ബോദ്‌ലെയർ - ചൂതാട്ടം

നിറം മങ്ങിയ കസേരകളിൽ പ്രായം ചെന്ന വേശ്യകൾ,
കറുപ്പിച്ച പുരികങ്ങൾ, മാരകവും ശാന്തവുമായ കണ്ണുകൾ;
അവരിളിയ്ക്കുമ്പോൾ, ചുളിഞ്ഞ കാതുകളിൽ നിന്നിറ്റുവീഴുന്നു,
മുക്കുപൊന്നിന്റെ കമ്മലുകളിളകുന്ന നേർത്ത കിലുക്കങ്ങൾ.

ചൂതാട്ടമേശകൾക്കു ചുറ്റും ചുണ്ടുകളില്ലാത്ത മുഖങ്ങൾ,
നിറമില്ലാത്ത ചുണ്ടുകൾ, പല്ലുകളില്ലാത്ത മോണകൾ,
ജ്വരത്തിന്റെ നരകപ്പിടുത്തത്തിൽ പിടഞ്ഞുപോയ വിരലുകൾ
ഒഴിഞ്ഞ കീശകൾ തപ്പുന്നു, നെഞ്ചുകളള്ളിപ്പിടിയ്ക്കുന്നു.

കരി പിടിച്ച മച്ചിൽ നിന്നു തൂക്കിയിട്ട കവരവിളക്കുകൾ,
കൂറ്റനെണ്ണവിളക്കുകൾ- അവയുടെ രൂക്ഷവെളിച്ചം തിളക്കുന്നു,
ചോര നീരാക്കിയതൊക്കെയുമിവിടെക്കൊണ്ടു തുലയ്ക്കുന്ന
വിശിഷ്ടരായ കവികളുടെ വിയർപ്പിറ്റുന്ന നെറ്റികൾ.

ഇതത്രേ, ഒരു രാത്രിയിൽ ഞാൻ കണ്ട സ്വപ്നത്തിൽ
എന്റെ ദീർഘദൃഷ്ടിയ്ക്കു മുന്നിൽ ചുരുളു നിവർന്ന ചിത്രം.
അവിടെ, ആ മടയുടെ പിമ്പുറത്തെന്നെയും ഞാൻ കണ്ടു:
കൈമുട്ടുകളിൽ മുഖം വച്ചും, മിണ്ടാതനങ്ങാതസൂയാലുവായും,

എനിക്കസൂയയായിരുന്നു, ആ മനുഷ്യരുടെ ദുരാശയോട്,
ആ കിഴട്ടുവേശ്യകളുടെ പുണ്ണു പിടിച്ച പ്രണയത്തോട്.
എല്ലാം മറന്നെന്റെ കണ്മുന്നിൽ വാണിഭം നടത്തുകയാണവർ,
ഒരാൾ തന്റെ പഴയ പ്രതാപം, ഒരുവൾ തന്റെ സൗന്ദര്യം.

വാ പിളർന്ന പടുകുഴിയിലേക്കവരിരച്ചുപായുമ്പോൾ
ആ പതിതരോടിത്രയുമസൂയയോ, നിനക്കു ഹൃദയമേ?
സ്വന്തം ചോരയൂറ്റിക്കുടിക്കുടിയ്ക്കുമ്പോഴുമവർക്കിഷ്ടം,
മരണത്തെക്കാൾ യാതനയെ, ശൂന്യതയെക്കാൾ നരകത്തെ!

(പാപത്തിന്റെ പൂക്കൾ - 97)


______________________________________________________________________________

Le Jeu

Dans des fauteuils fanés des courtisanes vieilles,
Pâles, le sourcil peint, l'oeil câlin et fatal,
Minaudant, et faisant de leurs maigres oreilles
Tomber un cliquetis de pierre et de métal;

Autour des verts tapis des visages sans lèvre,
Des lèvres sans couleur, des mâchoires sans dent,
Et des doigts convulsés d'une infernale fièvre,
Fouillant la poche vide ou le sein palpitant;

Sous de sales plafonds un rang de pâles lustres
Et d'énormes quinquets projetant leurs lueurs
Sur des fronts ténébreux de poètes illustres
Qui viennent gaspiller leurs sanglantes sueurs;

Voilà le noir tableau qu'en un rêve nocturne
Je vis se dérouler sous mon oeil clairvoyant.
Moi-même, dans un coin de l'antre taciturne,
Je me vis accoudé, froid, muet, enviant,

Enviant de ces gens la passion tenace,
De ces vieilles putains la funèbre gaieté,
Et tous gaillardement trafiquant à ma face,
L'un de son vieil honneur, l'autre de sa beauté!

Et mon coeur s'effraya d'envier maint pauvre homme
Courant avec ferveur à l'abîme béant,
Et qui, soûl de son sang, préférerait en somme
La douleur à la mort et l'enfer au néant!

— Charles Baudelaire

Gambling

In faded armchairs aged courtesans,
Pale, eyebrows penciled, with alluring fatal eyes,
Smirking and sending forth from wizened ears
A jingling sound of metal and of gems;

Around the gaming tables faces without lips,
Lips without color and jaws without teeth,
Fingers convulsed with a hellborn fever
Searching empty pockets and fluttering bosoms;

Under dirty ceilings a row of bright lusters
And enormous oil-lamps casting their rays
On the tenebrous brows of distinguished poets
Who come there to squander the blood they have sweated;

That is the black picture that in a dream one night
I saw unfold before my penetrating eyes.
I saw myself at the back of that quiet den,
Leaning on my elbows, cold, silent, envying,

Envying the stubborn passion of those people,
The dismal merriment of those old prostitutes,
All blithely selling right before my eyes,
One his ancient honor, another her beauty!

My heart took fright at its envy of so many
Wretches running fiercely to the yawning chasm,
Who, drunk with their own blood, would prefer, in a word,
Suffering to death and hell to nothingness!

— William Aggeler, The Flowers of Evil (Fresno, CA: Academy Library Guild, 1954)

___________________________________________________________

link to image

ബോദ്‌ലെയർ - ദിനാവസാനം

വിളറിയ വെളിച്ചത്തിലാർത്തുവിളിച്ചും കൊണ്ടു
നിർല്ലജ്ജമോടിനടക്കുന്നു ജീവിതം,
കാരണമില്ലാതതു പുളച്ചുനൃത്തം വയ്ക്കുന്നു.
ചക്രവാളത്തിലൊരു മദാലസയപ്പോലെ,

സർവതും, വിശപ്പു പോലുമടക്കിയും,
സർവതും, നാണക്കേടു പോലും മായ്ച്ചും,
പിന്നെ രാത്രി വന്നുകയറുമ്പോൾ
കവി നെടുവീർപ്പിടുന്നു:“ അവസാനം!

