ഫൈസ് അഹമ്മദ് ഫൈസ് - എന്തു വേണമെന്നു നിങ്ങൾ തന്നെ പറയൂ

 

---

ദുരിതപ്പുഴയുടെ വെള്ളപ്പെരുക്കത്തിൽ
ജീവിതത്തിന്റെ തോണിയിറക്കുമ്പോൾ
ഞങ്ങളുടെ കൈകൾക്കെന്തു കരുത്തായിരുന്നു,
സിരകളിൽ ചോരയ്ക്കെന്തു ചുവപ്പായിരുന്നു!
ഒന്നല്ലെങ്കിൽ രണ്ടു തുഴയെറിഞ്ഞാൽ മതി,
തോണി കടവടുക്കുമെന്നും ഞങ്ങൾ കരുതി.

കാര്യങ്ങളങ്ങനെയായില്ല, പക്ഷേ.
ഓരോ ഒഴുക്കിനടിയിലുമുണ്ടായിരുന്നു,
ഞങ്ങളറിയാത്ത അടിയൊഴുക്കുകൾ.
തുഴക്കാർ പരിചയഹീനരായിരുന്നു,
തുഴകൾ വെള്ളം തൊടാത്തവയും.
ഇനി നിങ്ങളിഴ കീറിപ്പരിശോധിച്ചോളൂ,
പാഴി ചാരാനാരെയും കണ്ടോളൂ.
പുഴയതു തന്നെ, തോണിയുമതു തന്നെ;
എന്തു ചെയ്യണമെന്നു നിങ്ങൾ തന്നെ പറയൂ,
ഞങ്ങളെങ്ങനെ കര കയറുമെന്നു പറയൂ.

താൻ പിറന്ന നാടിന്റെ മുറിവുകൾ
സ്വന്തം ഹൃദയം കാരുന്ന മുറിവുകളാവുമ്പോൾ
ഞങ്ങൾക്കെന്തു വിശ്വാസമായിരുന്നു,
വൈദ്യന്മാക്കറിയാമതിന്റെ നിദാനമെന്ന്,
ഹക്കീമുകൾക്കറിയാം ഒറ്റമൂലികളെന്ന്.
കാര്യങ്ങളങ്ങനെയായില്ല, പക്ഷേ.
രോഗങ്ങളത്ര പഴകിയവയായിരുന്നു,
നിദാനമറിയാത്തവയായിരുന്നു,
മരുന്നും മന്ത്രവും ഫലിക്കാത്തവയായിരുന്നു.

ഇനി നിങ്ങളിഴകീറിപ്പരിശോധിച്ചോളൂ,
പഴി ചാരാനാരെയും കണ്ടോളൂ.
ഉടലതു തന്നെ, മുറിവുകളുമതു തന്നെ;
എന്തു ചെയ്യണമെന്നു നിങ്ങൾ തന്നെ പറയൂ,
ഈ മുറിവുകളുണങ്ങാനെന്തു വേണമെന്നു പറയൂ.

1981

---

ഫൈസ് അഹമ്മദ് ഫൈസ് - നിന്നോടുള്ള പ്രണയത്താൽ...

---

നിന്നോടുള്ള പ്രണയത്താലിരുലോകവും നഷ്ടമായവൻ,
ഒരാളതാ പോകുന്നു, ഒരു യാതനാരാത്രിക്കു ശേഷം.
നിർജ്ജനമാണു മധുശാല, ചഷകങ്ങൾ നിരുന്മേഷവും:
നീ പോയതില്പിന്നെ വസന്തവുമെനിക്കു പുറം തിരിഞ്ഞു.
പാപം രുചിക്കാനെനിക്കു കിട്ടിയതു നാലേനാലു നാളുകൾ:
കരുണാമയനായ ദൈവമെനിക്കു നല്കിയതിത്രമാത്രം.
നിന്നെയോർക്കുന്നതിൽ നിന്നു ലോകമെന്നെത്തടഞ്ഞു:
നിന്റെ പ്രണയത്തെക്കാളെനിക്കു പ്രലോഭനീയമായിരുന്നു,
നിത്യജീവിതത്തിന്റെ വേവലാതികളും വ്യവഹാരങ്ങളും.
അറിയാതെയാകാം, ഇന്നവളെന്നെ നോക്കി മന്ദഹസിച്ചു, ഫൈസ്,
ഈ പരാജിതഹൃദയമെത്രമേലുത്തേജിതമെന്നോടു ചോദിക്കരുതേ.

