച്ചുകീറുന്നു

തുണയറ്റ തോണി പോലെയാണു
ഞാൻ
കാമം മൂത്ത കടൽ പോലെയും

---

സാൻ മാർട്ടിനോ ഡെൽ കാർസോ
1916 ആഗസ്റ്റ് 27

---

ചുമരിന്റെ ചില ചീളുകളല്ലാതെ
ഈ വീടുകളുടേതായി
യാതൊന്നും ശേഷിച്ചിട്ടില്ല

ഞാൻ ജീവിതം പങ്കിട്ടവരുടേതായി
അത്രപോലും ശേഷിച്ചിട്ടില്ല

അവരിലൊരാളുടെയും കുരിശുകൾ
എന്റെ നെഞ്ചിലുയരാതെയില്ല

എന്റെ ഹൃദയം പോലിത്രയും
തകർന്നമ്പിയ ദേശം വേറെയില്ല

---

ക്രിസ്തുമസ്
നേപ്പിൾസ്, 1916 ഡിസംബർ 26

---

തെരുവുകളുടെ
നൂലാമാലയിൽ
ചെന്നുചാടാൻ
എനിക്കാഗ്രഹമില്ല

അത്ര തളർന്നതാണ്‌
എന്റെ
ചുമലുകൾ

ഒരു മൂലയ്ക്കു
മറന്നുവച്ച
വസ്തു പോലെ
എന്നെ വിടൂ

ഈ ഇളംചൂടു
മാത്രമായി
ഞാനിരിക്കാം

അടുപ്പിൽ
തല കുത്തി മറിയുന്ന
പുകയുടെ
കളി കണ്ടും

---

ജ്യൂസപ്പെ ഉംഗറെട്ടി

---

നിത്യത

---

ഇറുത്ത പൂവിനും
കൊടുത്ത മറ്റൊന്നിനുമിടയിൽ
അവാച്യമായൊരു ശൂന്യത.

---

ഇന്നു രാത്രി

---

തെന്നലിന്റെ അഴിവേലി
ഇന്നു രാത്രിയിൽ
എന്റെ വിഷാദത്തെ
ചാരിയിരുത്താൻ

---

അസ്തമയം

---

പ്രണയമെന്ന നാടോടിക്കായി
മരുപ്പച്ചകളെ തട്ടിയുണർത്തുന്നു
ആകാശത്തിന്റെ തുടുത്ത മുഖം

(വേർസ 1916 മേയ് 20)

---

വിദൂരം

---

ഒരു വിദൂരദേശത്തിന്റെ
വിദൂരതയിൽ
ഒരന്ധനെയെന്നപോലെ
അവരെന്നെയുപേക്ഷിച്ചു

(വേർസ 1917 ഫെബ്രുവരി 15)

---

പട്ടാളക്കാർ

---

ഇവിടെ ഞങ്ങൾ
ശരൽക്കാലത്ത്
മരങ്ങളിൽ
ഇലകൾ പോലെ

---

 

 

ജ്യൂസപ്പെ ഉംഗറെട്ടി - സുഖം

---

ഈ വെളിച്ചത്തിന്റെ വേലിയേറ്റത്തിൽ
ഞാൻ തപിക്കുന്നു
പനി പിടിച്ചപോലെ

ഈ പകലു ഞാനിറുത്തെടുക്കുന്നു
മധുരം വായ്ക്കുന്ന
കനി പോലെ

ഇന്നു രാത്രിയിൽ
അനുതാപം ഞാനറിയും
മണൽക്കാട്ടിൽ
നഷ്ടമാകുന്നൊരു
മോങ്ങൽ പോലെ

(വെർസ, 1917 ഫെബ്രുവരി 18)

---

'Pleasure'

I burn with the
fever
of this spate of light

I wel­come this
day like
a sweet­en­ing fruit

Tonight
I shall feel
re­morse like a
howl
lost in the
desert

— Giuseppe Un­garetti

 

(Translated from the Italian by Patrick Creagh)

ഗിയാക്കോമോ നൊവേന്റാ - അതിനുമപ്പുറം

ആകാശത്തിനുമപ്പുറം
എന്താണച്ഛാ?
ആകാശം, മകനേ.
അതിനുമപ്പുറം?
പിന്നെയുമാകാശം.
അതിനുമപ്പുറം?
അതിലും കഷ്ടം-
ദൈവം!

സാന്ദ്രോ പെന്ന - ബസ്സിൽ കണ്ട സ്ത്രീ

 

---

മകനെ ഉമ്മ വയ്ക്കാൻ നിങ്ങൾക്കു തോന്നുന്നു,
എന്നാൽ അവനതിഷ്ടമില്ല;
അവനു പുറത്തെ ജീവിതം കണ്ടിരുന്നാൽ മതി.
നിങ്ങൾക്കപ്പോൾ നിരാശ തോന്നുന്നു,
എന്നാലും നിങ്ങൾക്കൊരു പുഞ്ചിരിയും വരുന്നു.
അസൂയ പോലതു നീറ്റുന്നില്ലല്ലോ,
‘പുറത്തെ ജീവിതം കാണാ’നായി
ഇതുപോലെ നിങ്ങളെ വിട്ടുപോയ മറ്റൊരാളെ
അവൻ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നുവെങ്കിൽക്കൂടി.