എന്റെയാത്മാവുമെന്റെ തണ്ടെല്ലിനെപ്പോലെ
തളർന്നു വിശ്രമത്തിനായിക്കേഴുന്നു;
ഒരു ഹൃദയം നിറയെ നിഴലടഞ്ഞ സ്വപ്നങ്ങളുമായി

നിവർന്നൊന്നു കിടക്കാൻ ഞാൻ പോവുകയായി.
നിന്റെ തിരശ്ശീലകളിൽ ഞാനെന്നെപ്പൊതിയും,
ഉന്മേഷമേകുന്ന നിബിഡാന്ധകാരമേ!”
___________________________________________________________________________

(പാപത്തിന്റെ പൂക്കൾ - 124)

La Fin de la Journée

Sous une lumière blafarde
Court, danse et se tord sans raison
La Vie, impudente et criarde.
Aussi, sitôt qu'à l'horizon

La nuit voluptueuse monte,
Apaisant tout, même la faim,
Effaçant tout, même la honte,
Le Poète se dit: «Enfin!

Mon esprit, comme mes vertèbres,
Invoque ardemment le repos;
Le coeur plein de songes funèbres,

Je vais me coucher sur le dos
Et me rouler dans vos rideaux,
Ô rafraîchissantes ténèbres!»

— Charles Baudelaire

The End of the Day

Under a pallid light, noisy,
Impudent Life runs and dances,
Twists and turns, for no good reason
So, as soon as voluptuous

Night rises from the horizon,
Assuaging all, even hunger,
Effacing all, even shame,
The Poet says to himself: "At last!

My spirit, like my vertebrae,
Passionately invokes repose;
With a heart full of gloomy dreams,

I shall lie down flat on my back
And wrap myself in your curtains,
O refreshing shadows!"

— William Aggeler, The Flowers of Evil (Fresno, CA: Academy Library Guild, 1954)

__________________________________________________________

link tom image

ബോദ്‌ലെയർ - അലഞ്ഞും കരഞ്ഞും

അഗഥാ, പറയൂ, നിന്റെ ഹൃദയം ചിലനേരം പറന്നു പോകാറുണ്ടോ,
ഈയിരുണ്ട നഗരത്തിൽ നിന്ന്, ഈ ദുഷിച്ച കടലിൽ നിന്ന്,
ഏതൊരാകാശവും പോലെ നീലിച്ച മറ്റൊരു കടലിലേക്ക്,
കന്യകാത്വം പോലെ സ്വച്ഛവുമഗാധവുമായതൊന്നിലേക്ക്?
അഗഥാ, പറയൂ, നിന്റെ ഹൃദയം ചിലനേരം പറന്നുപോകാറുണ്ടോ?

നമ്മുടെ യാതനകളിൽ നമുക്കു സാന്ത്വനമാകുന്നതു പെരുംകടൽ..
ഏതു ചെകുത്താനാണാ കഠോരഗായകനെ, കടലിനെ
കാറ്റിന്റെ ഹുങ്കാരം മുഴക്കുന്ന പക്കമേളവുമേർപ്പെടുത്തി,
സങ്കടങ്ങൾ മറന്നു നമുക്കുറങ്ങാൻ താരാട്ടു പാടാനേല്പിച്ചു?
നമ്മുടെ യാതനകളിൽ നമുക്കു സാന്ത്വനമാകുന്നതു പെരുംകടൽ.

തീവണ്ടികളേ! കപ്പലുകളേ! അതിദൂരേയ്ക്കെന്നെക്കൊണ്ടുപോകൂ!
ഞങ്ങളുടെ കണ്ണീരിൽ കുഴഞ്ഞു ചെളി കെട്ടുന്നതാണിവിടെ മണ്ണു പോലും!
നേരല്ലേ, അഗഥായുടെ കരയുന്ന ഹൃദയവും ചിലനേരം പറയാറില്ലേ,
“ദുഃഖത്തിൽ നിന്നു ദൂരെ, പാപത്തിൽ നിന്നു ദൂരെ, ഭീതിയിൽ നിന്നു ദൂരെ,
തീവണ്ടികളേ! കപ്പലുകളേ! അതിദൂരേയ്ക്കെന്നെക്കൊണ്ടുപോകൂ!“

എത്രയകലെയാണു നീ, പരിമളങ്ങൾ വിതറുന്ന പറുദീസാ,
നീലാകാശത്തിനു ചോടെ പ്രണയവുമാനന്ദവും കൈകോർക്കുന്നതവിടെ,
ഞങ്ങൾ സ്നേഹിക്കുന്നവ ഞങ്ങളുടെ സ്നേഹത്തിനർഹമാകുന്നതവിടെ,
കലർപ്പറ്റ പ്രഹർഷത്തിൽ ഹൃദയങ്ങൾ മുങ്ങിത്താഴുന്നതുമവിടെ!
എത്രയകലെയാണു നീ, പരിമളങ്ങൾ വിതറുന്ന പറുദീസാ!

പക്ഷേ നമ്മുടെയാ കൈശോരസ്നേഹങ്ങളുടെ പച്ചപ്പറുദീസ,
-ഉല്ലാസയാത്രകൾ, പാട്ടുകൾ, പൂക്കൾ, കട്ടെടുത്ത ചുംബനങ്ങൾ,
മലകൾക്കു പിന്നിലൊരു വിദൂരഗാനം പാടിയടങ്ങുന്ന വയലിനുകൾ,
സന്ധ്യയുടെ നിഴലടഞ്ഞ തോപ്പുകളിൽ മദിരയുടെ ഭാജനങ്ങൾ-
പക്ഷേ നമ്മുടെയാ കൈശോരസ്നേഹങ്ങളുടെ പച്ചപ്പറുദീസ,

നിഗൂഢാനന്ദങ്ങൾ നിറഞ്ഞ, പാപബോധമില്ലാത്ത പറുദീസ,
-ഇന്ത്യയെക്കാൾ, ചൈനയെക്കാൾ നമുക്കതകലെയായെന്നോ?
കരഞ്ഞും വിലപിച്ചും തിരിച്ചുവരുത്താനാവുമോ, നമുക്കതിനെ,
രജതഗാനങ്ങൾ പാടി ജീവൻ കൊടുക്കാനാവുമോ, നമുക്കതിനെ,
നിഗൂഢാനന്ദങ്ങൾ നിറഞ്ഞ, പാപബോധമില്ലാത്ത പറുദീസയെ?
_______________________________________________________________________________

(പാപത്തിന്റെ പൂക്കൾ-62)
___________________________________________________________________________________________

Moesta et errabunda

Dis-moi ton coeur parfois s'envole-t-il, Agathe,
Loin du noir océan de l'immonde cité
Vers un autre océan où la splendeur éclate,
Bleu, clair, profond, ainsi que la virginité?
Dis-moi, ton coeur parfois s'envole-t-il, Agathe?