---

ഫൈസ് അഹമ്മദ് ഫൈസ് - പ്രഭാതമെന്ന പ്രത്യാശ

---

ഹൃദയം തകർന്നവനാണു ഞാൻ,
ഒരു നെഞ്ചിലെ മുറിവിന്റെ കഥ കേൾക്കൂ,
പ്രഭാതമെന്ന പ്രത്യാശയ്ക്കു കാതു കൊടുക്കൂ.
ശോകത്തിന്റെ ഭാരം ചുമക്കുന്നവനാണു ഞാൻ,
കണ്ണീരിൽ കുതിർന്ന കുപ്പായത്തിന്റെ കഥ കേൾക്കൂ,
പ്രഭാതമെന്ന പ്രത്യാശയ്ക്കു കാതു കൊടുക്കൂ.
നാവു പിഴുതെടുക്കപ്പെട്ടവനാണു ഞാൻ,
എന്റെ മുറിവിന്റെ കഥ കേൾക്കൂ,
പ്രഭാതമെന്ന പ്രത്യാശയ്ക്കു കാതു കൊടുക്കൂ.
കാലടികൾ വിണ്ടവനാണു ഞാൻ,
പഥികന്റെ ഖേദങ്ങളുടെ കഥ കേൾക്കൂ,
പ്രഭാതമെന്ന പ്രത്യാശയ്ക്കു കാതു കൊടുക്കൂ.
കദനത്തിന്റെ പാതിരാമണലലയുന്നവനിൽ നിന്നും
പ്രഭാതസൌന്ദര്യത്തിന്റെ കഥ പറഞ്ഞുകേൾക്കൂ,
പ്രഭാതമെന്ന പ്രത്യാശയ്ക്കു കാതു കൊടുക്കൂ.

 

---

ഫൈസ് അഹമ്മദ് ഫൈസ് - ഒരു കാമുകൻ കാമുകിയോടു പറഞ്ഞത്

ഫൈസിന്റെ ചിത്രം എം എഫ് ഹുസ്സൈൻ വരച്ചത്

---

ഓർമ്മയുടെ ഉദ്യാനത്തിൽ ഇതളുകൾ തല്ലിക്കൊഴിക്കണമെന്നാണ്‌
ഇന്നത്തെ പുലർകാറ്റിനു മോഹമെങ്കിൽ,
ആയിക്കോട്ടെ;
പൊയ്പ്പോയ കാലത്തെ പഴുതുകളൊന്നിൽ തവിഞ്ഞുകിടന്ന
വേദനയുടെ ചെരാതിന്‌
ഇനിയുമൊന്നു തെളിഞ്ഞുകത്തണമെന്നാണു മോഹമെങ്കിൽ,
ആയിക്കോട്ടെ.
ഒരന്യനെക്കണ്ട മുഖഭാവമാണു നിന്റേതെങ്കിലും
വരൂ, അന്യോന്യം മുഖം നോക്കി ഒരല്പനേരം നമുക്കിരിക്കാം.
ഇങ്ങനെയൊരു കൂടിപ്പിരിയലിനു ശേഷം
നമ്മുടെ നഷ്ടബോധമേറുകയേയുള്ളു എന്നു വന്നാലും,
പറഞ്ഞ വാക്കുകൾക്കിടയിൽ പറയാത്ത വാക്കുകൾ
നേർത്തൊരു മൂടുപടം പോലെ വീണുകിടക്കുമെന്നു വന്നാലും,
പണ്ടത്തെ വാഗ്ദാനങ്ങളെക്കുറിച്ചു നാം ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയേയില്ല,
പ്രതിജ്ഞകളെയും പ്രതിജ്ഞാലംഘനങ്ങളെയും കുറിച്ചും നാം മിണ്ടില്ല.
കാലം നിന്റെ മുഖത്തെഴുതിയ വരികൾ  മായ്ച്ചുകളയാൻ
എന്റെ കണ്ണിമകളെന്തോ പറയാനുദ്യമിച്ചെന്നു വരാം;
അതു കേൾക്കുന്നതും കേൾക്കാതിരിക്കുന്നതും നിന്റെ ഇഷ്ടം;
നോട്ടം മാറ്റിയ നിന്റെ കണ്ണുകൾക്കെന്തോ കുമ്പസാരിക്കാനുണ്ടെന്നാവാം:
അതു പറയുന്നതും പറയാതിരിക്കുന്നതും നിന്റെ ഇഷ്ടം.

---

ഫൈസ് അഹമ്മദ് ഫൈസ് - പറയാതെ പോയത്

---

അത്രയേറെ സമാഗമങ്ങൾക്കു ശേഷവും
എത്രയുമപരിചിതരായിരുന്നു നാം,
ഇനിയെത്ര സമാഗമങ്ങൾ കഴിയണം
നമുക്കന്യോന്യമൊന്നു പരിചയമാവാൻ?
ഇനിയെന്നെങ്കിലും നാം കാണുമോ,
ഇലകൾ മഞ്ഞളിക്കാത്തൊരു വയൽപ്പച്ച?
ഇനിയെത്ര മഴ പെയ്താലാകുമോ,
ചോരക്കറകളാകെക്കഴുകിപ്പോകാൻ?
ആ നിമിഷങ്ങളെത്ര ദയാഹീനമായിരുന്നു,
പ്രണയവേദനയ്ക്കു സാക്ഷികളായവ?
പ്രണയരാത്രികൾക്കു ശേഷം പുലർന്നവയോ,
ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന പകലുകളുമായിരുന്നു.
ഇത്രയൊക്കെപ്പറഞ്ഞതില്പിന്നെയും, ഫൈസ്,
പറയേണ്ടതൊന്നു നീ പറയാതെയും പോയി.