---

ജ്യുസപ്പെ ഉംഗറെട്ടി - ഓർമ്മക്കായി

 

---

മൊഹമ്മെദ് ഷിയാബ്
എന്നായിരുന്നു അവന്റെ പേര്‌

നാടോടികളായ എമീറുകളുടെ
വംശത്തിൽ പിറന്നവൻ
സ്വന്തമെന്നു പറയാനൊരു നാടില്ലാത്തതിനാൽ
ആത്മഹത്യ ചെയ്തവൻ

അവനു ഫ്രാൻസിനെ സ്നേഹമായിരുന്നു
അതിനാലവൻ പേരു മാറ്റി

അവൻ മാഴ്സൽ ആയി
എന്നാലവൻ ഫ്രഞ്ചുകാരനായില്ല
ഖുറാൻ പാരായണത്തിന്റെ താളത്തിൽ
കാപ്പിയും മൊത്തിക്കുടിച്ചുകൊണ്ട്
മരുഭൂമിയിലെ തമ്പുകളിൽ പാർക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്ന്
അവൻ മറന്നുപോയിരുന്നു

സ്വന്തം നഷ്ടബോധത്തിന്റെ ഗാനത്തിന്‌
ശബ്ദം പകരുന്നതെങ്ങനെയെന്നും
അവനറിയില്ലായിരുന്നു

അവന്റെ ശവമഞ്ചത്തെ
ഞാൻ അനുഗമിച്ചു
പാരീസിൽ
ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു മുറിയെടുത്തിരുന്ന
കാർമേ തെരുവിലെ അഞ്ചാം നമ്പർ ഹോട്ടലിൽ നിന്ന്
ഹോട്ടലുടമസ്ഥയോടൊപ്പം
നിരുന്മേഷമായ ഇടവഴിയിലൂടെ

ഇവ്രിയിലെ സെമിത്തേരിയിൽ
അവൻ അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുന്നു
മേള കഴിഞ്ഞു തമ്പുകൾ പൊളിച്ച മൈതാനം പോലെ
എന്നു കണ്ടാലും തോന്നിക്കുന്ന
ആ നഗരപ്രാന്തത്തിൽ

ഒരിക്കലവൻ ജീവിച്ചിരുന്നുവെന്ന്
ഇപ്പോഴുമറിയുന്നൊരാൾ
ഞാൻ മാത്രമാണെന്നും വരാം

(1916 സെപ്തംബർ 30)

---

In Memoriam

His name was
Mohammed Sceab
descendant
of emirs of the nomads
he killed himself
because he no longer had
a homeland

He loved France
and changed his name
He was Marcel
but he was not French
and he did not know any more
how to live

In the tents of his people
where they listen to the chant
of the Koran
sipping coffee

And he did not know how
to get away from
the chant
of his defection

I went with him
together to the landlady of the hotel
where we lived
in Paris
at number 5 rue des Carmes
a sloping dingy alley

He rests in the graveyard of Ivry
a suburb that always
looks like the day
the carnival comes down.

And perhaps only I
still know
that he was alive.

  --Giuseppe Ungaretti (1888-1970)
Si chiamava
Moammed Sceab
discendente
di emiri di nomadi
suicida
perchè non aveva più

Patria

Amò la Francia
e mutò nome
Fu Marcel
ma non era Francese
e non sapeva più vivere
nella tenda dei suoi
dove si ascolta la cantilena
del Corano
gustando un caffè
E non sapeva
scioglere
il canto
del suo abbandono
L'ho accompagnato
insieme alla padrona dell' albergo
dove abitavamo
a Parigi
dal numero 5 della rue des Carmes
appassito vicolo in discesa
Riposa nel camposanto d'Ivry
sobborgo che pare
sempre in una giornata
di una
decomposta fiera.
E forse io solo
se ancora
che visse.
        30 September 1916

ഫ്രാങ്കോ ഫോർട്ടിനി - കഠിനഹേമന്തം

---

കഠിനഹേമന്തമേ, നിന്റെ അഗ്നി വെടിച്ചുകത്തുന്നു,
ഹേമന്തമേ, നീ കാടുകളും കൂരകളുമകത്താക്കുന്നു
ഹേമന്തമേ, നീ വെട്ടിത്തീയിടുന്നു.

കരയുന്നവൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കട്ടെ,
യാതനപ്പെടുന്നവൻ പിന്നെയും യാതനപ്പെടട്ടെ,
വെറുക്കുന്നവൻ പിന്നെയും വെറുക്കട്ടെ;
ചതിക്കുന്നവൻ, അവൻ വിജയിക്കട്ടെ:
ഇതത്രേ, നമ്മുടെ ഹേമന്തത്തിന്റെ
ആത്യന്തികപാഠവും ശാസനവും.

നമുക്കറിയുമായിരുന്നില്ല,
ജീവിതത്തിന്റെ പച്ചപ്പും
പൂക്കളുടെ ചന്തവും കൊണ്ടെന്തു ചെയ്യണമെന്ന്.
അതിനാൽത്തന്നെ, നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളുടെ കടയ്ക്കൽ
മഴു വീണിരിക്കുന്നതും.