La mer la vaste mer, console nos labeurs!
Quel démon a doté la mer, rauque chanteuse
Qu'accompagne l'immense orgue des vents grondeurs,
De cette fonction sublime de berceuse?
La mer, la vaste mer, console nos labeurs!

Emporte-moi wagon! enlève-moi, frégate!
Loin! loin! ici la boue est faite de nos pleurs!
— Est-il vrai que parfois le triste coeur d'Agathe
Dise: Loin des remords, des crimes, des douleurs,
Emporte-moi, wagon, enlève-moi, frégate?

Comme vous êtes loin, paradis parfumé,
Où sous un clair azur tout n'est qu'amour et joie,
Où tout ce que l'on aime est digne d'être aimé,
Où dans la volupté pure le coeur se noie!
Comme vous êtes loin, paradis parfumé!

Mais le vert paradis des amours enfantines,
Les courses, les chansons, les baisers, les bouquets,
Les violons vibrant derrière les collines,
Avec les brocs de vin, le soir, dans les bosquets,
— Mais le vert paradis des amours enfantines,

L'innocent paradis, plein de plaisirs furtifs,
Est-il déjà plus loin que l'Inde et que la Chine?
Peut-on le rappeler avec des cris plaintifs,
Et l'animer encor d'une voix argentine,
L'innocent paradis plein de plaisirs furtifs?

— Charles Baudelaire

Grieving and Wandering

Tell me, does your heart sometimes fly away, Agatha,
Far from the black ocean of the filthy city,
Toward another ocean where splendor glitters,
Blue, clear, profound, as is virginity?
Tell me, does your heart sometimes fly away, Agatha?

The sea, the boundless sea, consoles us for our toil!
What demon endowed the sea, that raucous singer,
Whose accompanist is the roaring wind,
With the sublime function of cradle-rocker?
The sea, the boundless sea, consoles us for our toil!

Take me away, carriage! Carry me off, frigate!
Far, far away! Here the mud is made with our tears!
— Is it true that sometimes the sad heart of Agatha
Says: Far from crimes, from remorse, from sorrow,
Take me away, carriage, carry me off, frigate?

How far away you are, O perfumed Paradise,
Where under clear blue sky there's only love and joy,
Where all that one loves is worthy of love,
Where the heart is drowned in sheer enjoyment!
How far away you are, O perfumed Paradise!

But the green Paradise of childhood loves
The outings, the singing, the kisses, the bouquets,
The violins vibrating behind the hills,
And the evenings in the woods, with jugs of wine
— But the green Paradise of childhood loves,

That sinless Paradise, full of furtive pleasures,
Is it farther off now than India and China?
Can one call it back with plaintive cries,
And animate it still with a silvery voice,
That sinless Paradise full of furtive pleasures?

— William Aggeler, The Flowers of Evil (Fresno, CA: Academy Library Guild, 1954)

_______________________________________________________________

link to image

ബോദ്‌ലെയർ - സുന്ദരീസ്തവം

സ്വർഗ്ഗമോ നരകമോ, നിനക്കു സ്വദേശമേതു, സുന്ദരീ?
ഒരുപോലെ ദിവ്യവും പൈശാചികവുമാണല്ലോ നിന്റെ നോട്ടം;
അതിൽ നിന്നൊഴുകുന്നുവല്ലോ, ധന്യതകളുമൊപ്പമംഗളങ്ങളും;
അതിനാലത്രേ, മനുഷ്യർ നിന്നെ മദിരയോടുപമിക്കുന്നതും.

നിന്റെ കണ്ണുകളിലടങ്ങുന്നുണ്ടുദയാസ്തമയങ്ങൾ രണ്ടും,
കാറ്റു വീശുന്ന രാത്രിപോലെ നീ വിതറുന്നുണ്ടു പരിമളങ്ങൾ;
നുരയുന്ന ചാറയാണു നിന്റെ ചുണ്ടുകൾ; മദിര, നിന്റെ ചുംബനങ്ങൾ,
അതു വീരനെയധീരനാക്കുന്നു, ബാലനെ ചുണക്കുട്ടിയും.

നീ ജനിച്ചതു നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ഉലയിലോ, പാതാളത്തിലൊരാലയിലോ?
വിധി നിന്റെ പിന്നാലെയുണ്ടല്ലോ, മെരുങ്ങിയ നായയെപ്പോലെ.
ആനന്ദങ്ങൾക്കൊപ്പം ദുരന്തങ്ങളും വിതച്ചുനടക്കുന്നു നീ.
ഏവരേയും ഭരിക്കുന്നവൾ, ആർക്കും വിളിപ്പുറത്തുമല്ല നീ.

സുന്ദരീ, കൊലച്ചിരിയുമായി ശവങ്ങൾക്കു മേൽ നിന്റെ താണ്ഡവം.
ഉൾക്കിടിലം നിന്റെ രത്നശേഖരത്തിലൊടുക്കത്തേതുമല്ല;
നിന്റെ നഗ്നമായ ഉദരത്തിലുരുമ്മിക്കൊണ്ടു തുള്ളിക്കളിയ്ക്കുന്നു,
അരപ്പട്ടയിൽ നിനക്കരുമയായൊരു പണ്ടമായി നരഹത്യ.

ദീപമേ, കണ്ണു മഞ്ചി നിന്നിലേക്കോടിയെത്തുന്ന ശലഭം
നിന്റെ തീയിൽ കരിയുമ്പോളാശ്വസിക്കുന്നു: ‘ധന്യമീ ദഹനം!’
കിതച്ചും കൊണ്ടു തന്റെ പ്രിയയ്ക്കു മേൽ ചായുന്ന കാമുകനോ,
സ്വന്തം കുഴിമാടത്തെ തലോടുന്ന മരണാസന്നനെപ്പോലെ.

