നെരൂദ - ചോദ്യങ്ങളുടെ പുസ്തകം

---

1

കൂറ്റൻ വിമാനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ കുട്ടികളുമായി
പറന്നുനടക്കാത്തതെന്തുകൊണ്ട്?

ഏതു മഞ്ഞക്കിളിയാണ്‌
നാരങ്ങ കൊണ്ട് തന്റെ കൂടു നിറയ്ക്കുന്നത്?

എന്തുകൊണ്ട് ഹെലിക്കോപ്റ്ററുകളെ
വെയിലിൽ നിന്നു തേൻ വലിച്ചെടുക്കാൻ പരിശീലിപ്പിക്കുന്നില്ല?

പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ ഇന്നുരാത്രി
അരിമാവു കൊട്ടിത്തൂവിയതെവിടെ?

3

പറയൂ, റോസാപ്പൂവു നഗ്നയാണോ,
അതോ അതാണവളുടെ ഉടുവസ്ത്രമെന്നോ?

മരങ്ങൾ വേരുകളുടെ പകിട്ടുകൾ
മറച്ചുവയ്ക്കുന്നതെന്തിനാവാം?

മഴ കൊള്ളുന്ന തീവണ്ടിയെക്കാൾ
വിഷാദം നിറഞ്ഞതൊന്നു വേറെയുണ്ടോ ലോകത്ത്?

4

സ്വർഗ്ഗത്തു പള്ളികളെത്ര?

പുക മേഘത്തോടു കുശലം പറയാറുണ്ടോ?

മഞ്ഞുതുള്ളി ചേർത്തു നേർപ്പിക്കണം,
നമ്മുടെ മോഹങ്ങളെന്നതു ശരിയോ?

7

സമാധാനമെന്നാൽ മാടപ്രാവിന്റെ സമാധാനമോ?
പുള്ളിപ്പുലി യുദ്ധത്തിനിറങ്ങുമോ?

പണ്ഡിതനെന്തിനു പഠിപ്പിക്കുന്നു,
മരണത്തിന്റെ ഭുമിശാസ്ത്രം?

പാഠശാലയിലെത്താൻ വൈകിയ
കുരുവിക്കുഞ്ഞുകളുടെ ഗതിയെന്ത്?

മറുപുറം കാണാവുന്ന അക്ഷരങ്ങൾ
മാനത്തു വിതറിയിരിക്കുന്നുവെന്നു പറയുന്നതു നേരാണോ?

9

ഇന്നലത്തെ സൂര്യൻ തന്നെയോ ഇത്?
ഈയഗ്നി ആ അഗ്നി തന്നെയോ?

മേഘങ്ങളുടെ ക്ഷണികസമൃദ്ധിയ്ക്ക്
ഏതുവിധം നാം നന്ദി പറയും?

കണ്ണീരിന്റെ കറുത്ത ഭാണ്ഡവുമായി
ഇടിമേഘം വന്നതെവിടുന്ന്?

പോയാണ്ടത്തെ പലഹാരങ്ങൾ പോലെ മധുരിക്കുന്ന
ആ പേരുകളൊക്കെ ഏതു വഴിയ്ക്കു പോയി?

ഡൊണാൾഡമാർ, ക്ളോരിന്ദകൾ, എഡുവിഗെസുമാർ-
അവരൊക്കെ എങ്ങോട്ടു പോയി?

10

ഇനിയൊരു നൂറു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞാൽ
പോളണ്ടുകാർ എന്റെ തൊപ്പിയെക്കുറിച്ചെന്താവും കരുതുക?

എന്റെ ചോരയെ തൊട്ടറിയാത്തവർ
എന്റെ കവിതയെക്കുറിച്ചെന്താവും പറയുക?

ബിയറിൽ നിന്നു തെന്നിനീങ്ങുന്ന നുരയെ
ഏതൊന്നു കൊണ്ടു നാമളക്കും?

പെട്രാർക്കിന്റെ ഒരു ഗീതകത്തിൽ പെട്ടുപോയ ഒരീച്ച-
അതു പിന്നെന്തുചെയ്യും?

16

വെണ്മയുടെ ഗോപുരം പണിതുയർത്തുകയാണോ,
ഉപ്പും പഞ്ചസാരയും കൂടി?

സ്വപ്നം കാണുക കടമയാണ്‌
ഉറുമ്പിൻകൂടുകളിലെന്നതു സത്യമോ?

നിങ്ങൾക്കറിയുമോ,
ശരൽക്കാലത്തു ഭൂമി ഓർത്തിരിക്കുന്നതെന്തെന്ന്?

(ആദ്യത്തെ പഴുക്കിലയ്ക്കു തന്നെ
പതക്കമെന്തുകൊണ്ടു നൽകിക്കൂടാ?)

21

വെളിച്ചം വാർത്തെടുത്തത്
വെനിസ്വേലയിൽ വച്ചോ?

കടലിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുവെവിടെ?
തിരകൾ അവിടെയ്ക്കു പോകാത്തതെന്തേ?

കുപ്പിക്കല്ലു കൊണ്ടൊരു മാടപ്രാവായിരുന്നു കൊള്ളിമീൻ
എന്നു കേൾക്കുന്നതു ശരിയോ?

അതെഴുതിയതു ഞാനാണോയെന്ന്
എന്റെ പുസ്തകത്തോട് എനിക്കു ചോദിക്കാമോ?

24

4 എല്ലാവർക്കും 4 തന്നെയോ?
എല്ലാ 7ഉം ഒന്നുതന്നെയോ?

തടവുകാരുടെ മനസ്സിലുള്ള വെളിച്ചം തന്നെയോ,
നിങ്ങളുടെ ലോകത്തെ വെളിച്ചപ്പെടുത്തുന്നതും?

നിങ്ങളോർത്തുനോക്കിയിട്ടുണ്ടോ,
ഏപ്രിലിന്റെ നിറം ദീനക്കാരനെന്തായിരിക്കുമെന്ന്?

ഏതു പടിഞ്ഞാറൻരാജാവാണോ,
പോപ്പിപ്പൂക്കളാൽ പതാക തീർക്കുന്നത്?

31

ആരോടു ഞാൻ സംശയനിവൃത്തി വരുത്തും,
ഈ ലോകത്തെന്തു നേടാനായി ഞാൻ വന്നുവെന്ന്?

സ്വന്തം ഹിതത്തിനെതിരായി ഞാൻ മാറുന്നതെന്തുകൊണ്ട്?
ഉറച്ചുനിൽക്കാനെനിക്കാവാത്തതെന്തുകൊണ്ട്?

ചക്രങ്ങളില്ലാതെയും ഞാനുരുളുന്നതെങ്ങനെ,
തൂവലും ചിറകുമില്ലാതെ പറക്കുന്നതും?

എന്റെ എല്ലുകൾ ചിലിയിൽത്തന്നെ കിടക്കുമെങ്കിൽ
ആത്മാവിന്റെ കൂടുമാറ്റത്തെക്കുറിച്ചു ഞാനെന്തു പറയാൻ?

33

മണലാരണ്യത്തിലെ സഞ്ചാരിക്ക്
സൂര്യനിത്രമോശം ചങ്ങാതിയായതെങ്ങനെ?

ആശുപത്രിവരാന്തയിൽ നിന്നു നോക്കുമ്പോൾ
അത്ര ഹിതകാരിയായതും?

നിലാവിന്റെ വലക്കണ്ണികളിൽ കുടുങ്ങിയതെന്ത്,
മീനുകളോ, അതോ, കിളികളോ?

ഞാൻ ഒടുവിലെന്നെക്കണ്ടെത്തിയത്
അവർക്കെന്നെ കാണാതായിടത്തോ?

39

കടലിന്റെ ചിരിയിൽ
ഒരപായസൂചനയും നിങ്ങൾ കേൾക്കുന്നില്ലേ?

പോപ്പിപ്പൂവിന്റെ ചോരപ്പട്ടിൽ
ഒരു ഭീഷണി നിങ്ങൾ കാണുന്നില്ലേ?

ആപ്പിൾമരം പൂക്കുന്നത്
ആപ്പിളായി മരിക്കാനാണെന്നും നിങ്ങൾ കാണുന്നില്ലേ?

ചുറ്റും ചിരികളുമായി, വിസ്മൃതിയുടെ ചഷകങ്ങളുമായി
തേങ്ങിക്കരയാറില്ലേ നിങ്ങൾ?

41

കരളിൽ കരുണ തോന്നിയാൽ
കാണ്ടാമൃഗത്തിനു പിന്നെ ആയുസ്സെത്ര നീളും?

വസന്താഗമത്തിൽ
ഇലകൾ പറഞ്ഞുകൂട്ടുന്നതെന്താവാം?

വേരുകളോടൊത്തു രഹസ്യജീവിതം നയിക്കുകയാണ്‌
ഇലകൾ ഹേമന്തത്തിൽ എന്നു പറയാമോ?

ആകാശത്തോടു രഹസ്യത്തിൽ പറയാൻ
മരം മണ്ണിൽ നിന്നറിഞ്ഞതെന്താവും?

44

എന്നിലെ ശിശു എവിടെപ്പോയി,
ഉള്ളിലുണ്ടോ, അതോ പൊയ്പ്പോയോ?

എന്തിനിത്രയും കാലമെടുത്തു നാം വളരുന്നു,
പിന്നെ പിരിഞ്ഞുപോകാനാണെങ്കിൽ?

എന്റെ ശൈശവം മരിച്ചപ്പോൾ
നാമിരുവരും ഒപ്പമെന്തുകൊണ്ടു മരിച്ചില്ല?

ആത്മാവെന്നെ ഒഴിഞ്ഞുപോയെങ്കിൽ,
ഒരെല്ലിൻകൂടം എന്തിനെന്നെപ്പിന്തുടരുന്നു?

49

കടലിനെ വീണ്ടും ഞാൻ ചെന്നു കാണുമ്പോൾ
കടലെന്നെ അറിയുമോ, അറിയാതിരിക്കുമോ?

ഞാൻ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ
തിരിച്ചു ചോദിക്കുന്നതെന്തിനാണു തിരകൾ?