---

ഫൈസ് അഹമ്മദ് ഫൈസ് - പലസ്തീനിലെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കൊരു താരാട്ടുപാട്ട്

link to image

 

---

കരയാതെ കുഞ്ഞേ,
തേങ്ങിത്തേങ്ങി നിന്റെ അമ്മ
ഇപ്പോഴൊന്നു കണ്ണടച്ചതേയുള്ളു.

കരയാതെ കുഞ്ഞേ,
നിന്റെ അച്ഛനു ദുഃഖഭാരമിറക്കിവയ്ക്കാൻ
ഇപ്പോഴേ സമയം കിട്ടിയുള്ളു.

കരയാതെ കുഞ്ഞേ,
ഏതോ സ്വപ്നശലഭത്തിന്റെ പിന്നാലെ
നിന്റെ ഏട്ടൻ ഒരന്യനാട്ടിലേക്കു പോയിരിക്കുന്നു.
കല്യാണപ്പല്ലക്കിലേറി നിന്റെ ചേച്ചിയും
മറ്റൊരു നാട്ടിലേക്കു പോയി.

കരയാതെ കുഞ്ഞേ,
നിന്റെ മുറ്റത്തവർ
സൂര്യനെ കുളിപ്പിച്ചു കിടത്തിയിരിക്കുന്നു;
ചന്ദ്രനെ അവർ കുഴി വെട്ടി മൂടിയിരിക്കുന്നു.

കരയാതെ കുഞ്ഞേ,
നീ കരഞ്ഞാൽ
നിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഏട്ടനും ചേച്ചിയും
സൂര്യനും ചന്ദ്രനും കരയും,
അതു കണ്ടു നീ പിന്നെയും കരയും.

നീ ചിരിച്ചാൽ
ഒരു വേള, ഒരുനാൾ
മറ്റൊരു വേഷത്തിൽ അവർ മടങ്ങിവന്നുവെന്നു വരാം,
നിന്റെയൊപ്പം കളിക്കാൻ കൂടിയെന്നു വരാം.

(ബയ്റൂത്ത് 1980)

---

ഫൈസ് അഹമ്മദ് ഫൈസ് - ഒരഭിലാഷം

 

---

ദിവ്യാത്ഭുതങ്ങളിലൊരു വിശ്വാസവുമെനിക്കില്ല,
എന്നാലിങ്ങനെയൊരഭിലാഷം
മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടക്കുന്നുമുണ്ടു ഞാൻ:
മരണമെന്നെക്കൊണ്ടുപൊയ്ക്കഴിഞ്ഞാൽ,
ഒരിക്കൽ, ഒരിക്കൽ മാത്രമതെന്നെയനുവദിക്കണം,
കുഴിമാടത്തിൽ നിന്നെന്റെ ലോകത്തേക്കൊന്നു മടങ്ങാൻ,
നിന്റെ വാതിലിൽ മുട്ടിക്കൊണ്ടുറക്കെപ്പറയാൻ:
നിന്നെയാശ്വസിപ്പിക്കാനൊരാളു വേണമോ,
ഞാനിതാ, വന്നിരിക്കുന്നു.
ഇനിയല്ല, അങ്ങനെയൊരാൾ നിനക്കു വേണ്ടെന്നാണെങ്കിൽ,
മറ്റേ ലോകത്തേക്കു ഞാൻ മടങ്ങിപ്പൊയ്ക്കോളാം.

---

ഫൈസ് അഹമ്മദ് ഫൈസ് - എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ നിറങ്ങൾ

 

---

നീ വരും മുമ്പു സർവതുമതാതു തന്നെയായിരുന്നു-
ആകാശം കാഴ്ച നഷ്ടമാവുന്നിടമായിരുന്നു,
പാത പാതയും പാനപാത്രം പാനപാത്രവുമായിരുന്നു.
നീ വന്നതും ഹൃദയത്തിന്റെ നിറങ്ങളായി സർവതും-
നീയെന്നെ നോക്കുമ്പോൾ ലോകത്തിനു പൊൻനിറം,
യാതനയുടെ വിരസമായ നിമിഷങ്ങളിലതു ധൂസരം.
നീയായിരുന്നു, പഴുക്കിലകളെ മഞ്ഞ തേച്ചവൾ,
പൂത്തടങ്ങളിൽ പനിനീർമൊട്ടുകളാളിക്കത്തിച്ചവൾ,
ചോരയുടെ, വിഷത്തിന്റെ, രാത്രിയുടെ ചിത്രകാരി.
ആകാശമെനിക്കു കണ്ണീരിൽ കുതിർന്ന കുപ്പായമായി,
ഞാൻ നടക്കുന്ന വഴി തൊട്ടാൽ നീറുന്ന ഞരമ്പായി,
പാനപാത്രം പ്രതിബിംബങ്ങൾ മാറുന്ന ദർപ്പണവും.
വന്നതല്ലേ, ഇനി നീ അല്പനേരമെനിക്കരികിലിരിക്കൂ:
സർവതും മുമ്പെന്നപോലതാതു തന്നെയാവട്ടെ-
ആകാശം പിന്നെയും കാഴ്ച നഷ്ടമാവുന്നിടമാവട്ടെ,
പാത പാതയും, പാനപാത്രം വീണ്ടും പാനപാത്രവുമാവട്ടെ.