സ്വർഗ്ഗമോ നരകമോ, നിന്റെ വരവെവിടെ നിന്നുമാവട്ടെ,
ഭീഷണസൗന്ദര്യമേ! ലളിതയെപ്പോലെ പൂതനയുമായവളേ!
നിന്റെ കടാക്ഷങ്ങൾ, നിന്റെ മന്ദഹാസങ്ങൾ, നിന്റെ കാലടികൾ,
ഒരജ്ഞാതപ്രണയത്തിലേക്കെനിയ്ക്കു വഴി തുറക്കുമെങ്കിൽ.

മാലാഖയോ, പിശാചോ, മോഹിനിയോ ആരുമായിക്കോളു നീ,
ആർദ്രനേത്രയായ യക്ഷീ! നിന്റെ താളം, നിന്റെ പരിമളം, നിന്റെ  തിളക്കം,
ഈ ലോകത്തിന്റെ ബീഭത്സതയൊന്നു കുറയ്ക്കുമെങ്കിൽ,
എന്റെ കാലത്തിന്റെ വൈരസ്യമൊന്നു കുറയ്ക്കുമെങ്കിൽ!

(പാപത്തിന്റെ പൂക്കൾ - 21)

ബോദ്‌ലെയർ - എന്റെ ഫ്രാൻസിസ്ക്കായ്ക്കൊരു സങ്കീർത്തനം

---

പുതിയ കമ്പികളിണക്കി നിന്നെ ഞാൻ കീർത്തിക്കാം,
എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഏകാന്തതയി-
ലുല്ലസിച്ചുലയുന്ന പുതുമൊട്ടേ!

പുഷ്പഹാരങ്ങളെടുത്തണിയൂ,
വശ്യം കൊണ്ടെന്നപോലാകർഷിക്കുന്നവളേ,
ഞങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾക്കു നിവൃത്തി വരുത്തുന്നവളേ!

മരണനദിയിൽ നിന്നു കോരിക്കുടിക്കുമ്പോലെ
നിന്റെ ചുംബനങ്ങൾ ഞാൻ നുകരാം,
കാന്തം പോലെ വലിക്കുന്നവളേ.

ചെയ്ത പാപങ്ങളുടെ കൊടുംകാറ്റി-
ലെന്റെ നടവഴികളിരുണ്ടപ്പോൾ
ദേവതേ, നീ പ്രത്യക്ഷയായി,

ഞങ്ങളുടെ കപ്പൽച്ചേതങ്ങളിൽ രക്ഷകയായി,
ഒരു ധ്രുവനക്ഷത്രം പോലെ ദീപ്തയായി...
നിന്റെയൾത്താരയിലെന്റെ ഹൃദയം ഞാനർപ്പിക്കാം.

നന്മകൾ തുളുമ്പുന്ന തടാകമേ,
നിത്യയൗവനത്തിന്റെയുറവേ,
എന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്നു മൗനമടർത്തിമാറ്റൂ!

മാലിന്യങ്ങൾ നീ കഴുകിമാറ്റി,
വളവുകൾ നീ തടവിനീർത്തി,
ബലം കെട്ടതിനു നീ കരുത്തും നൽകി.

വിശന്നലഞ്ഞ പാതകളിൽ വഴിയമ്പലമായി നീ,
അന്ധകാരത്തിൽ ഞാനുഴറിനടക്കുമ്പോൾ
നന്മയുടെ കൂടാരത്തിലേക്കു വഴിവിളക്കായി നീ.

ഇനി നിന്റെ ബലമെന്നോടു ചേർക്കൂ,
വാസനത്തൈലങ്ങളുടെ പരിമളങ്ങൾ കലരുന്ന
വശ്യമായ സ്നാനജലമേ!

മാലാഖമാർ തൈലാഭിഷേകം ചെയ്ത
പവിത്രതയുടെ മാർക്കവചമേ,
എന്റെയരക്കെട്ടിനു കോട്ട കെട്ടൂ!

രത്നഖചിതമായ പാനപാത്രമേ,
ഉപ്പു രുചിക്കുന്ന അപ്പമേ,
എന്റെ ഫ്രാൻസിസ്ക്കാ, സ്വർഗ്ഗീയസോമമേ!

---

(പാപത്തിന്റെ പൂക്കൾ - 60)

---

Franciscae meae laudes

Novis te cantabo chordis,
O novelletum quod ludis
In solitudine cordis.

Esto sertis implicata,
Ô femina delicata
Per quam solvuntur peccata!

Sicut beneficum Lethe,
Hauriam oscula de te,
Quae imbuta es magnete.

Quum vitiorum tempegtas
Turbabat omnes semitas,
Apparuisti, Deitas,

Velut stella salutaris
In naufragiis amaris.....
Suspendam cor tuis aris!

Piscina plena virtutis,
Fons æternæ juventutis
Labris vocem redde mutis!

Quod erat spurcum, cremasti;
Quod rudius, exaequasti;
Quod debile, confirmasti.

In fame mea taberna
In nocte mea lucerna,
Recte me semper guberna.

Adde nunc vires viribus,
Dulce balneum suavibus
Unguentatum odoribus!

Meos circa lumbos mica,
O castitatis lorica,
Aqua tincta seraphica;

Patera gemmis corusca,
Panis salsus, mollis esca,
Divinum vinum, Francisca!

— Charles Baudelaire

In Praise of My Frances

I'll sing to you on a new note,
O young hind that gambols gaily
In the solitude of my heart.

Be adorned with wreaths of flowers,
O delightful woman
By whom our sins are washed away!

As from a benign Lethe,
I shall drink kisses from you,
Who were given a magnet's strength.

When a tempest of vices
Was sweeping down on every path,
You appeared, O divinity!

Like the star of salvation
Above a disastrous shipwreck...
I shall place my heart on your altar!

Reservoir full of virtue,
Fountain of eternal youth,
Restore the voice to my mute lips!

You have burned that which was filthy,
Made smooth that which was rough,
Strengthened that which was weak.

In my hunger you are the inn,
In the darkness my lamp,
Lead me always on virtue's path.

Add your strength now to my strength,
Sweet bath scented
With pleasant perfumes!

Shine forth from my loins,
O cuirass of chastity,
That was dipped in seraphic water,

Cup glittering with precious stones,
Bread seasoned with salt, delectable dish,
Heavenly wine — My Frances.