ഇങ്ങനെ പാറകളിലാഞ്ഞടിച്ചവ തുലയ്ക്കണോ
വികാരാവേശങ്ങൾ?

മണലിനോടുദ്ഘോഷിച്ചുദ്ഘോഷിച്ചു
തളർന്നുപോവില്ലേ തിരകൾ?

65

എന്റെ പാട്ടിൽ ഒരക്ഷരം പോലെ തിളങ്ങുന്നില്ലേ
ലോഹത്തുള്ളികൾ?

വാക്കുകൾ ചിലനേരം
പാമ്പുകൾ പോലെ പുളയാറുണ്ടോ?

ഇത്രയധികം സ്വരാക്ഷരങ്ങൾ വലിച്ചുകേറ്റിയാൽ
കപ്പലുകൾ മുങ്ങിപ്പോവില്ലേ?

66

പീഡിതനഗരങ്ങൾക്കു മേൽ
മഴ പെയ്യുന്നതേതു ഭാഷയിൽ?

പുലർച്ചെ, കടൽക്കരെ,
കാറ്റുരുവിടുന്നതേതു മൃദുലാക്ഷരങ്ങൾ?

72

പുഴവെള്ളം മധുരിക്കുമെങ്കിൽ
കടലിലുപ്പു ചുവയ്ക്കുന്നതെങ്ങനെ?

ഋതുക്കൾക്കെങ്ങനെ മനസ്സിലാവുന്നു,
വേഷം മാറേണ്ട കാലമായെന്ന്?

ഹേമന്തത്തിലത്ര സാവധാനം,
പിന്നെ തിടുക്കത്തിലും?

വേരുകൾക്കെങ്ങനെയറിയുന്നു,
വെളിച്ചത്തിലേക്കു പിടിച്ചുകയറണമെന്ന്?

അത്രയും പൂക്കളും നിറങ്ങളുമായി
പിന്നെ വായുവിലുലയണമെന്നും?

ഒരേ വസന്തം തന്നെയോ,
അരങ്ങിൽ മാറിമാറിയെത്തുന്നതും?

---

നെരൂദ - ഓരോ പകലും വീഴുന്നു

---

ഓരോ പകലും വീഴുന്നു
ഓരോ രാത്രിയിലേക്കെങ്കിൽ
തെളിച്ചം തളം കെട്ടുന്ന
ഒരു കിണറുണ്ടാവണം.

ഇരുട്ടിന്റെ കിണറ്റിൻകരയിൽ
നാമിരിക്കുക തന്നെവേണം,
വീണുപോയ വെളിച്ചത്തെ
ക്ഷമയോടെ കോരിയെടുക്കണം.

---

link to image

---

നെരൂദ - വൃദ്ധകൾ, കടൽക്കരയിൽ

---

ഗൗരവം പൂണ്ട കടലിലേക്കു വൃദ്ധകളെത്തുന്നു,
പിഞ്ഞിക്കീറിയ ഷാളുകളുമായി,
ദുർബലമായ കാലുകളുമായി.

കടൽക്കരയിലവരിരിക്കുന്നു,
കണ്ണും കൈയുമിളക്കാതെ,
മേഘവും മൗനവുമിളക്കാതെ.

ആഭാസനായ കടൽ പുളയ്ക്കുന്നു,
കാഹളങ്ങളുടെ മലകളോടിയിറങ്ങുന്നു,
കാളത്താടകൾ കുലുക്കുന്നു.

ഒരു ചില്ലുതോണിയിലെന്നപോലെ
അമ്മമാരിളകാതിരിക്കുന്നു,
കിരാതത്തിരകളെ നോക്കുന്നു.

അവരെവിടെയ്ക്കു പോകുന്നു, അവരെവിടെയായിരുന്നു?
അവർ വരുന്നതെവിടെ നിന്നും,
നമ്മുടെ, നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങളിൽ നിന്നും.

ഇന്നവർക്കു സ്വന്തം, ഈ സാഗരം,
കുളിരുന്ന, പൊള്ളുന്ന ശൂന്യത,
ജ്വാലകളാളുന്ന ഏകാന്തത.

അവർ വരുന്നതു പോയ കാലങ്ങളിൽ നിന്ന്,
വാസനകൾ വീശിയിരുന്ന വീടുകളിൽ നിന്ന്,
എരിഞ്ഞടങ്ങിയ സന്ധ്യകളിൽ നിന്ന്.

അവർ കാണുന്നുണ്ട്, കാണുന്നുമില്ല കടലിനെ,
ഊന്നുവടികൾ കൊണ്ടവർ പൂഴിയിൽ വരയ്ക്കുന്നു,
ആ ലിപികളൊക്കെയും കടൽ മായ്ച്ചുകളയുന്നു.

ആ വൃദ്ധകൾ പിന്നെയെഴുന്നേറ്റു പോകുന്നു,
പക്ഷിക്കാലുകളിലവർ വേയ്ച്ചുനടക്കുന്നു,
വമ്പൻതിരകളൊച്ചയെടുക്കുന്നു,
പൂഴിയിൽ നഗ്നരായുരുണ്ടുമറിയുന്നു.

---

The Old Women Of The Ocean

To the solemn sea the old women come
With their shawls knotted around their necks
With their fragile feet cracking.
They sit down alone on the shore
Without moving their eyes or their hands
Without changing the clouds or the silence.
The obscene sea breaks and claws
Rushes downhill trumpeting
Shakes its bull's beard.
The gentle old ladies seated
As if in a transparent boat
They look at the terrorist waves.
Where will they go and where have they been?
They come from every corner
They come from our own lives.
Now they have the ocean
The cold and burning emptiness
The solitude full of flames.
They come from all the pasts
From houses which were fragrant
From burnt-up evenings.
They look, or don't look, at the sea
With their walking sticks they draw signs in the sand
And the sea erases their calligraphy.
The old women get up and go away
With their fragile bird feet
While the waves flood in
Traveling naked in the wind.

---

link to image

---

നെരൂദ - മത്സ്യകന്യകയും കുടിയന്മാരും: ഒരു പുരാവൃത്തം

---

പൂർണ്ണനഗ്നയായി അവൾ കടന്നുവന്നപ്പോൾ
ആ മാന്യദേഹങ്ങളൊക്കെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു.
അവർ  കുടിയ്ക്കുകയായിരുന്നു,
അവരവളുടെ മേൽ കാറിത്തുപ്പി.
പുഴയിൽ നിന്നപ്പോൾ കയറിവന്നവൾ,
അവൾക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല.
വഴിതെറ്റിവന്ന മത്സ്യകന്യകയായിരുന്നു അവൾ.
അവളുടെ മിനുങ്ങുന്ന ഉടലിലൂടെ അധിക്ഷേപങ്ങളൊഴുകി.
അവളുടെ സുവർണ്ണമാറിടങ്ങൾ അസഭ്യങ്ങളിൽ മുങ്ങി.
കണ്ണീരപരിചിതയായവൾ, അവൾ കരഞ്ഞില്ല.
വസ്ത്രങ്ങളപരിചിതയായവൾ, അവൾ വസ്ത്രം ധരിച്ചിരുന്നില്ല.
സിഗരറ്റുകുറ്റികളും കരിഞ്ഞ കോർക്കുകളും കൊണ്ടവരവളെ കുത്തി.
ചിരി സഹിക്കാതവർ തറയിൽ കിടന്നുരുണ്ടു.
അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല, വാക്കുകൾക്കവളപരിചിതയായിരുന്നു.
അവളുടെ കണ്ണുകൾക്കു നിറം വിദൂരപ്രണയത്തിന്റേതായിരുന്നു.
അവളുടെ ഇരുകൈകൾ പുഷ്യരാഗങ്ങളായിരുന്നു.
ഒരു പവിഴവെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ നിശബ്ദമനങ്ങി.
പിന്നെയൊടുവിൽ അവൾ ആ വാതിൽ വഴി ഇറങ്ങിപ്പോയി.
പുഴയിലിറങ്ങിയതും അവൾ നിർമ്മലയായി,
മഴ കഴുകിയ വെള്ളാരങ്കല്ലു പോലെ അവൾ തിളങ്ങി.
തിരിഞ്ഞൊന്നു നോക്കാതെ അവൾ നീന്തിപ്പോയി,
ശൂന്യതയിലേക്കവൾ നീന്തിപ്പോയി, മരണത്തിലേക്കവൾ നീന്തിപ്പോയി.

---

 

Fable of the Mermaid and the Drunks

From: ‘Estravagario’

All those men were there inside,

when she came in totally naked.

They had been drinking: they began to spit.

Newly come from the river, she knew nothing.

She was a mermaid who had lost her way.

The insults flowed down her gleaming flesh.

Obscenities drowned her golden breasts.

Not knowing tears, she did not weep tears.

Not knowing clothes, she did not have clothes.

They blackened her with burnt corks and cigarette stubs,

and rolled around laughing on the tavern floor.

She did not speak because she had no speech.

Her eyes were the colour of distant love,

her twin arms were made of white topaz.

Her lips moved, silent, in a coral light,

and suddenly she went out by that door.

Entering the river she was cleaned,

shining like a white stone in the rain,

and without looking back she swam again

swam towards emptiness, swam towards death.