.

---

ഫൈസ് അഹമ്മദ് ഫൈസ് - നിന്റെ സാഗരനയനങ്ങളിൽ

link to image

 

---

ഈ വെളിച്ചത്തിന്റെ വിളുമ്പിൽ,
സന്ധ്യയുടെ നേരതിരിൽ,
രണ്ടു കാലങ്ങൾ സന്ധിക്കുമവിടെ,
രാവും പകലുമല്ലാത്തവിടെ,
ഇന്നും നാളെയുമല്ലാത്തവിടെ,
ഒരു നിമിഷം നിത്യതയും
മറുനിമിഷം വെറും പുകയുമാവുമവിടെ-
ഈ വെളിച്ചത്തിന്റെ വിളുമ്പിൽ
ഒരു നിമിഷം, രണ്ടു നിമിഷമല്ലെങ്കിൽ,
നിന്റെ ചുണ്ടുകളുടെ മിന്നായം ഞാൻ കണ്ടു,
നിന്റെ കൈകളുടെ വളകിലുക്കം ഞാൻ കേട്ടു.
അതായിരുന്നു നമ്മുടെ സംഗമം:
അതു പൂർണ്ണസത്യമായിരുന്നില്ല,
അതാകെ വ്യാജവുമായിരുന്നില്ല.
എന്തിനു കരയണം, എന്തിനു പഴിക്കണം?
എന്തിനതിനെപ്പറ്റി നുണകൾ നാം പറയണം?
നിന്റെ സാഗരനയനങ്ങളിൽ സൂര്യനസ്തമിക്കുമ്പോൾ
വീടുള്ളവർ സുഖം പറ്റിക്കിടന്നുറങ്ങും,
സഞ്ചാരി വീണ്ടും വഴിയിലേക്കിറങ്ങും.

1963

---

Ye dhoop kinara, shaam dhale

milte hain dono waqt jahaan

jo raat na din, jo aaj na kal

pal bhar ko amar, pal bhar mein dhuaan

is dhoop kinare, pal do pal

honton ki lapak

baahon ki chhanak

ye mel hamara jhoot na sach

kyon raaz karo, kyon dosh dharo

kis kaaran jhooti baat karo

jab teri samandar aankhon mein

is shaam ka sooraj doobega

sukh so’enge ghar dar wale

aur raahi apni raah lega

ഫൈസ് അഹമ്മദ് ഫൈസ് - മരണമെത്തുന്ന നാൾ

മരണമെത്തുന്ന നാൾ, അതെത്തുന്നതെങ്ങനെ?
നിശാരംഭവേളയിൽ ചോദിക്കാതൊരുപഹാരമായി
ചുണ്ടുകളിൽ പതിഞ്ഞ പ്രഥമചുംബനം പോലെ?
മാന്ത്രികലോകങ്ങളിലേക്കു വാതിൽ തുറക്കുന്ന ചുംബനം,
അജ്ഞാതപുഷ്പങ്ങളുടെ വിദൂരപരിമളത്താൽ
നിലാവിന്റെ ഹൃദയത്തെ ത്രസിപ്പിക്കുന്ന ചുംബനം.

ഇനി,യല്ലെങ്കിലിങ്ങനെയോ: നിശാന്തവേളയിൽ
പാതി വിടർന്ന പൂമൊട്ടുകളുടെ പുതുമയൂറുന്ന പ്രഭാതം
കാമുകിയുടെ കിടപ്പറയിലലതല്ലിയെത്തുമ്പോലെ?
പിരിയാൻ വെമ്പുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളുടെ തളകിലുക്കം
നിശബ്ദജാലകങ്ങളിൽ മാറ്റൊലിക്കുന്നപോലെ?

മരണമെത്തുന്ന നാൾ, അതെത്തുന്നതെങ്ങനെ?
ഒരു കത്തിമുനയിൽ വേദനയുടെ വരവറിയുമ്പോൾ
ആർത്തനാദം മുഴക്കുന്ന സിരകൾ പോലെ?
ലോകത്തിനു മേൽ കവച്ചുനില്ക്കുന്ന ഘാതകൻ
തന്റെ കഠാരയുടെ നിഴൽ വീഴ്ത്തുന്നപോലെ?

മരണമെത്തുന്ന നാൾ, അതെങ്ങനെയുമെത്തട്ടെ,
കൊലയാളിയായോ, കാമുകിയായോ വന്നുവെന്നാകട്ടെ,
ഇതൊന്നുതന്നെയാവും ഹൃദയത്തിന്റെ യാത്രാമൊഴി:
“ഈ യാതനാരാത്രിയൊടുങ്ങിയതിനു നന്ദി, ദൈവമേ,
ഞാൻ പരിചയിച്ച മധുരാധരത്തിനു സ്തുതിയും.”