— William Aggeler, The Flowers of Evil (Fresno, CA: Academy Library Guild, 1954)

---

link to image

---

ബോദ്‌ലെയർ - വാടകയ്ക്കൊരു കാവ്യദേവത

---

എന്റെ  കാവ്യദേവതേ, രാജഗൃഹങ്ങളിലഭിരമിക്കുന്നവളേ,
മഞ്ഞു പെയ്യുന്ന രാത്രികളിലിരുളടഞ്ഞ മനംമടുപ്പിൽ
ജനുവരിയതിന്റെ വടക്കൻകാറ്റുകളെ കെട്ടഴിച്ചുവിടുമ്പോൾ
ഒരു കനലുണ്ടാവുമോ, നിന്റെ നീലിച്ച കാലടികൾക്കു ചൂടു പകരാൻ?

വെളിയടകളുടെ വിടവുകളിലൂടെ നിലാവരിച്ചിറങ്ങുമ്പോ-
ളതിന്റെ ചൂടിൽ തുടുക്കുമോ, നിന്റെ വെറുങ്ങലിച്ച ചുമലുകൾ?
മടിശ്ശീലയും ചായത്തളികയുമൊഴിഞ്ഞതാണെന്നറിഞ്ഞിരിക്കെ,
നീലവാനത്തിൽ നിന്നിറുത്തെടുക്കുമോ നീ പൊൻനാണയങ്ങൾ?

അന്നന്നത്തെയപ്പത്തിനായൾത്താരകളിലെ ബാലകരെപ്പോലെ
മടുപ്പോടെ ധൂപപാത്രങ്ങൾ വീശിക്കൊണ്ടു  നീ നടക്കണം,
നിനക്കു വിശ്വാസമില്ലാത്ത സങ്കീർത്തനങ്ങൾ നീയേറ്റുപാടണം.

വിശക്കുന്ന വിദൂഷകാ, നിന്റെ കലയെ നീ വിലയ്ക്കു വയ്ക്കണം,
അന്യർ കാണാത്ത കണ്ണീരു കുടിച്ചിറക്കി നീ പൊട്ടിച്ചിരിക്കണം,
മടുപ്പകന്ന മ്ളേച്ഛപ്പരിഷകൾക്കു സ്വയം മറന്നു കുലുങ്ങിച്ചിരിക്കാൻ.

---

(പാപത്തിന്റെ പൂക്കൾ - 8)

---

La Muse vénale

Ô muse de mon coeur, amante des palais,
Auras-tu, quand Janvier lâchera ses Borées,
Durant les noirs ennuis des neigeuses soirées,
Un tison pour chauffer tes deux pieds violets?

Ranimeras-tu donc tes épaules marbrées
Aux nocturnes rayons qui percent les volets?
Sentant ta bourse à sec autant que ton palais
Récolteras-tu l'or des voûtes azurées?

II te faut, pour gagner ton pain de chaque soir,
Comme un enfant de choeur, jouer de l'encensoir,
Chanter des Te Deum auxquels tu ne crois guère,

Ou, saltimbanque à jeun, étaler tes appas
Et ton rire trempé de pleurs qu'on ne voit pas,
Pour faire épanouir la rate du vulgaire.

— Charles Baudelaire

The Venal Muse

Muse of my heart, you who love palaces,
When January frees his north winds, will you have,
During the black ennui of snowy evenings,
An ember to warm your two feet blue with cold?

Will you bring the warmth back to your mottled shoulders,
With the nocturnal beams that pass through the shutters?
Knowing that your purse is as dry as your palate,
Will you harvest the gold of the blue, vaulted sky?

To earn your daily bread you are obliged
To swing the censer like an altar boy,
And to sing Te Deums in which you don't believe,

Or, hungry mountebank, to put up for sale your charm,
Your laughter wet with tears which people do not see,
To make the vulgar herd shake with laughter.

— William Aggeler, The Flowers of Evil (Fresno, CA: Academy Library Guild, 1954)

The Venal Muse

Muse of my heart, of palaces the lover,
Where will you, when the blast of winter blows
In the black boredom of snowed lights, discover
A glowing brand to warm your violet toes?

How will you there revive your marbled skin
At the chill rays your shutters then disperse?
The gold of azure heavens will you win
When empty are your palate and your purse?

You'll need each evening, then, to earn your bread,
As choirboys swinging censers that are dead
Who sing Te Deums which they disbelieve:

Or, fasting pierrette, trade your loveliness
And laughter, soaked in tears that none can guess,
The boredom of the vulgar to relieve.

— Roy Campbell, Poems of Baudelaire (New York: Pantheon Books, 1952)

---

ബോദ്‌ലെയർ - അതിപ്രസന്ന

---

നിന്റെ ശീർഷം, നിന്റെ ഭാവം, നിന്റെ ചേഷ്ടകൾ-
ഒരു ഗ്രാമീണദൃശ്യം പോലെ ചാരുതയാർന്നതാണവ;
മന്ദഹാസം നിന്റെ മുഖത്തു കളിയാടുന്നു,
തെളിഞ്ഞ മാനത്തു കുളിരുന്ന തെന്നൽ പോലെ.

വിഷണ്ണരായ വഴിപോക്കരെയുരുമ്മിക്കടന്നുപോകുമ്പോൾ
അവരന്ധാളിച്ചുപോകുന്നു, നിന്റെയാരോഗ്യത്തിന്റെ ദീപ്തിയേറ്റും,
നിന്റെ ചുമലുകളിൽ നിന്നും, നിന്റെ കൈകളിൽ നിന്നും
പ്രസരിക്കുന്ന സൗഭാഗ്യങ്ങളുടെ ധാരാളിത്തം കണ്ടും.

നീ വാരിച്ചുറ്റിയ പുടവയുടെ ഞൊറികളും തൊങ്ങലുകളും,
അവയിലുജ്ജ്വലവർണ്ണങ്ങളുടെ കലാപങ്ങൾ,
കവികളുടെ ഭാവനയിലവയങ്കുരിപ്പിക്കുന്ന ചിത്രം,
പുഷ്പങ്ങളരങ്ങേറുന്നൊരുന്മത്തനൃത്തം.

നിന്റെ തന്നെ വിചിത്രപ്രകൃതിയുടെ പ്രതീകമത്രെ,
കടുംചായങ്ങൾ തട്ടിമറിഞ്ഞ നിന്റെയുടുവസ്ത്രങ്ങൾ;
എന്നെ ഭ്രാന്തെടുപ്പിക്കുന്ന ഭ്രാന്തിപ്പെണ്ണേ,
വെറുപ്പാണെനിക്കു നിന്നെ, അത്രതന്നെ സ്നേഹവും!