പിടയുന്ന കൊള്ളികൾ പോലെ നാമെരിയും.

---

ഫ്രാങ്കോ ഫോർട്ടിനി (1917-1993) - ജൂതനായ പിതാവിന്റെയും കൃസ്ത്യാനിയായ അമ്മയുടെയും മകനായി ഇറ്റലിയിലെ ഫ്ളോറൻസിൽ ജനിച്ചു. ഫ്രാങ്കോ ലാറ്റെ എന്നാണു ശരിക്കുള്ള പേരെങ്കിലും 1938 -ലെ വംശീയവിവേചനനിയമത്തിൽ നിന്നു രക്ഷപ്പെടാനായി അമ്മയുടെ കുടുംബപ്പേരു സ്വീകരിക്കുകയായിരുന്നു.

---

 

പ്രിമോ ലെവി - വിജ്ഞാപനം

---

എന്റെ ഭീഷണരൂപം കണ്ടു ഭയപ്പെടേണ്ട സ്ത്രീയേ, നീ.
ഞാൻ വരുന്നതകലേ നിന്നും, തല കീഴ്ക്കാമ്പാടു പറന്നും;
എന്റെ തൂവലുകളുലഞ്ഞുവെങ്കിലതു കൊടുങ്കാറ്റുകൾ കടന്നിട്ടല്ലേ?
മാലാഖയത്രേ ഞാൻ, ഒരിരപിടിയൻ കിളിയുമല്ല;
മാലാഖ തന്നേ, പക്ഷേ, നിങ്ങൾ വരച്ചിട്ട തരവുമല്ല-
മറ്റൊരു മിശിഹയുടെ വാഗ്ദാനവുമായി മറ്റൊരു കാലത്തവതരിച്ചവരാണവർ.
സദ്വർത്തമാനവുമായിട്ടത്രേ ഞാൻ വന്നു, എന്നാലൊന്നു ക്ഷമിക്കൂ,
എന്റെ നെഞ്ചിന്റെ വീർപ്പും, ഈയിരുളിനോടുള്ള വെറുപ്പുമൊന്നടങ്ങും വരെ.
നിന്റെയുള്ളിലൊരുവനുറങ്ങുന്നു, വളരെയുറക്കം കെടുത്തുന്നവൻ.
രൂപമായിട്ടില്ലവനിനിയുമെന്നാലും 

അവന്റെ കൈകളിൽ വൈകാതെ നീ തലോടും.
അവനുണ്ടാവും വാക്കിന്റെ സിദ്ധികൾ, മയക്കുന്ന കണ്ണുകൾ,
വിദ്വേഷമവൻ പ്രസംഗിയ്ക്കും, സർവരുമവനെ വിശ്വസിയ്ക്കും.
ആവേശത്തോടെയാർത്തും പാടിയും ചോര വാർത്തും
 അവന്റെ കാലടികൾ മുത്തിയും പറ്റങ്ങളവന്റെ പിന്നാലെ ചെല്ലും.

അസത്യത്തിന്റെയതിരുകളവൻ വിപുലമാക്കും,
ദൈവനിന്ദയും കഴുമരങ്ങളുമവൻ പ്രസംഗിച്ചുനടക്കും.
ഭീതി കൊണ്ടവൻ ഭരിയ്ക്കും, അവൻ വിഷം ശങ്കിയ്ക്കും,
ഉറവെള്ളത്തിൽ, മേടുകളിലെ നറുംതെന്നലിൽ.
ചോരക്കുഞ്ഞിന്റെ തെളിഞ്ഞ കണ്ണുകളിലവൻ കാപട്യം ദർശിയ്ക്കും,
കൊല കൊണ്ടു മതി വരാതെയവൻ മരിയ്ക്കും, വിതച്ച വിഷമവശേഷിപ്പിക്കും.
ഇതത്രേ നിന്നിൽ വളരുന്ന ബീജം. സ്ത്രീയേ, ആഹ്ളാദിക്കൂ.

---

പ്രിമോ ലെവി (1919-1987). ഇറ്റലിയിലെ ടൂറിനിൽ ജനിച്ചു. ഫാസിസ്റ്റുവിരുദ്ധനായതിന്റെ പേരിൽ 1944ൽ അറസ്റ്റു ചെയ്ത് ഓഷ്വിറ്റ്സിലെ തടങ്കൽപ്പാളയത്തിലേക്കയച്ചു. “ഇതു മനുഷ്യനെങ്കിൽ” എന്ന ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കൃതി.

---

wiki link on primo levi

link to image

---

സെയിന്റ് ഫ്രാൻസിസ് അസീസിയുടെ കവിതകൾ

---

അവൻ ഭിക്ഷ യാചിച്ചു

---

ഭിക്ഷ യാചിച്ചും കൊണ്ടെന്റെ പുരയ്ക്കലവൻ വന്നു.
മുട്ടുകാലിൽ വീണു ഞാൻ കരഞ്ഞു:
‘നിനക്കെന്തു ഞാൻ നല്കാൻ,
പ്രിയനേ?’
‘സ്നേഹം,’
അവൻ പറഞ്ഞു,
‘സ്നേഹമൊന്നേ.’