Translation by A. S. Kline

---

നെരൂദ - മഴ പെയ്യുന്നു

---

മഴ പെയ്യുന്നു
പൂഴിയ്ക്കു മേൽ,
മേൽക്കൂരയ്ക്കു മേൽ
മഴയുടെ പ്രമേയം:
എന്റെ നാളുകൾക്കുപ്പായ
ചിരന്തനപ്രണയത്തിന്റെ
താളുകൾക്കു മേൽ
മഴയുടെ വിളംബതാളം:
മഴ, നീ,
നീ നിന്റെ പഴയ കൂട്ടിലേക്കു
മടങ്ങിപ്പൊയ്ക്കോളൂ,
സൂചികളുമായി നീ നിന്റെ
ഭൂതകാലത്തിലേക്കു പൊയ്ക്കോളൂ:
ഇന്നെനിയ്ക്കു കൊതി,
വെണ്മയിൽ വെണ്മയായൊരിടം,
പച്ചപ്പനിനീർപ്പൊന്തയുടെ ഒരു ചില്ലയ്ക്കും,
ഒരു പൊൻപനിനീർപ്പൂവിനുമായി
ഒരു ഹേമന്തത്തിന്റെ വെണ്മ:
അനന്തവസന്തം കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു,
മേഘങ്ങളൊഴിഞ്ഞ മാനത്തിനു ചോടെ
വെണ്മ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു:
അപ്പോഴല്ലേ, മഴ മടങ്ങിയെത്തുന്നു,
എന്റെ ജനാലയിൽ
കദനത്തിന്റെ താളം കൊട്ടാൻ,
എന്റെ നെഞ്ചിനും
എന്റെ മേൽക്കൂരയ്ക്കും മേൽ
രോഷത്തിന്റെ താണ്ഡവമാടാൻ,
തന്റെയിടം പിടിച്ചുവാങ്ങാൻ:
അതെന്നോടൊരു പാത്രം ചോദിക്കുന്നു,
സൂചികളും,
മറുപുറം കാണുന്ന കാലവും,
കണ്ണീരുമിട്ടു നിറയ്ക്കാൻ.

---

link to image

---

നെരൂദ - എന്നോടു ചോദിക്കരുത്

---

ചിലരെന്നോടു പറയുന്നു,
പേരുകൾ, ഇരട്ടപ്പേരുകൾ, വിലാപങ്ങൾ
ഇവ ചേർന്ന മനുഷ്യവ്യാപാരങ്ങൾ
എന്റെ പുസ്തകത്താളുകളിലുണ്ടാവരുതെന്ന്,
എന്റെ വരികളിലവയ്ക്കിടം കൊടുക്കരുതെന്ന്:
അവർ പറയുന്നു, അവിടെ കവിത മരിക്കുകയാണെന്ന്,
ചിലർ പറയുന്നു, ഞാനതു ചെയ്യരുതെന്ന്:
അവരെ പ്രീതിപ്പെടുത്താൻ ഞാനില്ല എന്നതാണു സത്യം.
ഞാനവരോടു കുശലം പറയുന്നു,
തല വണങ്ങി ആദരിക്കുന്നു,
വെണ്ണക്കട്ടിയിൽ എലികളെപ്പോലെ സന്തുഷ്ടരായി
അവർ പർണ്ണാസ്സസിലേക്കു പോകുന്നതിൽ ഞാനെതിരു പറയുന്നുമില്ല.
മറ്റൊരു ഗണത്തിൽ പെട്ടവനാണു ഞാൻ.
ചോരയും നീരുമുള്ള വെറും മനുഷ്യൻ.
അതുകാരണം, എന്റെ സഹോദരനെ അവർ തല്ലിയാൽ
കൈയിൽ കിട്ടിയതെടുത്തു ഞാൻ ചെറുക്കും;
എന്റെ ഓരോ വരിയിലുമുണ്ട്,
മനുഷ്യത്വമില്ലാത്തവർക്കു മേൽ,
ക്രൂരന്മാർക്കും അഹങ്കാരികൾക്കും മേൽ
വെടിമരുന്നിന്റെയോ ഉരുക്കിന്റെയോ ഭീഷണി.
എന്റെ രുഷ്ടസമാധാനത്തിന്റെ ശിക്ഷ പക്ഷേ,
പാവങ്ങളെ, നല്ലവരെ വേട്ടയാടില്ല:
കൈയിലൊരു വിളക്കുമായി വീണവരെ തേടി ഞാൻ നടക്കുന്നു:
ഞാനവരെ സാന്ത്വനിപ്പിക്കുന്നു,
ഞാനവരുടെ മുറിവുകൾ വച്ചുകെട്ടുന്നു:
കവിയുടെ നിത്യകർമ്മങ്ങളാണിവ,
വിമാനം പറത്തുന്നവന്റെയും, കല്ലു വെട്ടുന്നവന്റെയും.
ഈ ഭൂമിയിൽ എന്തെങ്കിലും നാം ചെയ്തിരിക്കണം,
ഈ ഗ്രഹത്തിലാണു നാം പിറന്നതെന്നതിനാൽ;
മനുഷ്യസമൂഹത്തെ നാം ചിട്ടപ്പെടുത്തണം,
കിളികളോ, നായ്ക്കളോ അല്ല നാമെന്നതിനാൽ.
ഞാൻ വെറുക്കുന്നവരെ ഞാൻ ആക്രമിക്കുമ്പോൾ,
ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്കു ഞാൻ പാടിക്കൊടുക്കുമ്പോൾ,
എന്റെ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളെ വെടിയാനാണു
കവിതയ്ക്കു തോന്നുന്നതെങ്കിൽ,
എന്റെ നിയമത്തെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഞാനനുസരിക്കും,
നക്ഷത്രങ്ങളും ആയുധങ്ങളും ശേഖരിച്ചും കൊണ്ട്;
അമേരിക്കയോടുള്ള എന്റെ ചഞ്ചലിക്കാത്ത കടമയിൽ
ഒരു പനിനീർപ്പൂ കൂടിയിട്ടും കാര്യമൊന്നുമില്ല.
സൗന്ദര്യവുമായി പ്രണയം കൊണ്ടൊരുടമ്പടി എനിക്കു പാലിക്കാനുണ്ട്:
എന്റെ ജനതയുമായി ചോര കൊണ്ടൊരുടമ്പടി എനിക്കു പാലിക്കാനുണ്ട്.

---

 

നിക്കാനോർ പാർറ - പറഞ്ഞതൊക്കെയും ഞാൻ തിരിച്ചെടുക്കുന്നു

---

മരിക്കുന്നതിനു മുമ്പ്
ഒരന്ത്യാഭിലാഷം സാധിക്കാമെന്നുണ്ടല്ലോ:
ഉദാരമതിയായ വായനക്കാരാ
ഈ പുസ്തകം കത്തിച്ചുകളയൂ
ഞാൻ പറയാൻ വന്നതിതൊന്നുമായിരുന്നില്ല
ചോര കൊണ്ടാണിതെഴുതിയിരിക്കുന്നതെന്നു വന്നാൽക്കൂടി
ഞാൻ പറയാൻ വന്നതിതായിരുന്നില്ല.

എന്റേതു പോലൊരു ദുർവിധി ആർക്കുമുണ്ടാവില്ല
സ്വന്തം നിഴൽ തന്നെ എന്നെ തോല്പിച്ചുകളഞ്ഞു:
എന്നോടു പക വീട്ടുകയാണു വാക്കുകൾ.

നിങ്ങളെ വിശ്വാസത്തിലെടുത്തു കൊണ്ടുള്ള ഒരു ചേഷ്ടയോടെയല്ല,
വിഷാദത്തോടെയുള്ള ഒരു കൃത്രിമച്ചിരിയോടെയാണു
ഞാൻ വിട്ടുപോകുന്നതെങ്കിൽ,
മാപ്പു തരൂ, വായനക്കാരാ, നല്ലവനായ വായനക്കാരാ.

അത്രേയുള്ളു ഞാനെന്നാവാം
എന്നാൽക്കൂടി എന്റെ അവസാനവാക്കുകൾക്കൊന്നു കാതോർക്കൂ:
പറഞ്ഞതൊക്കെയും ഞാൻ തിരിച്ചെടുക്കുന്നു.
ലോകത്തൊരാൾക്കുമില്ലാത്ത മനസ്താപത്തോടെ
പറഞ്ഞതൊക്കെയും ഞാൻ തിരിച്ചെടുക്കുന്നു.

---

I Take Back Everything I’ve Said

Before I go
I’m supposed to get a last wish:
Generous reader
burn this book
It’s not at all what I wanted to say
Though it was written in blood
It’s not what I wanted to say.
No lot could be sadder than mine
I was defeated by my own shadow:
My words took vengeance on me.
Forgive me, reader, good reader
If I cannot leave you
With a warm embrace, I leave you
With a forced and sad smile.
Maybe that’s all I am
But listen to my last word:
I take back everything I’ve said.
With the greatest bitterness in the world
I take back everything I’ve said.
— translated by Miller Williams

---

നെരൂദ - മരണം

---

പലതവണ ഞാനുയിർത്തെഴുന്നേറ്റിരിക്കുന്നു,
പരാജിതനക്ഷത്രങ്ങളുടെ ഗർത്തങ്ങളിൽ നിന്ന്,
നിത്യതയുടെ നൂൽക്കഴികളിൽ പിടിച്ചുകയറിക്കൊണ്ട്;
ഇന്നിതാ, ഞാൻ മരിക്കാനൊരുങ്ങുന്നു,
ഇനിയൊരൊച്ചപ്പാടിനും നിൽക്കാതെ,
എന്റെയുടലിൽ മണ്ണുമായി,
മണ്ണുമായലഞ്ഞുചേരാനായി.

പുരോഹിതന്മാർ വിറ്റുനടക്കുന്ന സ്വർഗ്ഗത്തിലൊരിടം
ഞാൻ വാങ്ങിവച്ചിട്ടില്ല,
ധനികരായ അലസവർഗ്ഗത്തിനായി
വേദാന്തികൾ തട്ടിക്കൂട്ടിയ നിത്യാന്ധകാരവുമെനിക്കു വേണ്ട.

മരണത്തിൽ പാവപ്പെട്ടവർക്കൊപ്പമാവട്ടെ ഞാൻ,
മരണത്തെക്കുറിച്ചു പഠിക്കാൻ സമയം കിട്ടാതിരുന്നവർ,
ആകാശം സ്വന്തമായിരുന്നവർ പ്രഹരങ്ങളേൽപ്പിച്ചവർ.

എന്റെ മരണം എന്റെ കണക്കിനൊപ്പിച്ചത്,
എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നൊരു കുപ്പായം പോലെ,
എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടൊരു നിറത്തിൽ,
എനിയ്ക്കു കിട്ടാതെപോയ അളവുകളിൽ,
എനിയ്ക്കു വേണ്ടത്ര ആഴത്തിൽ.