ചിലനേരം മനോഹരമായൊരുദ്യാനത്തിലേ-
ക്കെന്റെ ജാഡ്യവും വലിച്ചിഴച്ചു ഞാൻ ചെല്ലുമ്പോൾ
അവിടെയെന്നെക്കളിയാക്കുകയാണെന്ന പോലെ
സൂര്യനെന്റെ നെഞ്ചു പിളരുന്നതു ഞാനറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു!

എന്റെ ഹൃദയത്തെയപമാനിക്കുകയാണു വസന്തം,
അതിന്റെ തഴച്ച പച്ചപ്പുമെന്ന തോന്നലാൽ
ഒരു പനിനീർപ്പൂവിന്റെയിതളുകൾ നുള്ളിക്കീറി
പ്രകൃതിയുടെ ഗർവ്വിനെ ശിക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു ഞാൻ.

അതുപോലെനിക്കു മോഹ,മിനിയൊരു രാത്രിയിൽ
നിഗൂഢാനന്ദങ്ങളുടെ മുഹൂർത്തമെത്തുമ്പോൾ
നിന്റെയുടലിന്റെ നിധികളിരിക്കുമിടത്തേ-
ക്കൊരു കള്ളനെപ്പോലെ പതുങ്ങിയെത്താൻ,

നിന്റെ മാറിടത്തിന്റെ മാർദ്ദവത്തെ മുറിപ്പെടുത്താൻ,
അമിതാനന്ദം കൊള്ളുന്ന ഉടലിനെ ശിക്ഷിക്കാൻ,
ആശ്ചര്യം കൊണ്ടു ത്രസിക്കുന്ന നിന്റെ തുടയിൽ
ചോര കിനിയുമാറാഴത്തിലൊരു മുറിവെടുക്കാൻ,

പിന്നെ,യെന്റെ മനം മയക്കുന്ന മാധുര്യമേ!
അതിന്റെ പിളർന്ന, നനഞ്ഞ ചുണ്ടുകൾക്കിടയിലൂടെ
നിത്യേനയെനിക്കു ഹിതം വളർത്തുന്ന പെണ്ണേ,
എന്റെ വിദ്വേഷത്തിന്റെ വിഷം നിന്റെയുള്ളിൽ കടത്താൻ!

---

(പാപത്തിന്റെ പൂക്കൾ - 43)

---

À Celle qui est trop gaie

Ta tête, ton geste, ton air
Sont beaux comme un beau paysage;
Le rire joue en ton visage
Comme un vent frais dans un ciel clair.

Le passant chagrin que tu frôles
Est ébloui par la santé
Qui jaillit comme une clarté
De tes bras et de tes épaules.

Les retentissantes couleurs
Dont tu parsèmes tes toilettes
Jettent dans l'esprit des poètes
L'image d'un ballet de fleurs.

Ces robes folles sont l'emblème
De ton esprit bariolé;
Folle dont je suis affolé,
Je te hais autant que je t'aime!

Quelquefois dans un beau jardin
Où je traînais mon atonie,
J'ai senti, comme une ironie,
Le soleil déchirer mon sein,

Et le printemps et la verdure
Ont tant humilié mon coeur,
Que j'ai puni sur une fleur
L'insolence de la Nature.

Ainsi je voudrais, une nuit,
Quand l'heure des voluptés sonne,
Vers les trésors de ta personne,
Comme un lâche, ramper sans bruit,

Pour châtier ta chair joyeuse,
Pour meurtrir ton sein pardonné,
Et faire à ton flanc étonné
Une blessure large et creuse,

Et, vertigineuse douceur!
À travers ces lèvres nouvelles,
Plus éclatantes et plus belles,
T'infuser mon venin, ma soeur!

— Charles Baudelaire

To One Who Is Too Gay

Your head, your bearing, your gestures
Are fair as a fair countryside;
Laughter plays on your face
Like a cool wind in a clear sky.

The gloomy passer-by you meet
Is dazzled by the glow of health
Which radiates resplendently
From your arms and shoulders.

The touches of sonorous color
That you scatter on your dresses
Cast into the minds of poets
The image of a flower dance.

Those crazy frocks are the emblem
Of your multi-colored nature;
Mad woman whom I'm mad about,
I hate and love you equally!

At times in a lovely garden
Where I dragged my atony,
I have felt the sun tear my breast,
As though it were in mockery;

Both the springtime and its verdure
So mortified my heart
That I punished a flower
For the insolence of Nature.

Thus I should like, some night,
When the hour for pleasure sounds,
To creep softly, like a coward,
Toward the treasures of your body,

To whip your joyous flesh
And bruise your pardoned breast,
To make in your astonished flank
A wide and gaping wound,

And, intoxicating sweetness!
Through those new lips,
More bright, more beautiful,
To infuse my venom, my sister!

— William Aggeler, The Flowers of Evil (Fresno, CA: Academy Library Guild, 1954)

---

link to image

---

ബോദ്‌ലെയർ - കാല്പനികസൂര്യാസ്തമയം

---

എത്ര മനോജ്ഞമാണുദയവേളയിലെ സൂര്യൻ,
ഒരു സ്ഫോടനം പോലെ പ്രഭാതാശംസകളെറിയുന്നവൻ;
ഒരു സ്വപ്നം പോലുജ്ജ്വലമായവനസ്തമിക്കുമ്പോൾ
സ്നേഹത്തോടതിനഭിവാദ്യമർപ്പിക്കുന്നവൻ ധന്യൻ!

ഞാൻ കണ്ടിരിക്കുന്നു, പൂവും പുഴയും ചാലുമവന്റെ കടാക്ഷത്തിൽ
വേപഥു പൂണ്ട സാധുഹൃദയം പോലെ മൂർച്ഛിക്കുന്നതും;
നേരം വൈകിയെങ്കിലും ചക്രവാളത്തിലേക്കു കുതിക്കുക നാം,
ചായുന്ന രശ്മികളിലൊന്നെങ്കിലും നമുക്കു കിട്ടുമാറാകട്ടെ!