---

കുഞ്ഞിന്റെ കൈയിൽ

---

കുഞ്ഞിന്റെ കൈയിൽ
വാളു കൊടുക്കരുത്.

രാഷ്ട്രങ്ങൾ
കുഞ്ഞുങ്ങളാണെന്നെനിക്കു തോന്നുന്നു.

---

പേരറിയാത്തൊരാൾ

---

ആർക്കുമയാളുടെ പേരറിയില്ല-
കീറത്തുണിയുമുടുത്ത്
തെരുവിൽ കഴിയുമയാളുടെ.

ഒരുനാളയാളെ ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടു.
വിചിത്രമായൊരമ്പലം പണിയുകയാണ്‌,
അയാളും ദൈവവും കൂടി.

---

വേരുകളെപ്പോലെ

---

വേരുകളെപ്പോലെ വലിച്ചൂറ്റും
നമ്മുടെ കൈകൾ.
അതിനാലവയെ ഞാൻ വയ്ക്കുന്നത്
ഭൂമിയിൽ സുന്ദരമായവയിൽ.

പ്രാർത്ഥനയിലവ ഞാൻ കൂപ്പുമ്പോൾ
സ്വര്‍ഗ്ഗത്തുനിന്നവ വലിച്ചെടുക്കും
വെളിച്ചം.

---

പ്രാർത്ഥനയുടെ ഫലം

---

പ്രാർത്ഥനയുടെ ഫലം
ജിവിതം.

പ്രാർത്ഥന നനച്ചുകൊടുക്കുന്നു,
മണ്ണിനെ,
ഹൃദയത്തെ.

---

റോമിൽ നിന്നു പോരുമ്പോൾ

---

ഒരു കിളി പറന്നുപോയി.
പാടത്തൂടെ ഞാൻ നടന്നുപോകുമ്പോൾ
ഒരു പൂവെന്നെ നോക്കി ചൂളം കുത്തി.
തെളിഞ്ഞ ചോലയിൽ നിന്നു ഞാൻ മൊത്തിക്കുടിച്ചു.
രാത്രിയിലാകാശം മുടിയഴിച്ചിട്ടപ്പോൾ
ദൈവത്തിന്റെ ഒരു മുടിച്ചുരുളിൽ പിടിച്ചും കൊണ്ടു
ഞാനുറക്കവുമായി.

റോമിൽ നിന്നു പോരുമ്പോളെല്ലാരും ചോദിച്ചു:
‘എന്തൊക്കെയാണവിടെ വിശേഷം?’

ആവേശത്തോടെ ഞാൻ പറഞ്ഞു:
‘പാടത്തൊരു പൂവു ചൂളം കുത്തി,
രാത്രിയിലാകാശം മുടിയഴിച്ചിട്ടു,
ദിവ്യമായൊരു മുടിയിഴയിൽ പിടിച്ചു
ഞാനുറങ്ങി...‘

---

കൂദാശ

---

എന്റെ ചങ്ങാതി, ഒരണ്ണാറക്കണ്ണനോട്
കൂദാശയെക്കുറിച്ചൊരിക്കൽ ഞാൻ പറഞ്ഞു,
ആളാകെ ആവേശത്തിലുമായി.
തന്റെ മരപ്പൊത്തിലേക്കോടി
അയാൾ കൊണ്ടുവന്നത്,
ചില കായകൾ, ഒരു കൂമന്റെ തൂവൽ,
പിന്നെയെവിടുന്നോ കിട്ടിയ
നിറമുള്ളൊരു നാടയും.
ഞാനൊന്നു മന്ദഹസിച്ചു:
‘നിനക്കറിയാം,
ഏതിലുമുണ്ട് ദൈവവരം.‘

---

link to image

---

 

വിറ്റോറിയോ സെരേനി - ആദ്യഭയം

---

ഏതു മൂലയുമിടവഴിയുമേതു നിമിഷവുമവനുചിതം,
രാവെന്നില്ലാതെ, പകലെന്നില്ലാതെ
പിന്നാലെ പതുങ്ങുകയാണൊരു കൊലയാളി.
വെടി വയ്ക്കൂ, വെടി വയ്ക്കെടോ ,
മുന്നിലോ, പിന്നിലോ, വശത്തോ -
അവന്റെയുന്നത്തിനു നിന്നുകൊടുത്തും കൊണ്ടു
ഞാൻ പറഞ്ഞു.
നമുക്കിപ്പണിയൊന്നു തീർപ്പാക്കാം.
അതു പറയുമ്പോൾ ഞാനറിയുന്നു,
ഞാൻ പറയുന്നതെന്നോടു തന്നെയെന്ന്.
ഒരു കാര്യവുമില്ല പക്ഷേ,
ഒരു കാര്യവുമില്ല.
നീതിക്കു മുന്നിലെന്നെ വരുത്താൻ
ഞാനായിട്ടെനിയ്ക്കാവുകയില്ല.

---

വിറ്റോറിയോ സെരേനി (1913-1983) - മൊന്തേലിനു ശേഷമുള്ള തലമുറയിലെ ഇറ്റാലിയൻ കവികളിൽ പ്രമുഖൻ.