പ്രണയമതിന്റെ ദൗത്യം തീർത്തു പൊയ്ക്കഴിഞ്ഞാൽ,
കരുത്തുകളൊരുമിച്ച മറ്റു കൈകളിലേക്കു
സമരമതിന്റെ ചുറ്റികകൾ കൈമാറിക്കഴിഞ്ഞാൽ,
മരണം വന്നെത്തുകയായി,
നിങ്ങൾക്കു ചുറ്റും അതിരുകൾ പണിതിരുന്ന
ചിഹ്നങ്ങൾ പാടേ തുടച്ചുമാറ്റാനായി.

---

നെരൂദ - പ്രഹേളികകൾ

---

ഞണ്ടുകൾ പൊന്നിൻകാലുകൾ കൊണ്ടു നെയ്തെടുക്കുന്നതെന്തെന്ന്
നീയെന്നോടു ചോദിച്ചു;
ഞാൻ പറഞ്ഞു: അതു കടലിനോടു ചോദിക്കൂ.
സുതാര്യചർമ്മവുമായി കടൽച്ചൊറികൾ കാത്തിരിക്കുന്നതെന്തിനെയെന്നു
നീ ചോദിക്കുന്നു; അതെന്തു കാത്തിരിക്കുന്നുവെന്ന്.
ഞാൻ പറഞ്ഞു: നിന്നെപ്പോലെ അതും തന്റെ കാലം കാത്തിരിക്കുന്നുവെന്ന്.
മാക്രോസിസ്റ്റിസ് കടല്പായലിന്റെ ആശ്ളേഷമെത്രത്തോളമെത്തുന്നുവെന്നു
നീ ചോദ്യമായി.
ഞാനറിയുന്നൊരു കടലിൽ, ഒരു പ്രത്യേകമുഹൂർത്തത്തിൽ
നോക്കിനോക്കിയിരിക്കൂ.
കൊമ്പൻതിമിംഗലത്തിന്റെ കുടിലദന്തത്തെക്കുറിച്ചും നീ ചോദിക്കുമെന്നതു തീർച്ച;
കടലിലെ യൂണീക്കോണുകൾ ചാട്ടുളിയേറ്റു ചാവുന്നതിനെക്കുറിച്ചു ഞാൻ പറയും.
തെക്കൻകടലിന്റെ വിമലഗർഭങ്ങളിൽ വിറക്കൊള്ളുന്ന
പൊന്മയുടെ തൂവലുകളെക്കുറിച്ചു നീ ചോദിക്കില്ലേ?
കടൽനാക്കിന്റെ ചില്ലുവിതാനത്തെക്കുറിച്ചും നിനക്കു സംശയമുണ്ടാവുമല്ലോ,
അതെങ്ങനെ കുരുക്കഴിക്കുമെന്നും?
കടൽത്തട്ടിലെ കൂർമ്പൻവേലികളിൽ വൈദ്യുതി പായിക്കുന്നതേതെന്നു നിനക്കറിയണോ?
നടക്കുമ്പോളടരുന്ന പടച്ചട്ട പോലത്തെ ചുണ്ണാമ്പുകല്ലിനെക്കുറിച്ചും?
ചൂണ്ടക്കാരൻ മീനിന്റെ ചൂണ്ടയെക്കുറിച്ചും,
കടൽക്കയങ്ങളിൽ നാട പോലെ വലിച്ചുകെട്ടിയ സംഗീതത്തെക്കുറിച്ചും?

എനിക്കു പറയണമെന്നുണ്ട്, അതൊക്കെ കടലിനറിയുമെന്ന്,
അതിന്റെ കലവറകളിൽ ജീവിതം വിപുലവും,
അസംഖ്യവും, വിമലവുമാണെന്ന്,
തുടുത്ത മുന്തിരിക്കുലകൾക്കിടയിൽ കാലം വിളക്കിയെടുത്തിരിക്കുന്നു,
കല്ലിച്ച പൂവിതളുകളെയും, കടൽവെള്ളരിയുടെ വെളിച്ചത്തെയുമെന്ന്,
പവിഴപ്പുറ്റുകൾ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയൊരു സമൃദ്ധകാഹളത്തിൽ നിന്ന്
സംഗീതത്തിന്റെ നൂലാമാലകളതിഴവേർപിരിക്കുന്നുവെന്ന്.

ഒന്നുമല്ല ഞാൻ, ഒരൊഴിഞ്ഞ വല,
മനുഷ്യനേത്രങ്ങൾക്കും മുമ്പേ പോയത്,
ആ ഇരുട്ടിൽ നിർജ്ജീവമായത്,
ത്രികോണത്തിനും, ഒരു മധുരനാരങ്ങയുടെ കാതരമായ പാതിഗോളത്തിനും
പരിചിതമായ വിരലുകൾ.

നിന്നെപ്പോലെതന്നെയാണു ഞാൻ ജീവിച്ചതും,
അന്തമറ്റ നക്ഷത്രവെളിച്ചത്തെ തുരന്നുകേറാൻ നോക്കിയും;
എന്റെ വലയിൽ, രാത്രിയിൽ, നഗ്നനായി ഞാൻ ഞെട്ടിയുണർന്നു,
ഞാനാകെപ്പിടിച്ചതോ, കാറ്റിൽ കുടുങ്ങിയൊരു പരലുമീനും.

---

link to image

---

നെരൂദ - പതാകകൾ പിറവിയെടുക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്ന്

---

ഇക്കാലം വരെയ്ക്കും ഞങ്ങളുടെ പതാകകൾ പിറവിയെടുക്കുന്നതീവിധം.
ജനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ മനസ്സലിവവയിൽ നെയ്തുചേർത്തു,
യാതന കൊണ്ടവർ കീറത്തുണികൾ തുന്നിയെടുത്തു.

പൊള്ളുന്ന കൈകൾ കൊണ്ടവരതിൽ നക്ഷത്രം പതിച്ചുവച്ചു.
സ്വരാജ്യത്തിന്റെ നക്ഷത്രത്തിനു തങ്ങിനിൽക്കാനായി
കുപ്പായത്തിൽ നിന്നോ, ആകാശമണ്ഡലത്തിൽ നിന്നോ,
നീലിമയുടെ തുണ്ടവർ മുറിച്ചെടുത്തു.

തുള്ളിയിറ്റി, തുള്ളിയിറ്റി ചെമല പിറവിയെടുക്കുകയുമായിരുന്നു.

.

(കാന്റോ ജനറൽ)

---

link to image

---

നെരൂദ - ഉറുഗ്വേ

 

---

---

ഉറുഗ്വേ ഒരു കിളിപ്പാട്ട്, ജലത്തിന്റെ ഭാഷ,
നിർഝരി പോലൊരക്ഷരം,
ചില്ലുപാത്രങ്ങളുടെ ചക്രവാതം-
ഉറുഗ്വേ, വാസനിയ്ക്കുന്ന വസന്തത്തിൽ
കനികളുടെ മർമ്മരം,
കാട്ടാറുകളുടെ ചുംബനം,
അറ്റ്ലാന്റിക്കിന്റെ നീലമുഖാവരണം.
ഉറുഗ്വേ, കാറ്റു വീശുന്ന പൊൻപകൽ
തോരയിട്ട തുണികൾ,
അമേരിക്കയുടെ മേശപ്പുറത്തെ അപ്പം,
മേശപ്പുറത്ത്
അപ്പത്തിന്റെ നൈർമ്മല്യം.

(കാന്റോ ജനറൽ)

---

link to image

---

നെരൂദ - പ്രണയം

---

നിനക്കിതെന്തു പറ്റി,
നമുക്കെന്തു പറ്റി,
എന്തേയിതിങ്ങനെയാവാൻ?
ഹാ, നമ്മുടെ പ്രണയമൊരു കഠിനപാശം,
നമുക്കുമേൽ മുറിപ്പാടു വീഴ്ത്തിക്കൊണ്ടതു
നമ്മെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കുന്നു,
നാം പിരിയാൻ മോഹിച്ചാൽ,
മുറിവിൽ നിന്നു വേർപെടാൻ കൊതിച്ചാൽ
അതു പുതിയൊരു കെട്ടിടുന്നു,
ചോര വാർക്കാൻ, ഒരുമിച്ചെരിയാൻ
അതു നമ്മെ വിധിക്കുന്നു.

നിനക്കിതെന്തു പറ്റി?
നിന്നെ നോക്കുമ്പോൾ
ഞാൻ കാണുന്നതു
മറ്റേതു കണ്ണുകളെയും പോലെ രണ്ടു കണ്ണുകൾ മാത്രം,
ഞാൻ ചുംബിച്ച ഒരായിരം ചുണ്ടുകൾക്കിടയിൽ നഷ്ടമായ
രണ്ടു ചുണ്ടുകൾ മാത്രം,
ഒരോർമ്മയും ബാക്കിവയ്ക്കാതെ
എന്റെയുടലിനടിയിലൂടെ വഴുതിപ്പോയ ഉടലുകൾക്കിടയിൽ
മറ്റൊരുടൽ മാത്രം.

ലോകത്തിലൂടെത്ര ശൂന്യയായി നീ കടന്നുപോയി,
ഗോതമ്പുനിറമുള്ളൊരു മൺകൂജ പോലെ,
വായുവില്ലാതെ, ശബ്ദമില്ലാതെ, കാതലില്ലാതെ!
വൃഥാ ഞാൻ നിന്നിൽത്തിരഞ്ഞു,
എന്റെ കൈകൾക്കു കുഴിച്ചിറങ്ങാനൊരാഴം:
ഒന്നുമില്ല,
നിന്റെ ചർമ്മത്തിനടിയിൽ, നിന്റെ കണ്ണുകൾക്കടിയിൽ;
നിന്റെ ഇരുമുലകൾക്കടിയിൽ
ഒരു സ്ഫടികധാരയൊന്നു തല പൊന്തിച്ചുവെന്നുമാത്രം,
അതിനറിയുകയുമില്ല,
എന്തിനതൊഴുകുന്നുവെന്ന്,
എന്തിനതു പാടുന്നുവെന്നും.
എന്തേ, എന്തേ, എന്തേ,
എന്റെ പ്രിയേ, എന്തേ?