വ്യർത്ഥം, പിൻവാങ്ങുന്നൊരു ദേവന്റെ പിന്നാലെ എന്റെ പലായനം,
അധൃഷ്യയായ രാത്രിയുടെ രാജ്യഭാരമായിരിക്കുന്നു,
ഇരുണ്ടും, നനഞ്ഞും, ഉൾക്കിടിലങ്ങൾ നിറഞ്ഞും;

നിഴലുകൾക്കു മേൽ ശവപ്പറമ്പുകളുടെ ഗന്ധമൊഴുകുന്നു,
കൊഴുത്ത ചതുപ്പിനുമേലധീരം ഞാൻ ചുവടു വയ്ക്കുമ്പോൾ
അതിനടിയിൽ ഞെരിയുന്നു വഴുക്കുന്ന ഒച്ചുകളും തവളകളും.

---

Le Coucher du Soleil Romantique

Que le soleil est beau quand tout frais il se lève,
Comme une explosion nous lançant son bonjour!
— Bienheureux celui-là qui peut avec amour
Saluer son coucher plus glorieux qu'un rêve!

Je me souviens!... J'ai vu tout, fleur, source, sillon,
Se pâmer sous son oeil comme un coeur qui palpite...
— Courons vers l'horizon, il est tard, courons vite,
Pour attraper au moins un oblique rayon!

Mais je poursuis en vain le Dieu qui se retire;
L'irrésistible Nuit établit son empire,
Noire, humide, funeste et pleine de frissons;

Une odeur de tombeau dans les ténèbres nage,
Et mon pied peureux froisse, au bord du marécage,
Des crapauds imprévus et de froids limaçons.

— Charles Baudelaire

The Sunset of Romanticism

How beautiful the Sun is when newly risen
He hurls his morning greetings like an explosion!
— Fortunate the one who can lovingly salute
His setting, more glorious than a dream!

I remember!... I have seen all, flower, stream, furrow,
Swoon under his gaze like a palpitating heart...
— Let us run to the horizon, it's late,
Let us run fast, to catch at least a slanting ray!

But I pursue in vain the sinking god;
Irresistible Night, black, damp, deadly,
Full of shudders, establishes his reign;

The odor of the tomb swims in the shadows
And at the marsh's edge my timid foot
Treads upon slimy snails and unexpected toads.

— William Aggeler, The Flowers of Evil (Fresno, CA: Academy Library Guild, 1954)

Romantic Sunset

How lovely is the sun, when, freshly soaring,
Like an explosion, first he bids "Good-Day."
Happy the man, on gorgeous sunsets poring,
Who can salute with love its parting ray.

I've seen all things, flower, furrow, pond, and rill,
Swoon in his gaze like a poor heart that dies.
Run to the skyline. It is late. We still
May catch one parting ray before it flies.

But it's in vain I chase my God receding.
Night irresistible, damp, black, unheeding
Establishes her empire, full of fear.

Amongst the shades a grave-like odour trails.
My naked feet walk into chilly snails
And bullfrogs unforeseen along the mere.

— Roy Campbell, Poems of Baudelaire (New York: Pantheon Books, 1952)

Sundown of Romanticism

How beautiful the sun when his new-risen beams
Hurl forth his morning greetings as huge guns might shoot,
— Thrice-happy he whose loving heart can still salute
His setting glow which is more beautiful than dreams.
I remember. I have seen all — flower, stream, furrow — sway
Under his gaze like swooning hearts that palpitate.
Let us run to the sky-rim, it is all too late,
Lot us run fast to catch at least one slanting ray!

But I pursue this sinking deity in vain,
Night irresistibly resumes her baleful reign,
Black, humid, full of shudderings as sharp as flails.
The stench of tombs swims over shadows thick as soot,
And at the marsh's edge my apprehensive foot
Treads upon slimy toads and unexpected snails.

link to image

---

ബോദ്‌ലെയർ - ഭൂതാവിഷ്ടൻ

---

നേർത്ത പട്ടിന്റെ മൂടുപടത്തിൽ സൂര്യനാവൃതനാവുന്നു,
എന്റെ ജീവനു ചന്ദ്രനേ! അതുപോൽ പാതി മറയുക  നീയും.
ഉറങ്ങുക, നിന്റെ നാളം കെടുത്തുക. മൗനത്തിലാഴുക,
മടുപ്പിന്റെ അഗാധഗർത്തത്തിലേക്കെടുത്തുചാടുക.

നിന്നെയെനിക്കിഷ്ടമീ വിധം! അതല്ല നിന്റെ ഹിതമെങ്കിൽ,
ഗ്രഹണത്തിൽ നിന്നു മോചിതനാവുന്ന ദീപ്തതാരത്തെപ്പോലെ
താന്തോന്നികളുടെ രാത്രിയിൽ ഞെളിഞ്ഞുനടക്കാനാണു ഭാവമെങ്കിൽ
ഉറയിൽ നിന്നു പുറത്തു ചാടൂ, മോഹിപ്പിക്കുന്ന കഠാരമേ!

കവരവിളക്കുകളുടെ നാളങ്ങളിൽ നിന്റെ കണ്ണുകളിലഗ്നി കൊളുത്തൂ!
വഴി നടക്കുന്ന തെമ്മാടികളുടെ കണ്ണുകളിൽ കാമത്തിന്റെ തീ പടർത്തൂ!
നിന്റെ ഭാവമേതുമാവട്ടെ, ഭേദമില്ലാതെ ഞാനെടുക്കാം.

നിന്റെ ഹിതം പോലായിക്കോളൂ, ഇരുണ്ട രാത്രിയോ, തുടുത്ത പ്രഭാതമോ;
ഓരോ നാരും പിടഞ്ഞുമുറുകിക്കൊണ്ടെന്റെയുടലാർത്തുവിളിയ്ക്കും:
“മോഹിപ്പിക്കുന്ന പിശാചിനീ, ഞാനാരാധിക്കുന്നു നിന്നെ!”

---

(പാപത്തിന്റെ പൂക്കൾ - 37)

---

Le Possédé

Le soleil s'est couvert d'un crêpe. Comme lui,
Ô Lune de ma vie! emmitoufle-toi d'ombre
Dors ou fume à ton gré; sois muette, sois sombre,
Et plonge tout entière au gouffre de l'Ennui;

Je t'aime ainsi! Pourtant, si tu veux aujourd'hui,
Comme un astre éclipsé qui sort de la pénombre,
Te pavaner aux lieux que la Folie encombre
C'est bien! Charmant poignard, jaillis de ton étui!