1972

ഫൈസ് അഹമ്മദ് ഫൈസ് - പ്രണയത്തിന്റെ തടവുകാർ

link to image

---

കഴുത്തിൽ കൊലക്കുരുക്കൊരു കണ്ഠഹാരമായി
രാവും പകലുമെന്നില്ലാതവർ പാടുകയായിരുന്നു.
കാൽവിലങ്ങുകൾ കാൽച്ചിലങ്കകളാണെന്നപോലെ
നർത്തകർ തിമിർത്തു നൃത്തം വയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
ആ കക്ഷിയിലും ഈ കക്ഷിയിലും പെടാത്ത ഞാനോ,
തെരുവോരം ചേർന്നു ഞാൻ നിന്നു, അസൂയയോടെ,
നിശ്ശബ്ദനായി, ആരും കാണാത്ത കണ്ണീരോടെ.

പിന്നെ വീട്ടിൽ മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടു,
ചെന്നിറമായിരുന്ന പൂക്കളൊക്കെ വിളർത്തുപോയെന്ന്,
സ്വന്തം നെഞ്ചിനുള്ളിലേക്കു നോക്കുമ്പോൾത്തോന്നി,
ഹൃദയമിരുന്നിടത്തൊരു നീറ്റൽ മാത്രമേയുള്ളുവെന്ന്.
ചിലനേരമിങ്ങനെയൊരു ഭ്രമമെനിക്കു തോന്നിയിരുന്നു,
എന്റെ കഴുത്തിലുമൊരു കുരുക്കിന്റെ പാടുണ്ടെന്ന്,
എന്റെ കാലുകളിലും ചങ്ങലയുടെ വടുക്കളുണ്ടെന്ന്.

പിന്നെയൊരു പ്രഭാതത്തിൽ പ്രണയമെന്നെത്തേടിവന്നു,
എന്റെ കഴുത്തിലവനൊരു കുരുക്കെറിഞ്ഞുപിടിച്ചു,
എന്റെ കാലുകൾ ഇരുമ്പുചങ്ങല കൊണ്ടവൻ തളച്ചു,
തന്റെ തെരുക്കൂത്തിലേക്കെന്നെയുമവനെടുത്തെറിഞ്ഞു.
1981

---

ഫൈസ് അഹമ്മദ് ഫൈസ് - എന്റെ വിരുന്നുകാർ

link to image

 

---

എന്റെ കദനത്തിന്റെ തടവറ തുറന്നുകൊണ്ടിതാ,
വിരുന്നുകാരൊന്നൊന്നായി വന്നുകയറുകയായി:
ഇതു സായാഹ്നം, തന്റെ നടവഴികളിലൊക്കെയും
വിഷാദത്തിന്റെ പരവതാനി വിരിച്ചേ പോകുന്നവൾ;
ഇതു രാത്രി, ചന്ദ്രനോടും നക്ഷത്രങ്ങളോടും തന്റെ
ഹൃദയം തകർന്ന കഥ പറയാൻ വെമ്പൽ പൂണ്ടവൾ.
ഇതു മദ്ധ്യാഹ്നം, തിളങ്ങുന്ന മാർച്ചട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ
പൊള്ളുന്ന ചാട്ടവാറുകളൊളിപ്പിച്ചവൾ.
ഇവർ, ഇവരാണെന്റെ നിത്യസന്ദർശകർ,
രാവും പകലും നോക്കാതെ വന്നുകയറുന്നവർ.
ആരേതുനേരത്തു വന്നോട്ടെ, ആരു പൊയ്ക്കോട്ടെ,
ഇതൊന്നും പക്ഷേ, എന്റെ കണ്ണും മനസ്സുമറിയുന്നില്ല.
അകലെ, എന്റെ ജന്മദേശത്തേക്കു  പായുകയാണവർ,
കുതികൊള്ളുന്ന കടൽത്തിരകളുടെ കുതിരകൾക്കു മേൽ,
പലതരം സംശയങ്ങളും വിപൽസൂചനകളുമായി,
ഉത്തരം കിട്ടാത്തൊരായിരം ചോദ്യങ്ങളുമായി

1980

---

ഫൈസ് അഹമ്മദ് ഫൈസ് - ഒരിക്കലെനിക്കു നിന്നോടുണ്ടായിരുന്ന പ്രണയം...

 

---

ഒരിക്കലെനിക്കു നിന്നോടുണ്ടായിരുന്ന പ്രണയമിനിയുമെന്നോടു ചോദിക്കരുതേ.
ഞാൻ കരുതി, എന്റേതാണു നീയെന്നതിനാൽ കെടാത്ത പകലാണെന്റെ ജീവിതമെന്ന്,
നിന്റെ വേദനകളിരിക്കെ ലോകത്തിന്റെ യാതനകളെ ഞാനെന്തിനു ഗൌനിക്കണമെന്ന്,
നിന്റെയീ മുഖസൌന്ദര്യം കൊണ്ടുതന്നെ ലോകത്തു നിത്യവസന്തമുറപ്പായെന്ന്,
ഈ ലോകത്തു കാണുവാനർഹമായിട്ടൊന്നുണ്ടെങ്കിലതു നിന്റെ കണ്ണുകളല്ലേയെന്ന്,
നീയെനിക്കു സ്വന്തമായാൽ വിധി തന്നെയുമെനിക്കു മുന്നിലടിപണിയുകയില്ലേയെന്ന്.