---

link to image

---

നെരൂദ - കൊടുങ്കാറ്റിനോട്

---

ഇന്നലെ രാത്രിയില്‍
അവൾ
വന്നു,
ഈയനിറവുമായി,
രാത്രിയുടെ നീലയുമായി,
വീഞ്ഞിന്റെ ചുവപ്പുമായി:
ചണ്ഡവാതം,
ജലത്തിന്റെ ജടയുമായി,
കണ്ണുകളിൽ ശീതജ്വാലയുമായി;
ഇന്നലെ രാത്രിയിൽ
അവൾക്കു മോഹമായിരുന്നു,
മണ്ണിൽക്കിടന്നൊന്നുറങ്ങാൻ.
പൊടുന്നനനേയവൾ വന്നു,
തുടലും പൊട്ടിച്ച്,
തന്റെ രുഷ്ടഗ്രഹത്തിൽ നിന്ന്,
തന്റെ ആകാശഗുഹയിൽ നിന്ന്;
അവൾക്കൊന്നുറങ്ങിയാൽ മതിയായിരുന്നു,
അവൾ കിടക്കയൊരുക്കി:
കാടുകളും പെരുവഴികളുമടിച്ചുവാരി,
മലനിരകളടിച്ചുവാരി,
സമുദ്രശിലകളുരച്ചുകഴുകി,
പിന്നെ തൂവലുകൾ പോലെ
പൈന്മരങ്ങളടിച്ചുതകർത്തു
കിടക്കയുമൊരുക്കി.
അഗ്നിയുടെ ആവനാഴിയിൽ നിന്നവൾ
മിന്നൽപ്പിണരൂരിയെടുത്തു,
കൂറ്റൻ വീപ്പകൾ പോലെ
വെള്ളിടികൾ കുടഞ്ഞിട്ടു.
പിന്നെപ്പൊടുന്നനെയതാ,
ഒക്കെയും നിശ്ശബ്ദമാകുന്നു:
ഒരേയൊരില
വായുവിലൂടൊഴുകിവീഴുന്നു,
പറക്കുന്നൊരു
വയലിൻ പോലെ-
പിന്നെ,
അതു മണ്ണു തൊടും മുമ്പേ,
മഹാചണ്ഡവാതമേ,
നീയതിനെ കൈകളിൽ
കോരിയെടുത്തു,
കാഹളമൂതുന്ന കാറ്റുകളെ
അഴിച്ചുവിട്ടു,
കുതിച്ചോടുന്ന കുതിരകളെക്കൊണ്ടു
രാത്രി നിറച്ചു,
മഞ്ഞിനെയടിച്ചുപറത്തി,
കാട്ടുമരങ്ങൾ
തടവുകാരെപ്പോലെ
ഞരങ്ങി, 
മണ്ണ് ഞരങ്ങിക്കരഞ്ഞു,
പേറ്റുനോവെടുക്കുന്ന
സ്ത്രീയെപ്പോലെ;
ഒറ്റപ്രഹരം കൊണ്ടു
നീ തുടച്ചുമാറ്റിയല്ലോ,
പുൽക്കൊടികളുടെയും
നക്ഷത്രങ്ങളുടെയും മർമ്മരത്തെ,
ഒരു തൂവാല പോലെ
നീ വലിച്ചുകീറിയല്ലോ,
വെറുങ്ങലിച്ച നിശ്ശബ്ദതയെ-
ശബ്ദവും രോഷവും അഗ്നിയും കൊണ്ടു
ലോകം നിറഞ്ഞു,
കൊള്ളിമീനുകൾ
നിന്റെ തിളങ്ങുന്ന നെറ്റിയിൽ നിന്നു
മുടിയിഴകൾ പോലുലർന്നുവീണപ്പോൾ,
നിന്റെ അരപ്പട്ടയിൽ നിന്നു
വാളുകൾ പോലൂർന്നുവീണപ്പോൾ,
ലോകവസാനമെത്തിയെന്നു
ഞങ്ങൾ ചിന്തിച്ചുതുടങ്ങിയപ്പോൾ,
അതാ,
മഴ,
മഴ,
മഴ
മാത്രം,
മണ്ണിലാകെ,
മാനത്താകെ,
രാത്രി വീണു,
ചോര വാർത്തും കൊണ്ട്
മനുഷ്യനിദ്രയ്ക്കു മേൽ,
ഒന്നുമില്ല,
മഴ മാത്രം,
കാലത്തിന്റെയും
ആകാശത്തിന്റെയും
ജലം:
യാതൊന്നും വീണില്ല,
ഒരൊടിഞ്ഞ ചില്ലയല്ലാതെ,
ഒരൊഴിഞ്ഞ കൂടല്ലാതെ.
പാടുന്ന വിരലുകളുമായി,
നാരകീയഗർജ്ജനവുമായി,
രാത്രിയിൽ തീമലകൾ തുപ്പുന്ന
ജ്വാലയുമായി,
ഒരില പൊന്തിച്ചു
നീ കളിച്ചു,
പുഴകൾക്കു
കൊഴുപ്പേകി,
നീ പഠിപ്പിച്ചു,
മനുഷ്യരെ
മനുഷ്യരാകാൻ,
ദുർബ്ബലരെ ഭീതരാകാൻ,
ആർദ്രമനസ്കരെ കരയാൻ,
ജനാലകളെ
കിടുങ്ങാൻ-
എന്നാൽപ്പക്ഷേ,
ഞങ്ങളെ സംഹരിക്കാൻ
ഒരുങ്ങിയതിൽപ്പിന്നെ,
ആകാശത്തു നിന്നൊരു
കഠാര പോലെ
രോഷം വന്നുവീണപ്പോൾ,
വെളിച്ചവും നിഴലും
നിന്നുവിറച്ചപ്പോൾ,
പാതിരാക്കടലിന്നറ്റത്തു
പൈന്മരങ്ങൾ
കൂവിയാർത്തും കൊണ്ടു
തന്നെത്താൻ വിഴുങ്ങിയപ്പോൾ,
നീ, സൗമ്യചണ്ഡവാതമേ,
എന്റെ മണവാട്ടീ,
മെരുക്കമില്ലാത്തവൾ
നീയെങ്കിലും
ഞങ്ങളെ നീ
ദ്രോഹിക്കാതെ വിട്ടു;
നീ മടങ്ങിപ്പോയി,
നിന്റെ നക്ഷത്രത്തിലേക്ക്,
നിന്റെ മഴയിലേക്ക്,
പച്ചമഴ,
സ്വപ്നങ്ങളും വിത്തുകളും 
നിറഞ്ഞ മഴ,
കൊയ്ത്തുകൾക്കമ്മയായ
മഴ,
ലോകം കഴുകിയെടുക്കുന്ന,
അരിച്ചെടുക്കുന്ന,
പുതുക്കിയെടുക്കുന്ന
മഴ,
ഞങ്ങൾ മനുഷ്യർക്കും
വിത്തുകൾക്കുമുള്ള മഴ,
മരിച്ചവരെ മറക്കാനും
നാളത്തെ അപ്പത്തിനായുമുള്ള
മഴ-
മഴ മാത്രമേ
നീ ബാക്കി വച്ചുള്ളു,
ജലവും സംഗീതവും,
അതിനാൽ
നിന്നെ ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നു,
കൊടുങ്കാറ്റേ,
എന്നെ വിശ്വാസത്തിലെടുക്കൂ,
എന്നെ തട്ടിയുണർത്തൂ,
എന്നെ പ്രബുദ്ധനാക്കൂ,
എനിക്കു നിന്റെ വഴി കാട്ടൂ,
വരിഷ്ഠശബ്ദം,
മനുഷ്യന്റെ പ്രചണ്ഡശബ്ദം,
നിന്നോടു ചേരട്ടെ,
നിന്റെ പാട്ടിനൊത്തു പാടട്ടെ.

---

link to image

---

നെരൂദ - ബലം കെട്ട പ്രഭാതം

---

ഭാഗ്യഹീനരുടെ പകൽ, വിളർച്ച ബാധിച്ച പകൽ തല നീട്ടുന്നു,
ശൈത്യവും നെഞ്ചിൽ തറയ്ക്കുന്ന ഗന്ധവുമായി, നരച്ച ശക്തികളുമായി,
മണിമുഴക്കങ്ങളില്ലാതെ, എവിടെയുമൊലിക്കുന്ന ഉദയവുമായി;
ശൂന്യതയിലൊരു കപ്പൽച്ചേതമിത്, ചുറ്റും കണ്ണീരുമായി.

ഈറനിരുട്ടൊഴിഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു, അത്രയുമിടങ്ങളിൽ നിന്ന്,
അത്രയും കുതർക്കങ്ങളിൽ നിന്ന്, മണ്ണിലെ പഴുതുകളിൽ
വേരുകളുടെ രൂപകല്പനകളിൽ നിന്ന്,
സ്വയം കാക്കുന്ന മുന വച്ച രൂപങ്ങളിൽ നിന്ന്.

ഞാൻ നിന്നു തേങ്ങി, ഈ അധിനിവേശത്തിനിടയിൽ,
സന്ദിഗ്ദ്ധതയ്ക്കിടയിൽ, പൊന്തിയുയരുന്ന ചുവയിൽ,
ഒഴുക്കിനും പെരുക്കത്തിനും കാതുകൊടുത്തും
തുടലുകളും പൂക്കളുമണിഞ്ഞു വന്നടുക്കുന്നതിനെന്തായാലും 

അതിനു ദിക്കറ്റ വഴി കാട്ടിയും,
സ്വപ്നം കണ്ടു ഞാൻ നിന്നു, എന്റെ ഭൗതികാവശിഷ്ടവുമായി.

ഒന്നുമില്ല, ആകസ്മികവും പ്രസന്നവും ധൃഷ്ടവുമായി,
സർവതിനുമാകൃതി പ്രകടമായ ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ,
ഭൂമിയുടെ കണ്ണിമകളിൽ വെളിച്ചം,
മണിനാദം പോലെയല്ല, കണ്ണീരു പോലെ:
പകലിന്റെ വസ്ത്രം ഇഴയടുപ്പമില്ലാതെ,
ദീനക്കാരുടെ  മുറിവിൽ പഞ്ഞി വയ്ക്കാനേ അതുകൊണ്ടാവൂ,
ഒരഭാവത്തിനു വിടപറയാനേയതുതകൂ:
ഈ നിറത്തിനാഗ്രഹം സർവതും മറയ്ക്കാൻ,
പകരം വയ്ക്കാൻ, വിഴുങ്ങാൻ, കീഴടക്കാൻ, അകറ്റാൻ.