---

ഇറ്റാലോ കാൽവിനോ-കരിങ്കാലി

എല്ലാവരും കള്ളന്മാരായിരുന്ന ഒരു നാടുണ്ടായിരുന്നു.

രാത്രിയാകുമ്പോൾ സകലരും കള്ളത്താക്കോലും മറച്ച റാന്തലുമായി വീടു വിട്ടിറങ്ങി അയൽക്കാരന്റെ വീടു കുത്തിത്തുറക്കാൻ പോവും. കവർച്ചമുതലുമായി പുലർച്ചയ്ക്കു മടങ്ങി വരുമ്പോൾ സ്വന്തം വീടുകൾ കുത്തിത്തുറന്നതായി അവർ കാണുകയും ചെയ്യും.

അങ്ങനെ എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചുപോന്നു; കാരണം ഒരാൾ മറ്റൊരാളിൽ നിന്നു മോഷ്ടിക്കുമ്പോൾ, ഈ മറ്റൊരാൾ ഇനിയുമൊരാളുടെ മുതലു മോഷ്ടിക്കുകയും, അങ്ങനെ പോയിപ്പോയി ഒടുവിലത്തെയാളിന്റെയടുത്തെത്തുമ്പോൾ അയാൾ ആദ്യത്തെയാളിന്റെ വീട്ടിൽ കക്കാൻ കയറുകയുമാണ്‌. ആ നാട്ടിലെ കച്ചവടം എന്നാൽ വാങ്ങുന്നവനും വിൽക്കുന്നവനും തമ്മിലുള്ള ഒരു കള്ളക്കളിയായിരുന്നു. സർക്കാരെന്നു പറയുന്നത്‌, സ്വന്തം ജനങ്ങളെ കൊള്ളയടിക്കാനുള്ള ഒരു ക്രിമിനൽ സംവിധാനമായിരുന്നു; തിരിച്ച്‌ ജനങ്ങളാവട്ടെ, സർക്കാരിനെ പറ്റിയ്ക്കുകയും ചെയ്തുപോന്നു. അങ്ങനെ അക്ലിഷ്ടസുന്ദരമായി മുന്നോട്ടു പോവുകയായിരുന്നു ജീവിതം; ആരും പണക്കാരായിരുന്നില്ല, പാവങ്ങളെന്നു പറയാനും ആരുമില്ല.

ഒരു ദിവസം, ഇതെങ്ങനെ സംഭവിച്ചുവെന്ന് നമുക്കറിയില്ല, സത്യസന്ധനായ ഒരാൾ ആ നാട്ടിൽ താമസമാക്കി. രാത്രിയിൽ മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ ചാക്കും റാന്തലുമെടുത്ത്‌ പുറത്തു പോകുന്നതിനു പകരം ഇദ്ദേഹം പുകവലിയും നോവൽവായനയുമായി വീട്ടിൽ കുത്തിയിരിക്കുകയാണു ചെയ്തത്‌.

കള്ളന്മാർ വന്നപ്പോൾ വീട്ടിനുള്ളിൽ വെളിച്ചം കണ്ട്‌ കയറാതെ മടങ്ങിപ്പോയി.

ഇങ്ങനെ കുറേ നാളായപ്പോൾ അവർ അയാൾക്കു കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചുകൊടുത്തു: ഒന്നും ചെയ്യാതെ ജീവിക്കാനാണ്‌ അയാൾക്കാഗ്രഹമെങ്കിൽ അങ്ങനെയായിക്കോ, പക്ഷേ മറ്റുള്ളവർ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നതിന്‌ അതൊരു തടസ്സമാകുന്നതിൽ യുക്തി പോരാ. അയാൾ വീട്ടിലുണ്ടാവുന്ന ഓരോ ദിവസവും കൊണ്ടർത്ഥമാകുന്നത്‌ അടുത്ത നാൾ ഒരു കുടുംബം പട്ടിണിയായിരിക്കുമെന്നു തന്നെയാണ്‌.

ആ യുക്തിവിചാരത്തിനു മുന്നിൽ നമ്മുടെ സത്യസന്ധനു മറുപടിയൊന്നും പറയാനുണ്ടായില്ല. അങ്ങനെ അയാൾ എന്നും വൈകിട്ട്‌ സ്വന്തം വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിപ്പോകുന്നതൊരു ശീലമാക്കി; പിറ്റേന്നു കാലത്ത്‌ മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ അയാൾ മടങ്ങിവരും; പക്ഷേ അയാൾ മോഷ്ടിക്കാൻ പോയില്ല. അയാൾ ഒരു നേരുകാരൻ മനുഷ്യനാണ്‌; അതങ്ങനെയല്ലാതാക്കാൻ നിങ്ങൾ വിചാരിച്ചാൽ പറ്റില്ല. അയാൾ പാലം വരെ ചെന്നിട്ട്‌ താഴെ പുഴയൊഴുകുന്നതും നോക്കിനിൽക്കും. തന്റെ സാധനങ്ങൾ മോഷണം പോയതായി വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ അയാൾ കാണുകയും ചെയ്യും.