അതങ്ങനെയായില്ല പക്ഷേ; അതങ്ങനെയായെങ്കിലെന്നൊരു വ്യാമോഹമായിരുന്നു.
പ്രണയനൊമ്പരമല്ലാതെ വേറെയും ഹൃദയവേദനകളെത്രയെങ്കിലും ലോകത്തില്ലേ?
കമിതാക്കളുടെ സംഗമമല്ലാതെ വേറെയും ഹൃദയാഹ്ളാദങ്ങൾ ലോകത്തില്ലേ?.
പൊന്നും പട്ടും സൂര്യപടവുമണിഞ്ഞു നൂറ്റാണ്ടുകൾ കടന്നുപോന്ന തമഃശക്തികളില്ലേ?
തെരുവുകളിൽ, ഇരുളടഞ്ഞ ഇടവഴികളിൽ വില്പനയ്ക്കു വച്ച ശരീരങ്ങളില്ലേ?
ചോര പൊട്ടിയൊലിക്കുന്ന മുറിവുകളുമായി പൊടിയിൽ കിടന്നിഴയുന്ന ദേഹങ്ങളില്ലേ?
രോഗങ്ങളുടെ തിളയ്ക്കുന്ന വട്ടളങ്ങളിൽ നിന്നു ചലമൊലിപ്പിച്ചു വരുന്ന ദേഹങ്ങളില്ലേ?
ആ ദിശയിലേക്കാണെന്റെ നോട്ടം തെന്നിപ്പോകുന്നതെങ്കിൽ ഞാനെന്തു ചെയ്യാൻ?
പ്രലോഭനീയമാണിപ്പോഴും നിന്റെ സൌന്ദര്യമെങ്കിലുമിതിൽ ഞാനെന്തു ചെയ്യാൻ?

പ്രണയനൊമ്പരമല്ലാതെ വേറെയും ഹൃദയവേദനകളെത്രയെങ്കിലും ലോകത്തില്ലേ?
കമിതാക്കളുടെ സംഗമമല്ലാതെ വേറെയും ഹൃദയാഹ്ളാദങ്ങൾ ലോകത്തില്ലേ?.
എങ്കിലൊരിക്കലെനിക്കു നിന്നോടുണ്ടായിരുന്ന പ്രണയമിനിയുമെന്നോടു ചോദിക്കരുതേ.

1941

---

ഫൈസ് അഹമ്മദ് ഫൈസ് - എനിക്കു നീ അരികിൽ വേണം

 

---

എനിക്കു നീ അരികിൽ വേണം,
എന്റെ കാമുകീ, എന്റെ ഘാതകീ, നീയെനിക്കരികിൽ വേണം,
ആകാശത്തിന്റെ ചോര കുടിച്ചും കൊണ്ടിരുണ്ട രാത്രിയെത്തുമ്പോൾ,
കസ്തൂരിമണവും വജ്രകഠാരങ്ങളുമായി,
ചിരിച്ചും കരഞ്ഞും പാടിയും തേങ്ങിയും
നോവിന്റെ കാൽത്തളകൾ കിലുക്കിയും കൊണ്ടവൾ വരുമ്പോൾ.
നെഞ്ചുകളിലാണ്ടിറങ്ങിയ ഹൃദയങ്ങൾ
പിടിച്ചുയർത്തുന്ന കൈകൾക്കായൊരിക്കല്ക്കൂടി മോഹിക്കുമ്പോൾ,
തേങ്ങലടങ്ങാത്ത കുഞ്ഞുങ്ങളെപ്പോലെ ചഷകങ്ങളിൽ മദിര നുരയുമ്പോൾ,
പറഞ്ഞതല്ല കേൾക്കുന്നതെന്നു വരുമ്പോൾ,
കൊതിച്ചതല്ല ചെയ്യാനുള്ളതെന്നു വരുമ്പോൾ,
വിലപിച്ചും മുഖം കറുത്തുമീയശുഭരാത്രിയിഴഞ്ഞെത്തുമ്പോൾ,
എന്റെ ഘാതകീ, എന്റെ കാമുകീ,
എനിക്കു നീ അരികിൽ വേണം.

1963

---

ഫൈസ് അഹമ്മദ് ഫൈസ് - എന്നു തീരുമീ വേദന ഹൃദയമേ...

 

---

എന്നു തീരുമീ വേദന ഹൃദയമേ, ഈ രാവിനവസാനവുമെന്നോ?
അവൾ വരുമെന്നൊരു ശ്രുതി പരന്നിരുന്നു, പുലരാനേറെ നേരമില്ലെന്നും.
ജീവൻ ചോരയാവുന്നതെന്നോ, കണ്ണീർത്തുള്ളികൾ മുത്തുമണികളാവുന്നതും?
നിന്റെ മൂകപരിഭവങ്ങളൊരു കാതില്പെടുന്നതുമെന്നിനി, ഈറൻ കണ്ണുകളേ?
സുഗന്ധവും ബുദ്ധിമോശങ്ങളുമായി വസന്തം മടങ്ങിയെത്തുന്നതെന്നോ,
കവിത ചിറകെടുക്കുന്ന പുലരിയും, പ്രണയികളൊരുമിക്കുന്ന സന്ധ്യയും?
ഒരുപദേശിയുമില്ല, സന്ന്യാസിയില്ല, രക്ഷിതാവും ആരാച്ചാരുമിമില്ലിവിടെ-
കമിതാക്കൾ ഈ നഗരത്തിൽ ജീവിതകാലം കഴിക്കുന്നതെങ്ങനെ?
ഇനിയുമെത്രനാൾ നിന്നെക്കാത്തു ഞാനിരിക്കണമെന്റെ പ്രിയേ?
നിനക്കു മാത്രമറിയാം, എന്നാണന്ത്യവിധിയുടെ നാളെന്നും.