ശിഥിലവസ്തുക്കിടയിലേകനാണു ഞാൻ,
എനിക്കു മേൽ മഴ പെയ്യുന്നു, എന്നെപ്പോലെയാണതും:
ഉന്മാദി, മരിച്ച ലോകത്തേകാകി,
തിരസ്കൃതം പതിക്കുമ്പോഴേ, നിയതരൂപമില്ലാതെ.

---

link to image

---

നെരൂദ - മടക്കം

---

എന്തിനായി ഞാൻ വന്നു? ഞാനവരോടു ചോദിച്ചു.

ആരാണു ഞാൻ, ഈ മരിച്ച നഗരത്തിൽ?

എനിക്കു കണ്ടെത്താനാവുന്നില്ല,
ഒരിക്കലെന്നെ പ്രേമിച്ചിരുന്ന ആ ഭ്രാന്തിപ്പെണ്ണിന്റെ തെരുവോ, വീടോ.

അതേ പോലെതന്നെയുണ്ട്,
മരക്കൊമ്പുകളിൽ കാക്കകൾ,
പച്ചയും തിളപ്പുമായി കാലവർഷം,
തേഞ്ഞുപോയ തെരുവുകളിൽ മുറുക്കിത്തുപ്പിയതും,
ശ്വാസം മുട്ടുന്ന വായുവും-
പക്ഷേ എവിടെ,
എവിടെയായിരുന്നു ഞാൻ,
ആരായിരുന്നു ഞാൻ?
എനിക്കു മനസ്സിലാവുന്നതു ചാരം മാത്രം.

വെറ്റിലക്കാരനെന്നെ നോക്കുന്നു,
അയാൾ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല എന്റെ ചെരുപ്പുകളെ,
അടുത്തിടെ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ എന്റെ മുഖത്തെ.
അയാളുടെ മുത്തശ്ശൻ എനിക്കൊരു സലാം തന്നുവെന്നു വരാം,
പക്ഷേ സംഭവിച്ചതെന്തെന്നാൽ
ഞാൻ യാത്രയിലായിരുന്നപ്പോൾ
അയാൾ അടിപറ്റി,
മരണത്തിന്റെ ആഴക്കിണറിലേക്കയാളാണ്ടുപോയി.

ഇതുമാതിരിയൊരു കെട്ടിടത്തിലാണു ഞാനുറങ്ങിയത്,
പതിന്നാലു മാസവും, അതിനു നിരക്കുന്ന വർഷവും;
എന്റെ യാതനകൾ ഞാനെഴുതിക്കൂട്ടി.
കദനത്തിന്റെ രുചി ഞാനറിഞ്ഞു.
ഇന്നു ഞാൻ കടന്നുപോവുമ്പോൾ പക്ഷേ,
ആ വാതിൽ അവിടെയില്ല.
മഴ വേലയെടുത്തിരിക്കുന്നു, കണക്കിലധികം.
ഇന്നെനിയ്ക്കു തോന്നിപ്പോവുന്നു,
ഞാനൊരാളല്ല, പലരാണെന്ന്,
എങ്ങനെ പുനർജ്ജനിച്ചുവെന്നറിയാതെ
പലതവണ മരിച്ചിരിക്കുന്നു ഞാനെന്ന്,
ഓരോ തവണ വസ്ത്രം മാറുമ്പോഴും
മറ്റൊരു ജന്മമെടുക്കുകയായിരുന്നു ഞാനെന്ന്;
ഇന്നു ഞാനിവിടെ നില്ക്കുന്നു,
ഒരു ജീവിയെപ്പോലും തിരിച്ചറിയാനാവാത്തതെന്തെന്നറിയാതെ,
ആരുമെന്നെ തിരിച്ചറിയാത്തതെന്തെന്നറിയാതെ,
സർവരുമിവിടെ പരേതാത്മാക്കളാണെന്നപോലെ,
അത്രയും മറവിയ്ക്കിടയിൽ ഞാനൊരാളേ ജീവനോടെയുള്ളു എന്നപോലെ,
ബാക്കിയായൊരു പക്ഷിയെപ്പോലെ-
ഇനിയഥവാ, തിരിച്ചു നഗരമെന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്നുവെന്നാകാം,
മരിച്ചതു ഞാനെന്നതു തിരിച്ചറിയുന്നുവെന്നാകാം.

പട്ടുകളുടെ കമ്പോളങ്ങളിലൂടെ ഞാൻ നടന്നുപോയി,
ദുരിതം വിൽക്കുന്ന അങ്ങാടികളിലൂടെയും.
തെരുവുകൾ അവ തന്നെയെന്നു വിശ്വസിക്കുക പ്രയാസം;
കറുത്ത കണ്ണുകൾ, ആണിമുനകൾ പോലെ കൂർത്തവ,
എന്റെ നോട്ടങ്ങളെ നേർക്കുന്നു,
വെറുങ്ങലിച്ച വിഗ്രഹങ്ങളുമായി,
നിറം മങ്ങിയ സുവർണ്ണക്ഷേത്രത്തിനിന്നു കണ്ണുകളില്ല,
കൈകളില്ല, ഉള്ളിലഗ്നിയുമില്ല.
വിട, കാലം മലിനമാക്കിയ തെരുവുകളേ,
വിട, നഷ്ടപ്രണയമേ, വിട.
ഞാൻ മടങ്ങിപ്പോവുന്നു എന്റെ വീടിന്റെ വീഞ്ഞിലേക്ക്,
ഞാൻ മടങ്ങിപ്പോവുന്നു,
എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവളുടെ സ്നേഹത്തിലേക്ക്,
ഞാനായിരുന്നതിലേക്ക്, ഞാനായതിലേക്ക്,
പുഴയിലേക്ക്, വെയിലിലേക്ക്, ആപ്പിൾ മുഴുത്ത മണ്ണിലേക്ക്,
ചുണ്ടുകളും പേരുകളുമുള്ള മാസങ്ങളിലേക്ക്.
ഇനി മടങ്ങിപ്പോവാതിരിക്കാനായി ഞാൻ മടങ്ങുന്നു;
ഇനിയും സ്വയം തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാനെനിക്കാഗ്രഹവുമില്ല.
പിന്നിലേക്കലഞ്ഞുപോവുക അപകടകരം,
ഭൂതകാലം തടവറയാവുന്നതു പെട്ടെന്നാവാം.

---

 

നെരൂദ - മണ്ണിനടിയിലൊരിടം

---

മണ്ണിനടിയിലൊരിടമെനിയ്ക്കൊഴിച്ചിടൂ,
ഒരു കുടിലദുർഗ്ഗം,
കണ്ണുകളില്ലാതെ, സ്പർശമില്ലാതെ,
ശൂന്യതയിലൊരു മൂകശിലയാവാൻ,
ഒരു നിഴലിന്റെ വിരലാവാൻ കൊതി തോന്നുമ്പോൾ
എനിയ്ക്കു പോയിക്കിടക്കാൻ.

എനിയ്ക്കറിയാം, നിനക്കാവില്ല, ആർക്കുമാവില്ല, ഒരു വസ്തുവിനുമാവില്ല,
അങ്ങനെയൊരിടം, ഒരു വഴിയെനിയ്ക്കു നല്കാൻ;
ഞാനെന്തുചെയ്യാൻ പക്ഷേ,
ജീവിതത്തിന്റെ പ്രതലത്തിൽ നിരുപയോഗമാണെന്റെ ദാരുണവികാരങ്ങളെങ്കിൽ,
മരിച്ചിട്ടല്ലാതെ, ആദിമജ്വാലയുടെ നിദ്രാണലോഹാവസ്ഥയിലേക്കു കടന്നിട്ടല്ലാതെ,
മോഹിക്കേണ്ട ഞാനതിജീവിക്കാനെങ്കിൽ?

---

നെരൂദ - അയാളുടെ മറുപടി, ചില ഗുണകാംക്ഷികൾക്ക്

---

അയാളുടെ മറുപടി, ചില ഗുണകാംക്ഷികൾക്ക്

---

ഒരിക്കലവരെന്നോടു ചോദിച്ചു,
എന്തേ എന്റെ എഴുത്തിത്ര ദുർഗ്രഹമാവാനെന്ന്.
അതവർക്കു രാത്രിയോടു ചോദിക്കാം,
അയിരിനോടോ വേരിനോടോ ചോദിക്കാം.
എന്തു പറയണമെന്നെനിക്കറിവുണ്ടായിരുന്നില്ല,
പിന്നെ, ചിലകാലം കഴിഞ്ഞതിൽപ്പിന്നെ,
തലയ്ക്കു തുമ്പുകെട്ട രണ്ടുപേർ എന്നെ വന്നാക്രമിച്ചു-
ഞാനെഴുതുന്നതു സരളമാണത്രെ.
ഒഴുകുന്ന പുഴയിലുണ്ടതിനു മറുപടി.
ഞാനെന്റെ വഴിയ്ക്കും പോയി, ഓടിയും പാടിയും.

---

അയാൾ തന്റെ യാതനകളെ കെട്ടുകെട്ടിയ്ക്കുന്നു

---

ഏതൊരാൾക്കു കിട്ടിയിരിയ്ക്കുന്നു,
ഞാനറിഞ്ഞത്രയുമാനന്ദം,
(എന്റെ ചോരയിലൊഴുകുകയാണത്)
എന്റെ പ്രകൃതമെന്ന
സഫലവും വിഫലവുമായ മിശ്രണം?
ഒഴുകുന്ന വൻപുഴയായിരുന്നു ഞാൻ,
മുഴങ്ങുന്ന മുരത്ത ശിലകളുമായി,
തെളിഞ്ഞ രാവൊച്ചകളുമായി,
ഇരുണ്ട പകൽപ്പാട്ടുകളുമായി.
ആർക്കു ഞാനിത്രയും കൊടുത്തിട്ടുപോകാൻ,
അത്രയധികവും, ഇത്ര കുറവും,
ലക്ഷ്യമെന്നതില്ലാത്ത ആനന്ദം,
കടൽക്കരെ ഒറ്റയാനൊരു കുതിര,
കാറ്റു നെയ്യുന്നൊരു തറി?