ഒരാഴ്ച കഴിയേണ്ട താമസം, സത്യസന്ധന്റെ കൈയിൽ നയാപ്പൈസ ഇല്ലാതായി; ആഹാരത്തിനു വകയില്ല, വീടു ശൂന്യവുമായി. പക്ഷേ അതൊരു പ്രശ്നമാണെന്നു പറയാനില്ല; കാരണം, അയാളുടെ പിശകു കൊണ്ടു വന്നതാണങ്ങനെ; അതല്ല, അയാളുടെ ഈ പെരുമാറ്റം കൊണ്ട്‌ മറ്റു സകലതും തകിടം മറിഞ്ഞു എന്നതാണ്‌ യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രശ്നമായത്‌. മറ്റുള്ളവർക്കു തന്റെ വീടു മോഷണത്തിനു വിട്ടുകൊടുക്കുന്ന ഈയാൾ തിരിച്ചു മോഷ്ടിക്കാൻ പോകുന്നില്ലല്ലോ; അതുകാരണം കാലത്തു വീട്ടിലെത്തുന്ന ആരെങ്കിലും ഒരാൾ കാണുന്നത്‌ തന്റെ വീട്ടിൽ കള്ളൻ കയറിയിട്ടില്ലെന്നാണ്‌: ഇദ്ദേഹം കക്കാൻ പോകേണ്ട വീടാണത്‌. എന്തായാലുമിങ്ങനെ കുറേക്കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കള്ളൻ കയറാത്ത വീട്ടുകാർ ചിലർ തങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ പണക്കാരാണെന്നു കണ്ടു; ഇനി കക്കാൻ പോകാൻ അവർക്കു താത്പര്യവുമില്ലാതായി. അതും പോകട്ടെ, സത്യസന്ധന്റെ വീട്ടിൽ മോഷ്ടിക്കാൻ കയറുന്നവർക്ക്‌ ഒന്നുമില്ലാത്ത ആ വീട്ടിൽ നിന്ന് എന്തു കിട്ടാൻ? അങ്ങനെ അവർ പാവങ്ങളായി.

ഇതിനിടയിൽ പണക്കാരായവർ സത്യസന്ധന്റെ മാതൃക പിന്തുടർന്ന് രാത്രിയിൽ പാലത്തിനടുത്തു ചെന്ന് താഴെ പുഴയൊഴുകുന്നതും നോക്കി നിൽക്കുക ശീലവുമാക്കി. അതോടെ ആകെ ആശയക്കുഴപ്പമായി; കൂടുതൽ പേർ പണക്കാരാവുകയും കൂടുതൽ പേർ പാവങ്ങളാവുകയും ചെയ്യുകയാണല്ലോ ഇതുകൊണ്ടു വരിക.

എന്നും രാത്രിയിൽ പാലം കാണാൻ പോവുകയാണെങ്കിൽ അധികം വൈകാതെ തങ്ങൾ പാവങ്ങളാവുമെന്ന് പണക്കാർ മനസ്സിലാക്കി. അവർ ആലോചിച്ചു: 'നമുക്കു വേണ്ടി കക്കാൻ പോകാൻ ചില പാവങ്ങളെ ഏർപ്പാടാക്കിയേക്കാം.' അങ്ങനെ അവർ കരാറുകളുണ്ടാക്കി, ശമ്പളവും വിഹിതവും നിശ്ചയിച്ചു. അപ്പോഴും അവർ കള്ളന്മാരായിരുന്നുവെന്നതു ശരി തന്നെ; അന്യോന്യം കബളിപ്പിക്കാൻ അവർ ശ്രമിച്ചും പോന്നു. എന്തായാലും പണക്കാർ കൂടുതൽ പണക്കാരായി, പാവങ്ങൾ കൂടുതൽ പാവങ്ങളുമായി.

ഈ പണക്കാരിൽ ചിലർ അത്രയ്ക്കു പണക്കാരായി; എന്നു പറഞ്ഞാൽ അവർക്കു പിന്നെ കക്കാൻ പോകേണ്ട ആവശ്യവുമില്ല, തങ്ങൾക്കു വേണ്ടി കക്കാൻ പോകാൻ ആരെയെങ്കിലും ഏർപ്പെടുത്തേണ്ട ആവശ്യവുമില്ല. പക്ഷേ മോഷണം നിർത്തിയാൽ അവർ പാവങ്ങളാവും, കാരണം പാവങ്ങൾ അവരുടെ മുതൽ മോഷ്ടിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. അങ്ങനെ പാവങ്ങളിൽ നിന്നു സ്വന്തം സ്വത്തു കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനായി അവർ ഏറ്റവും പാവപ്പെട്ടവരെ ശമ്പളം കൊടുത്തു നിയമിച്ചു; അതിനർത്ഥം  പോലീസും ജയിലും ഉണ്ടായി എന്നുതന്നെ.

അങ്ങനെയാണ്‌ നമ്മുടെ സത്യസന്ധൻ ആവിർഭവിച്ച്‌ അധികവർഷങ്ങൾ കഴിയുന്നതിനു മുമ്പ്‌ ആളുകൾ മോഷ്ടിക്കാൻ പോകുന്നവരെയും മോഷണത്തിനിരയാവുന്നവരെയും കുറിച്ചു പറയുന്നതു നിർത്തി പണക്കാരെയും പാവങ്ങളെയും കുറിച്ചു പറയാൻ തുടങ്ങുന്നത്‌; രണ്ടുകൂട്ടരും പക്ഷേ അപ്പോഴും കള്ളന്മാരുമായിരുന്നു.