(ഗസൽ)

---

ഫൈസ് അഹമ്മദ് ഫൈസ് – നാസിം ഹിക്മത്ത് ഓർമ്മയിൽ വരുമ്പോൾ

---

ജീവിക്കാൻ വേണ്ടി മരിക്കുക,
എന്തു ഭാഗ്യമാണത്;
മരിക്കാൻ വേണ്ടി ജീവിക്കുക,
എന്തു മൂഢത്തമാണത്.

ഒരു നെടിയ മരം പോലെ
ഒറ്റയ്ക്കു ജീവിക്കുക,
കാട്ടിൽ മരങ്ങളെപ്പോലെ
ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കുക.

പ്രത്യാശയിൽ കടിച്ചുതൂങ്ങി
തീവ്രമായി ഞാൻ ജീവിച്ചു;
നിന്നെ പ്രണയിച്ചത്ര
തീവ്രതയോടെ.

---

നാസിം ഹിക്മത്ത്- ജയിലും പ്രവാസവുമായി ജീവിതം കഴിച്ച കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് അനുഭാവിയായ ടർക്കിഷ് കവി.

---

ഫൈസ് അഹമ്മദ് ഫൈസ് - ഇവിടെ നിന്നു നഗരത്തെ നോക്കുമ്പോൾ

 

---

ഇവിടെ നിന്നു നഗരത്തെ നോക്കുമ്പോൾ
ഒക്കെയുമൊരു തടവറയുടെ ചുമരുകൾ പോലെ,
വൃത്തത്തിനുള്ളിൽ വൃത്തമായ കൊത്തളങ്ങൾ പോലെ;
ഓരോ തെരുവും തടവുകാരുടെ നടവഴികൾ പോലെ,
ഒരു നാഴികക്കല്ലില്ലാതെ, ഒരത്താണിയില്ലാതെ, ഒരന്ത്യവുമില്ലാതെ.

ഒരാൾ തിരക്കിട്ടുപോകുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്കത്ഭുതമാവുന്നു,
എന്തേ കാവല്ക്കാരൊച്ചയെടുത്തയാളെ വിലക്കുന്നില്ല?
ഒരാൾ കൈ വീശുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്കു സംശയം തോന്നുന്നു,
എന്തേ കൈവിലങ്ങിന്റെ കിലുക്കം കാതില്പെടുന്നില്ല?

ഇവിടെ നിന്നു നഗരത്തെ നോക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്കു തോന്നുന്നു,
ഒരു മുഖത്തുമില്ല ഒരു സംതൃപ്തി, ഒരു സമാധാനം!
ഓരോ പുരുഷനും കഴുത്തിൽ കൊലക്കുരുക്കുമായൊരു കുറ്റവാളി!
ഓരോ സുന്ദരിയും കാതുകൾ തുളച്ച ഒരടിമപ്പെണ്ണും!

വിദൂരദീപങ്ങൾക്കു ചുറ്റും ഇളകിയാടുന്ന നിഴലുകൾ!
ആരാണവർ, ജഡത്തിനു ചുറ്റും വിലപിച്ചിരിക്കുന്നവർ?
അതോ, മദ്യകുംഭത്തിനു ചുറ്റും ജീവിതമാസ്വദിക്കുന്നവർ?
ഓരോ ചുമരിലും കതകിലും തെറിച്ചുവീണ നിറപ്പൊട്ടുകൾ-
ഇവിടെ നിന്നു നോക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്കറിയുന്നില്ല,
അവ വിടർന്ന പൂക്കളോ, അതോ ചോരത്തുള്ളികളോയെന്ന്!

കറാച്ചി, 1965

---

yahaan se shehar ko dekho to halqaa dar halqaa
khinchee hai jail kee soorat har ek samt faseel
har ek raahguzae gardish-e-aseeraan hai
na sang-e-meel, na manzil, na mukhlisee ki sabeel

jo koi tez chale rah to poochhta hai khayaal
ke tokne koi lalkaar kyoon naheen aayee
jo koi haath hilaaye to veham ko hai savaal
koi chhatak, koi jhankaar kyoon naheen aayee?

yahaan se shehar ko dekho to saari khalqat men
na koi saahab-e-tamkeen, na koi vaali-e-hosh
har ek mard-e-javaan mujrim-e-rasan ba guloo
har ik haseena-e-ra'ana, kaneez-e-halqa bagosh

jo saaye door charaaghon ke gird larzaan hain
na jaane mehfil-e-gham hai ke bazm-e-jaam-o-suboo
jo rang har dar-o-deevaar par pareshaan hain
yahaan se kuchh naheen khulta ye phool hain ke lahoo