---

(ശരൽക്കാലസത്യവാങ്മൂലത്തിൽ നിന്ന്)

---

നെരൂദ - പകൽവെളിച്ചം, രാത്രിയുടെ ചാവിയുമായി

---

രാവിലെ ഒമ്പതു മണി,
ആകെത്തെളിഞ്ഞ പകൽ,
നീലയും വെള്ളയും വരകൾ,
അലക്കിത്തേച്ച കുപ്പായം പോലെ വെടിപ്പായത്.

മറവിയിൽപ്പെട്ട തടിച്ചീളുകൾ,
കുഞ്ഞിപ്പായലുകൾ,
പ്രാണികളുടെ കുഞ്ഞിക്കാലുകൾ,
അലയുന്ന കിളിത്തൂവലുകൾ,
പൈൻമരം കൊഴിയ്ക്കുന്ന സൂചിയിലകൾ,
ഒക്കെയും തിളങ്ങുന്നു, അതാതിന്റെ വഴിയ്ക്ക്.
ലോകത്തിനു വാസന, ഒരു നക്ഷത്രത്തിന്റെ.

പിന്നെയിതാ, പോസ്റ്റുമാനെത്തുന്നു,
ഘോരമായ കത്തുകളും തുപ്പി,
നാം പണമൊടുക്കേണ്ട കത്തുകൾ,
പരുഷമായ കടങ്ങൾ നമ്മെയോർമ്മിപ്പിക്കുന്നവ,
ഒരു മരണമോ, ഒരു സ്നേഹിതന്റെ ജയിൽവാസമോ
വിളിച്ചറിയിക്കുന്ന കത്തുകൾ,
വലയും കെട്ടി കാത്തിരിക്കുന്നൊരാൾ
തന്റെ ഏർപ്പാടുകളിൽ നമ്മെ കുടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
പിന്നെ പത്രം വരവായി,
മരണം പോലെ കറുപ്പിലും വെളുപ്പിലും,
വാർത്തകളൊക്കെ കരയുന്നവ,
ലോകത്തിന്റെയും കരച്ചിലിന്റെയും ഭൂപടം!
ഓരോ രാത്രിയും നനയുന്ന,
ഓരോ പകലുമെരിയുന്ന പത്രം,
യുദ്ധങ്ങളും ദുഃഖങ്ങളുമായി.
വിഷണ്ണമായ ഭൂമിശാസ്ത്രം!
ഉടഞ്ഞ സായാഹ്നം ചുളുങ്ങിക്കൂടുന്നു,
പീറക്കടലാസ്സു പോലെ തെരുവുകളിൽ പറന്നുനടക്കുന്നു,
തെരുവുനായ്ക്കളതിന്മേൽ മൂത്രമൊഴിയ്ക്കുന്നു,
തൂപ്പുകാരതിനെ നായാടിപ്പിടിയ്ക്കുന്നു,
ഘോരമായൊരു രുചിയതിന്മേൽ ചേർക്കുന്നു,
കോഴിക്കുടലുകൾ, കാഷ്ഠങ്ങൾ,
ആരുടേതെന്നറിയാത്ത ചില ചെരുപ്പുകൾ;
പ്രായം ചെന്ന പകൽ ഒരു കിഴി പോലെ-
അഴുക്കു പിടിച്ച കടലാസ്സും, ഉടഞ്ഞ ചില്ലുകളും;
പിന്നെയതു വലിച്ചെറിയപ്പെടുന്നു,
ചേരികളിലതുറങ്ങിക്കിടക്കുന്നു.

കൂടിപ്പിണഞ്ഞ നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ചഷകവുമായി
പിന്നെ രാത്രിയെത്തുന്നു,
മനുഷ്യർ സ്വപ്നങ്ങളിൽ മുങ്ങിത്താഴുന്നു,
സ്വപ്നം തന്റെ നിലവറയിലവരെയടയ്ക്കുന്നു,
ലോകം പിന്നെയും കഴുകിത്തെളിയുന്നു.
ചന്ദ്രൻ മടങ്ങിയെത്തുന്നു,
രാത്രി കൈയുറകൾ കുടയുന്നു,
വേരുകൾ വേല തുടങ്ങുന്നു.

മറ്റൊരു പകൽ പിറക്കുന്നു.

---

link to image

---

നെരൂദ - ഒടുവിലയാൾ തന്റെ കാമുകിയിലേക്കു തിരിയുന്നു...

---

മാറ്റിൽഡേ ഉറൂഷ്യാ, നിനക്കു ഞാനിവിടെ വിട്ടുപോകുന്നു,
എനിക്കുണ്ടായിരുന്നതൊക്കെയും,
എനിക്കില്ലാതിരുന്നതൊക്കെയും,
ഞാനായതൊക്കെയും, ഞാനല്ലാത്തതൊക്കെയും.
കരച്ചിൽ മാറാത്ത കുഞ്ഞാണെന്റെ പ്രണയം,
അവനു മടി നിന്റെ കൈകൾ വിട്ടുപോകാൻ,
അവനെ ഞാൻ നിന്നെയേല്പ്പിക്കുന്നു-
ഞാൻ വരിച്ചവൾ നീ.

ഞാൻ വരിച്ചവൾ നീ,
തെക്കൻനാട്ടിലെ മെലിഞ്ഞ മരങ്ങളെക്കാൾ
തെന്നലുകൾ മയപ്പെടുത്തിയവൾ,
ആഗസ്റ്റുമാസത്തിലെ ഹെയ്സൽമരം;
ഒരു കൂറ്റൻപലഹാരക്കടയെക്കാൾ രുചികരം,
എനിക്കു നീ.
നിന്റേതു മണ്ണിന്റെ ഹൃദയം,
സ്വർഗ്ഗീയം പക്ഷേ, നിന്റെ കൈകൾ.

ചുവന്നവൾ, എരിക്കുന്നവൾ നീ,
വെളുത്തവൾ,
ഉള്ളിയച്ചാറിട്ടപോലുപ്പു ചുവയ്ക്കുന്നവളെനിയ്ക്കു നീ.
ഓരോ മനുഷ്യസ്വരവുമൊത്തു
ചിരിയ്ക്കുന്ന പിയാനോ നീ;
സംഗീതമെന്റെ മേലൊഴുകുന്നു,
നിന്റെ കണ്ണിമകളിൽ നിന്ന്,
നിന്റെ മുടിയിഴകളിൽ നിന്നും.
നിന്റെ പൊൻനിഴലിലസം ഞാൻ കിടക്കുന്നു,
നിന്റെ കാതുകളെന്നെ മായത്തിൽപ്പിടിയ്ക്കുന്നു,
കടലിനടിയിലൊരു പവിഴപ്പുറ്റിൽക്കണ്ടേൻ
പണ്ടേ ഞാനവയെയെന്നപോലെ.
നിന്റെ നഖങ്ങൾക്കു വേണ്ടിയല്ലോ,
കടലിൽ കിടിലൻമീനുകളെ ഞാൻ നേർത്തതും.

തെക്കില്‍ നിന്ന് തെക്കിലേക്കു പരക്കുന്നു നിന്റെ കണ്ണുകൾ,
കിഴക്കുപടിഞ്ഞാറു നീളുന്നു നിന്റെ മന്ദഹാസം;
കണ്ണിൽപ്പെടുന്നതേയില്ല നിന്റെ കാലടികൾ,
നിന്റെ മുടിയിലുദയമാകാൻ സൂര്യനും ഹിതം.
എന്നെപ്പോലെ നിന്റെയുടലിനും മുഖത്തിനുമുത്ഭവം
പരുക്കൻ നാടുകളിൽ,
തോരാമഴയുടെ ചടങ്ങുകളിൽ,
പ്രാക്തനദേശങ്ങളിൽ, രക്തസാക്ഷികളിൽ.
ചോരക്കറ മാറാത്ത നിന്റെ കളിമണ്ണിൽ
ഇന്നും പാടുന്നു ബയോ-ബയോ,
കാട്ടിൽ നിന്നു നീ കൊണ്ടുപോന്നു
അതിന്റെ നിഗൂഢഗന്ധമോരോന്നും,
നിന്റെ മുഖം തിളങ്ങുന്നു
കാണാതായൊരമ്പു പോലെ,
പഴയൊരു പതക്കം പോലെ.
പ്രണയം കൊണ്ടുമുറവുകൾ കൊണ്ടും
എന്നെ നീ മൂടുന്നു,
നിന്റെ ചുണ്ടുകളെന്നെയോർമ്മിപ്പിയ്ക്കുന്നു,
പ്രാചീനമായ ഉല്പത്തികള്‍,
മറ്റേതോ കാലത്തെ കാട്ടിൻ നടുവിലെ സമാഗമങ്ങള്‍,
പരമ്പരകളുടെ ഇരുണ്ട ചെണ്ടകള്‍.
പൊടുന്നനേ ഞാൻ കേട്ടു,
ആരോയെന്നെ പേരെടുത്തു വിളിയ്ക്കുന്നു,
അതകലെയായിരുന്നു, അതവ്യക്തമായിരുന്നു.
ഒരു പ്രാക്തനവനത്തിലേക്കു ഞാനടുത്തുചെന്നു,
നിന്റെ വായിലെന്റെ ചോര ഞാൻ തൊട്ടു,
എന്റെ പ്രിയേ, എന്റെ അറൗക്കാനാ.

എന്തു ഞാൻ നിനക്കു വിട്ടുപോകാൻ, മാറ്റിൽഡേ,
എരിയുന്ന ഇലകളുടെ പരിവേഷം
നിന്റെ സ്പർശത്തിലുള്ളപ്പോൾ,
സ്ട്രാബെറികളുടെ പരിമളം നിന്നിലുള്ളപ്പോൾ,
കൗക്കെനേയുടെ കടൽവെളിച്ചവും
ചിലിയുടെ വാകമണവും
നിന്റെ മുലകൾക്കിടയിലുള്ളപ്പോൾ?