ഒരേയൊരു സത്യസന്ധൻ തുടക്കത്തിൽ നാം കണ്ടയാളു മാത്രമായിരുന്നു; അയാൾ വൈകാതെ വിശന്നുചാവുകയും ചെയ്തു.

ഇറ്റാലോ കാൽവിനോ-മനഃസാക്ഷി

യുദ്ധം വന്നപ്പോൾ ലൂയിഗി എന്നൊരാള്‍ യുദ്ധത്തിൽ ചേരാൻ സന്നദ്ധനായി മുന്നോട്ടുവന്നു.

എല്ലാവരും അയാളെ പ്രശംസിച്ചു. തോക്കുകൾ വിതരണം ചെയ്യുന്ന സ്ഥലത്തു ചെന്ന് ഒരു തോക്കെടുത്തിട്ട്‌ അയാൾ പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ചെന്ന് ആൽബെർട്ടോ എന്നൊരുത്തനെ കൊല്ലാൻ പോവുകയാണ്‌.'

ആരാണീ ആൽബെർട്ടോ എന്ന് അവർ ചോദിച്ചു.

'ഒരു ശത്രു,' അയാൾ പറഞ്ഞു, എന്റെയൊരു ശത്രു.'

ഒരു പ്രത്യേകതരത്തിൽപ്പെട്ട ശത്രുക്കളെയാണ്‌ അയാൾ കൊല്ലേണ്ടതെന്നും, അല്ലാതെ തനിക്കു തോന്നുന്നവരെ കൊല്ലാനല്ല അയാളെ പറഞ്ഞുവിടുന്നതെന്നും അവർ അയാൾക്കു വിശദീകരിച്ചുകൊടുത്തു.

‘എന്നു വച്ചാൽ?' ലൂയി ചോദിച്ചു. 'ഞാനെന്താ, മന്ദബുദ്ധിയാണെന്നാണോ നിങ്ങൾ കരുതിയത്‌? അത്തരം കക്ഷി തന്നെയാണ്‌ ഈ ആൽബെർട്ടോയും. നിങ്ങൾ അവർക്കെതിരെ യുദ്ധത്തിനു പോകുന്നുവെന്നു കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ കരുതി, ഒപ്പം ചേർന്നാൽ എനിക്കീ ആൽബെർട്ടോയെ കൊല്ലാമെന്ന്. അതു കാരണമാണു ഞാൻ വന്നത്‌. ഒരു ചതിയനാണ്‌ ഈ ആൽബെർട്ടോയെന്ന് എനിക്കറിയാം. അവനെന്നെ വഞ്ചിക്കുകയായിരുന്നു; ഒരു പെണ്ണിന്റെ മുന്നിൽ ഒരാവശ്യവുമില്ലാതെ അവനെന്നെ നാണം കെടുത്തി. അതൊരു പഴയ കഥയാണ്‌. നിങ്ങൾക്കു വിശ്വാസമാകുന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ആദ്യം മുതലേ പറയാം.'

ശരി,ശരിയെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു.

'അപ്പോൾ' ലൂയിഗി പറഞ്ഞു, 'ആൽബെർട്ടോ എവിടെയാണെന്നൊന്നു പറഞ്ഞാട്ടെ, ഞാൻ അവിടെപ്പോയി അവനുമായിട്ടു യുദ്ധം ചെയ്യട്ടെ.'

അതു തങ്ങൾക്കറിയില്ലെന്നായി അവർ.

‘അതു സാരമില്ല,' ലൂയിഗി പറഞ്ഞു. 'അറിയുന്ന ആരെയെങ്കിലും ഞാൻ കണ്ടുപിടിച്ചോളം. എന്നെങ്കിലും അവനെന്റെ പിടിയിലാവും.'

അതു പറ്റില്ലെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു; തങ്ങൾ പറയുന്നിടത്തു ചെന്ന് അവിടെ കാണുന്നവരെയാണ്‌ അയാൾ കൊല്ലേണ്ടത്‌. ഈ ആൽബെർട്ടോയുടെ കാര്യമൊന്നും തങ്ങൾക്കറിയില്ല.

'ഇതൊന്നു കേൾക്കെന്നേ,' ലൂയിഗി നിർബന്ധം പിടിച്ചു. 'ഞാൻ കഥ മുഴുവൻ പറയേണ്ടിവരുമെന്നു തോന്നുന്നു. അത്ര ചതിയനാണീ ആൽബെർട്ടോ; അവനെതിരെ യുദ്ധത്തിനു പോവുകയെന്നാൽ അതു ശരിയായ നടപടി തന്നെയാണ്‌.'

അവർക്കു പക്ഷേ അതൊന്നും കേൾക്കേണ്ട.