ഫൈസ് അഹമ്മദ് ഫൈസ് - മനസ്സൊരു വാക്കിനെ തിരയുന്നു

 

---

എന്റെ മനസ്സിന്നുമൊരു വാക്കിനെ തിരഞ്ഞുപോകുന്നു-
മധുരിക്കുന്നൊരു വാക്കിനെ, വിഷലിപ്തമായൊരു വാക്കിനെ,
പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്ന നേരത്തും ഭയപ്പെടുത്തുന്നൊരു വാക്കിനെ,
ചുണ്ടുകളിലൊരു ചുംബനം പോലെ പതിയുന്ന വാക്കിനെ,
ഒരു പ്രണയകടാക്ഷം പോലെ ത്രസിപ്പിക്കുന്ന വാക്കിനെ,
ഒരഗ്നിത്തിര പോലെ മകുടമെരിയുന്ന വാക്കിനെ.
ഒരു പ്രണയജീവിതത്തിനു നാന്ദി കുറിക്കുന്ന വാക്കിനെ,
പ്രചണ്ഡരോഷം കൊണ്ടാഞ്ഞുവീശുന്ന വാളായി
യാതനയുടെ നഗരങ്ങൾ തകർക്കുന്ന വാക്കിനെ.
ശ്മശാനരാത്രിപോലെ കറുത്തിരുണ്ടൊരു വാക്കിനെ,
ഉച്ചരിച്ചാൽ ചുണ്ടുകൾ കരിഞ്ഞുപോകുന്ന വാക്കിനെ.

---

ഫൈസ് അഹമ്മദ് ഫൈസ് - പറയൂ!

 

---

പറയൂ, പറയാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം നിങ്ങൾക്കുണ്ടെന്നിരിക്കെ,
പറയൂ, നിങ്ങളുടെ നാവിനിനിയും വിലക്കു വീണിട്ടില്ലെന്നിരിക്കെ,
ഈ ബലിഷ്ഠദേഹം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തമാണെന്നിരിക്കെ,
പറയൂ, അതിൽ പ്രാണനോടുന്നുണ്ടെന്നിരിക്കെ.

കാണുന്നില്ലേ, ഉലയിലഗ്നി വളരുന്നതും,
ഇരുമ്പു ചുട്ടുപഴുക്കുന്നതും,
താഴുകൾ പൊട്ടിത്തുറക്കുന്നതും,
തുടലുകളഴിയുന്നതും.

പറയൂ, ഇത്രനേരം തന്നെ അധികമാണെന്നിരിക്കെ,
ഉടലും വീഴും മുമ്പേ, നാവു കുഴയും മുമ്പേ,
പറയൂ, നേരിനുയിരു പോയിട്ടില്ലിനിയുമെന്നിരിക്കെ,
പറയൂ, പറയൂ, പറയാനുള്ളതൊക്കെയും വിളിച്ചുപറയൂ.

1941

---

ഫൈസ് അഹമ്മദ് ഫൈസ് - ശരല്ക്കാലത്തിന്റെ വരവിങ്ങനെ

link to image

 

---

പിന്നെയൊരുനാൾ ശരല്ക്കാലം വന്നുകയറിയതിങ്ങനെ:
തെരുവിൽ നിരയിട്ടുനിന്ന വിഷണ്ണരായ മരങ്ങളെ
അവയുടെ കരിവീട്ടിയുടലുകൾ കാണുമാറതു നഗ്നമാക്കി;
അവയെ പിടിച്ചുകുലുക്കി തറയിലെമ്പാടും വിതറിയിട്ടു,
ആ പിടയ്ക്കുന്ന ഹൃദയങ്ങളെ, പഴുക്കിലകളെ.
ആർക്കുമവയെ ചവിട്ടി മെതിച്ചുപോകാമായിരുന്നു,
ഒരു നേർത്ത രോദനം പോലുമുയർന്നുകേൾക്കാതെ.
ചില്ലകളിൽ സ്വപ്നങ്ങൾ ഗാനമാക്കിയിരുന്ന കിളികൾ,
ആ ഗാനങ്ങൾ തന്നെ കഴുത്തിൽ മുറുകി മരിച്ചുവീണു:
വേട്ടക്കാരനു ഞാണു പോലും മുറുക്കേണ്ടിവന്നില്ല.
വസന്തത്തിന്റെ ദേവാ, ഒന്നു കരുണ കാട്ടിയാലും:
ഈ ശുഷ്കിച്ച ഉടലുകൾക്കു വീണ്ടുമുയിർപ്പു നല്കേണമേ,
വറ്റി വരണ്ട സിരകളിൽ വീണ്ടും ചോരയൊഴുകട്ടെ.
ഒരേയൊരു മരത്തിലെങ്കിലും പച്ചപ്പു പൊടിക്കട്ടെ,
ഒരേയൊരു കിളിക്കെങ്കിലും തൊണ്ട തിരിച്ചുകിട്ടട്ടെ.

---