കടലിലിതു ശരൽക്കാലത്തിന്റെ മൂർദ്ധന്യം,
മൂടൽമഞ്ഞും മറഞ്ഞയിടങ്ങളുമായി;
കര നീണ്ടുനിവർന്നു കിടക്കുന്നു, നിശ്വാസമുതിർക്കുന്നു,
ഇലകൾ പൊഴിഞ്ഞുവീഴുന്നു.
നീയോ, എന്റെ പ്രവൃത്തിയ്ക്കു മേൽ കുനിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു നീ,
വികാരവായ്പ്പോടെ, ക്ഷമയോടെ;
നീ വായിച്ചെടുക്കുന്നു ഹരിതമുദ്രണങ്ങളെ,
വിധി കുറിച്ചിടുന്ന എന്റെ കൈയെഴുത്തിന്റെ കീടങ്ങളെ,
എട്ടുകാലിവലകളെ.
ചെറുപാദങ്ങൾ ചേർന്ന സിംഹികേ,
എന്തു ചെയ്യുമായിരുന്നു ഞാൻ,
നിന്റെ കൈകളുടെ വെടിപ്പൻരീതികളില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ?
എവിടെയലഞ്ഞുനടക്കുമായിരുന്നു ഞാൻ,
ഹൃദയമില്ലാതെ, ലക്ഷ്യമില്ലാതെ?
ഏതന്യനാടുകളിലെ ബസുകളിൽ,
തീയോ, മഞ്ഞോ കൊണ്ടു മുഖം തുടുത്തും?

നിനക്കു ഞാൻ കടം,
വേരുകളീറനായ കടലിന്റെ ശരൽക്കാലം,
മുന്തിരിപ്പഴം പോലത്തെ മൂടൽമഞ്ഞും,
നാട്ടുമ്പുറത്തെ സുഭഗസൂര്യനും;
ശോകങ്ങളാഴ്ന്നുപോവുകയും
ആഹ്ളാദത്തിന്റെ ദീപ്തകിരീടമുയരുകയും ചെയ്യുന്ന
മൂകമായ താഴ്വരയ്ക്കും.
ഒക്കെയും നിനക്കു ഞാൻ കടം,
തുടലൂരിയ എന്റെ മാടപ്രാവേ,
ഉച്ചിയിൽ പൂവുള്ള തിത്തിരിപ്പക്ഷീ,
എന്റ മലങ്കുരുവീ,
എന്റെ ക്വൊയ്ഹെച്ചോക്കാരി കർഷകപ്പെണ്ണേ.

ഇനിയൊരുനാൾ നമ്മുടെ ജീവിതം നിലയ്ക്കുമ്പോൾ,
നമ്മുടെ വരവും പോക്കും നിൽക്കുമ്പോൾ,
പൊടിമണ്ണിന്റെ ഏഴു വിരിപ്പുക്കൾക്കടിയിൽ,
മരണത്തിന്റെ വരണ്ട കാലടികൾക്കടിയിൽ
വീണ്ടും നാമടുക്കും, പ്രിയേ,
ജിജ്ഞാസുക്കളായി, സംഭ്രാന്തചിത്തരായി.
നമ്മുടെ വിഭിന്നമായ തൂവലുകൾ,
നോട്ടം പിഴയ്ക്കുന്ന കണ്ണുകൾ,
ഒരുനാളും കണ്ടുമുട്ടാത്ത നമ്മുടെ കാലടികൾ,
മായാത്ത ചുംബനങ്ങൾ,
ഒക്കെയും വീണ്ടുമൊന്നുചേരും;
അതു നമുക്കെന്തു ഗുണം ചെയ്യാൻ പക്ഷേ,
ഒരു കുഴിമാടത്തിലൊരുമിക്കൽ?
ജീവിതം നമ്മെ വേർപിരിക്കാതിരിക്കട്ടെ,
മരണം പോയിത്തുലയട്ടെ.

---

(ശരൽക്കാലസത്യവാങ്മൂലത്തിൽ നിന്ന്)

മാറ്റിൽഡേ ഉറൂഷ്യ - നെരൂദയുടെ മൂന്നാമത്തെ ഭാര്യ; 1966 മുതൽ 73ൽ കവിയുടെ മരണം വരെ. ഇവർക്കു സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടതാണ്‌, നൂറു പ്രണയഗീതകങ്ങൾ.
ബയോ-ബയോ - ചിലിയിലെ രണ്ടാമത്തെ വലിയ നദി.
അറൗക്കാന- മാറ്റിൽഡേയുടെ നാട്.
കൗക്കെനെസ് - നെരൂദയുടെ ജന്മനാടായ പരാലിനടുത്തുള്ള നഗരം.

---

നെരൂദ - മഞ്ഞുകാലത്തു നടന്നത്

---

ആ വീട്ടിൽ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവിടെയ്ക്കെന്നെ ക്ഷണിച്ചതാണ്‌,
ഒരു കേട്ടുകേൾവിയാണെന്നെ ക്ഷണിച്ചതും,
അലഞ്ഞുനടന്ന വെറുമൊരുൾക്കമ്പം;
സ്വീകരണമുറി ശൂന്യമായിരുന്നു,
തുള വീണ പരവതാനി അവജ്ഞയോടെ എന്നെ നോക്കി.

അലമാരകൾ തകർന്നുകിടന്നിരുന്നു.

പുസ്തകങ്ങൾക്കു ശരൽക്കാലമായിരുന്നു,
അവ പാറിവീഴുകയായിരുന്നു, ഇലകളോരോന്നായി.
ശോകം മുറ്റിയ അടുക്കളയിൽ
നിറം വിളർത്തു പറന്നുനടന്നിരുന്നു,
തളർന്നും വിഷാദിച്ചും ചില കടലാസുകൾ,
ചത്തുപോയ ഒരുള്ളിയുടെ ചിറകുകൾ.

ഒരു കസേര എന്റെ പിന്നാലെ വന്നു,
സാധുവായൊരു മുടന്തൻകുതിരയെപ്പോലെ,
വാലും കുഞ്ചിരോമവും കൊഴിഞ്ഞ്,
വിഷാദം തോന്നുന്ന മൂന്നു കുളമ്പുകളുമായി;
മേശ മേൽ ചാരി ഞാൻ നിന്നു,
അവിടമായിരുന്നല്ലോ ആഹ്ളാദങ്ങൾക്കിടം,
അപ്പത്തിനും, വീഞ്ഞിനും, സൂപ്പിനും,
ഉടയാടകളുമായുള്ള സംഭാഷണങ്ങൾക്കും,
പലപല ചടങ്ങുകൾക്കും,
ഹൃദയം തുറക്കുന്ന സന്ദർഭങ്ങൾക്കും;
മേശയ്ക്കു പക്ഷേ മൗനമായിരുന്നു,
അതിനു നാവില്ലെന്നപോലെ.

നിശ്ശബ്ദത ഞാൻ മുറിച്ചപ്പോൾ
കിടപ്പുമുറികൾ ഞെട്ടിയുണർന്നു.
അവ പരിത്യക്തമായിരുന്നു,
തങ്ങളുടെ വ്യഥകളും സ്വപ്നങ്ങളുമായി;
അവിടെ കിടന്നവരും
ഉറക്കം വരാതെ കിടന്നിരിയ്ക്കണം.
അവിടെ നിന്നവർ മരണത്തിലേക്കു പോവുകയായിരുന്നു;
മെത്തകൾ വാരിവലിച്ചിട്ടിരുന്നു,
മുങ്ങിത്താഴുന്ന കപ്പലുകൾ പോലെയായിരുന്നു
കിടപ്പുമുറികൾ.

തോട്ടത്തിൽ ഞാൻ ചെന്നിരുന്നു,
മഞ്ഞിന്റെ പെരുംതുള്ളികൾ
എന്റെ മേൽ വീണിരുന്നു;
അത്രയൊക്കെ വിഷാദത്തിനടിയിലും,
പൊടിഞ്ഞുതീരുന്ന ഏകാന്തതയ്ക്കടിയിലും,
വേരുകൾ പണിയെടുക്കുയാവണം,
പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനാരുമില്ലതെ.

ഉടഞ്ഞ ചില്ലുകൾക്കിടയിൽ,
അഴുക്കു പറ്റിയ കുമ്മായത്തിനിടയിൽപ്പക്ഷേ,
ഒരു പൂവു വിരിയുകയായിരുന്നു;
വസന്തമതിന്റെ അഭിലാഷങ്ങൾ ത്യജിക്കില്ല,
ആരതിനെ പുച്ഛിച്ചാലും.

ഞാനവിടെ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ
ഒരു കതകു ഞരങ്ങി,
കാറ്റു തട്ടിയ ഏതോ ജനാലകൾ ചിനയ്ക്കുകയായിരുന്നു,
തങ്ങൾക്കുമവിടം വിടണമെന്നപോലെ,
മറ്റേതോ രാഷ്ട്രത്തിലേക്ക്,
മറ്റേതോ ഹേമന്തത്തിലേക്ക്,
വെളിച്ചത്തിനും ജനാലപ്പടുതകൾക്കും
ബിയറിന്റെ നിറമായൊരിടത്തേക്ക്.

ഞാനെന്റെ ചെരുപ്പുകളെ തിടുക്കപ്പെടുത്തി,
അവിടെയിരുന്നു ഞാനുറങ്ങിപ്പോയെങ്കിൽ,
അവയൊക്കെ എന്നു വന്നു മൂടിയെങ്കിൽ
എന്തു ചെയ്യണമെന്നെനിക്കറിയാതെ പോകുമായിരുന്നു.
ഞാനവിടെ നിന്നു പലായനം ചെയ്തു,
കാണരുതാത്തതു കണ്ടൊരന്യനെപ്പോലെ.
അതിനാൽ ഞാനാരോടും മിണ്ടിയിട്ടില്ല
ഇങ്ങനെയൊരു സന്ദർശനത്തെപ്പറ്റി-
അങ്ങനെയൊരു വീടുമില്ല,
എനിക്കാരെയുമറിയുകയുമില്ല,
ഈ കഥ സത്യവുമല്ല.

ഹേമന്തത്തിന്റെ ഗ്ളാനികളിങ്ങനെ.

---