അതിന്റെ യുക്തി ലൂയിഗിയ്ക്കു മനസ്സിലായില്ല: 'ക്ഷമിക്കണേ, ശത്രുവെന്ന പേരിൽ ആരെയെങ്കിലും കൊന്നാൽ മതിയെന്നാവും നിങ്ങൾക്ക്‌; പക്ഷേ ആൽബെർട്ടോയുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത ഒരാളെ കൊല്ലേണ്ടി വന്നാൽ എന്റെ മനസ്സമാധാനം പോവും.'

മറ്റുള്ളവരുടെ ക്ഷമ നശിച്ചു.

അവരവനെ കണക്കിനു ശകാരിച്ചു; യുദ്ധമെന്നാൽ എന്താണെന്നും തനിയ്ക്കു വേണ്ട ഒരു ശത്രുവിനെ തെരഞ്ഞുപിടിച്ചു കൊല്ലലല്ല യുദ്ധമെന്നും അവർ അവനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി.

ലൂയിഗി തോളു വെട്ടിച്ചു. 'അങ്ങനെയാണു സംഗതിയെങ്കിൽ,' അയാൾ പറഞ്ഞു, 'എന്നെ ഒഴിവാക്കിക്കോ.'

' ചേർന്നാൽപ്പിന്നെ തനിക്കങ്ങനെ വിട്ടുപോകാനും പറ്റില്ല,' അവർ ഒച്ചവച്ചു.

'ഫോർവേഡ്‌ മാർച്ച്‌, വൺ-ടു. വൺ-ടു!' അവർ അവനെ യുദ്ധത്തിനു പറഞ്ഞയച്ചു.

ലൂയിഗിയ്ക്ക്‌ ഒരു സന്തോഷവും തോന്നിയില്ല. ആൽബെർട്ടോയോ അവന്റെ കുടുംബത്തിൽപ്പെട്ട ആരെങ്കിലുമോ കൂട്ടത്തിൽപ്പെട്ടാലോ എന്ന ചിന്തയോടെ അയാൾ ഒന്നും നോക്കാതെ ആളുകളെ കൊന്നു. അയാൾ കൊല്ലുന്ന ഓരോ ശത്രുവിനും പകരമായി അവർ അയാൾക്ക്‌ ഒരു മെഡൽ സമ്മാനിച്ചു; പക്ഷേ ലൂയിഗിയ്ക്കു സന്തോഷം തോന്നിയില്ല. 'ആൽബെർട്ടോയെ കൊല്ലാൻ പറ്റിയില്ലെങ്കിൽ,' അയാൾ സ്വയം പറഞ്ഞു, 'എത്രപേരെ ഞാൻ കൊല്ലേണ്ടിവരും.' അയാൾക്കു കുറ്റബോധം തോന്നി.

ഇതിനിടയ്ക്ക്‌ അവർ അയാൾക്കു മെഡലുകൾ വാരിക്കോരി കൊടുക്കുകയായിരുന്നു, വെള്ളി, സ്വർണ്ണം, സകലതും.

ലൂയിഗി മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു: 'ഇന്നൊരുത്തനെ കൊല്ലുക, നാളെ വേറൊരുത്തനെ കൊല്ലുക, ആളുകളുടെ എൺനം കുറഞ്ഞുവരുമ്പോൾ ആ വഞ്ചകന്റെ ഊഴവുമെത്തും.'

പക്ഷേ ലൂയിഗിയ്ക്ക്‌ ആൽബെർട്ടോയെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്നതിനു മുമ്പ്‌ ശത്രു കീഴടങ്ങി. ഒരാവശ്യവുമില്ലാതെ ഇത്രയധികം പേരെ കൊല്ലേണ്ടി വന്നതിൽ അയാൾക്കു കുറ്റബോധം തോന്നി. ഇപ്പോൾ സമാധാനത്തിന്റെ കാലമായതിനാൽ അയാൾ മെഡലുകളൊക്കെ വാരിക്കൂട്ടി സഞ്ചിയിലാക്കി ശത്രുദേശത്തു ചെന്നിട്ട്‌ മരിച്ചവരുടെ ഭാര്യമാർക്കും കുട്ടികൾക്കും അവ വാരിക്കൊടുത്തു.

ഇങ്ങനെ ചുറ്റിനടക്കുന്ന വഴി അയാൾ എതിരെ ആൽബെർട്ടോ വരുന്നതു കണ്ടു.

'നന്നായി, അയാൾ പറഞ്ഞു, 'ഇപ്പോഴെങ്കിലും പറ്റിയല്ലോ,' എന്നിട്ട്‌ അയാൾ അവനെ കൊന്നു.

അപ്പോൾ അവർ അയാളെ അറസ്റ്റു ചെയ്യുകയും, കൊലക്കുറ്റത്തിനു വിചാരണ ചെയ്യുകയും, പിന്നെ തൂക്കിക്കൊല്ലുകയും ചെയ്തു. തന്റെ മനഃസാക്ഷിയുടെ ഭാരം തീർക്കാനായിട്ടാണു താനതു ചെയ്തതെന്ന് വിചാരണസമയത്ത്‌ അയാൾ വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു; പക്ഷേ ആരുമതു ശ്രദ്ധിക്കാൻ പോയില്ല.

 

 

image from wikimedia