Allume ta prunelle à la flamme des lustres!
Allume le désir dans les regards des rustres!
Tout de toi m'est plaisir, morbide ou pétulant;

Sois ce que tu voudras, nuit noire, rouge aurore;
II n'est pas une fibre en tout mon corps tremblant
Qui ne crie: Ô mon cher Belzébuth, je t'adore!

— Charles Baudelaire

The One Possessed

The sun was covered with a crape. Like him,
Moon of my life! swathe yourself with darkness;
Sleep or smoke as you will; be silent, be somber,
And plunge your whole being into Ennui's abyss;

I love you thus! However, if today you wish,
Like an eclipsed star that leaves the half-light,
To strut in the places which Madness encumbers,
That is fine! Charming poniard spring out of your sheath!

Light your eyes at the flame of the lusters!
Kindle passion in the glances of churls!
To me you're all pleasure, morbid or petulant;

Be what you will, black night, red dawn;
There is no fiber in my whole trembling body
That does not cry: "Dear Beelzebub, I adore you!"

— William Aggeler, The Flowers of Evil (Fresno, CA: Academy Library Guild, 1954)

---

link to image

---

ബോദ്‌ലെയർ - ദ്വന്ദ്വയുദ്ധം

---

രണ്ടു പോരാളികൾ നേർക്കുനേർ പാഞ്ഞടുക്കുന്നു,
ചോരത്തുള്ളികളും തീപ്പൊരികളും വായുവിൽ തെറിക്കുന്നു,
ഈ കളിമ്പങ്ങൾ, വാളിളക്കങ്ങൾ, ആക്രോശങ്ങൾ,
പ്രണയത്തിനിരയായ യൗവനത്തിന്റെ ചിണുങ്ങലുകൾ.

വാളുകളൊടിയുന്നു! നമ്മുടെ യൗവനം പോലെ പ്രിയേ!
കൂർത്തൂമൂർത്തതായിപ്പിന്നെ പല്ലുകളും നഖങ്ങളുമുണ്ടല്ലോ,
വാളിന്റെയും കഠാരയുടെയും സ്ഥാനമവയേറ്റെടുക്കുന്നു.
-പ്രണയത്തിന്റെ കൈപ്പറിഞ്ഞ ഹൃദയങ്ങളുടെ രോഷം!

കാട്ടുപൂച്ചകളും പുലികളും പതുങ്ങുന്ന കൊക്കയിൽ
പൂണ്ടടക്കം പിടിച്ചിരുവരും കെട്ടിമറിയുന്നു;
മുരത്ത മുൾക്കാടുകളിലവരുടെ ചർമ്മം പൂവിടും.

ഈ ഗർത്തം നരകം, അതിലധിവസിക്കുന്നവർ നമുക്കുറ്റവർ,
പശ്ചാത്താപലേശമില്ലാതതിൽക്കിടന്നുരുളുക നാം,
പോരാളിപ്പെണ്ണേ, തീരാത്തൊരു കുടിപ്പക നാം കൊണ്ടാടുക!

---

(പാപത്തിന്റെ പൂക്കൾ - 35)

---

link to image

---

Duellum

Deux guerriers ont couru l'un sur l'autre, leurs armes
Ont éclaboussé l'air de lueurs et de sang.
Ces jeux, ces cliquetis du fer sont les vacarmes
D'une jeunesse en proie à l'amour vagissant.

Les glaives sont brisés! comme notre jeunesse,
Ma chère! Mais les dents, les ongles acérés,
Vengent bientôt l'épée et la dague traîtresse.
— Ô fureur des coeurs mûrs par l'amour ulcérés!

Dans le ravin hanté des chats-pards et des onces
Nos héros, s'étreignant méchamment, ont roulé,
Et leur peau fleurira l'aridité des ronces.

— Ce gouffre, c'est l'enfer, de nos amis peuplé!
Roulons-y sans remords, amazone inhumaine,
Afin d'éterniser l'ardeur de notre haine!

— Charles Baudelaire

The Duel

Two warriors dueled upon the battle ground,
Their arms scattering bright sparks and blood; above
This sport, the clash of steel gave forth the sound
Of youth fallen a prey to puling love.

The blades are broken, darling, like the moon
Of our sweet youth! but teeth and fingernails
Avenge the sword and traitorous dagger soon.
Old hearts that love's old bitterness assails!

In the ravine where lynx and panther ramble,
Our heroes bite the dust in fierce embrace,
Their skin shall bring new bloom to the dry bramble.
This pit is hell, our friends' choice dwelling place!
Let us roll there, O cruel Amazon,
So our fierce hatred may live on and on!

— Jacques LeClercq, Flowers of Evil (Mt Vernon, NY: Peter Pauper Press, 1958)

---

പോൾ എല്വാദ് - ഗെർട്രൂഡ് ഹോഫ്മാൻ നർത്തകികൾ

---

ഗെർട്രൂഡ്, ഡോറത്തി, മേരി, ക്ളാര, ആൽബർട്ടാ,
ഷാർലറ്റ്, ഡോറത്തി, റൂത്ത്, കാത്തീ, എമ്മാ,
ലൂസി, പെഗ്ഗി, ഫെറാൽ, ഹാരിയറ്റ്, സാറാ,
നഗ്നയായ ഫ്ളോറി, മാഗീ, ടൂട്സ്, തെൽമാ,

രാപ്പക്ഷികളേ, മഴപ്പക്ഷികളേ, അഗ്നിപ്പക്ഷികളേ,
തുടിയ്ക്കുന്ന നെഞ്ചുകളേ, പിടയ്ക്കുന്ന കൈകളേ, കാറ്റു പാറ്റുന്ന കണ്ണുകളേ,
നിങ്ങളെന്റെ കണ്ണിനു കാട്ടുന്നു, വെളിച്ചത്തിന്റെ ചലനങ്ങൾ;
നിങ്ങളാർജ്ജവത്തോടെ നോക്കുമ്പോളതു വസന്തത്തിന്റെ മോടികൾ,

അരക്കെട്ടുകളുലയുമ്പോളതു കാറ്റിലാടുന്ന പൂങ്കുലകൾ,
അപായപ്പെടുത്തുന്ന സാഹസങ്ങൾ, നിങ്ങളുടെയുടലുകൾ,
വാളിളക്കത്തിന്റെ പാളലുകൾ, നിങ്ങളുടെ പ്രണയം,
പ്രഭാതത്തിന്റെ വാഗ്ദാനം, നിങ്ങളുടെ നിറഞ്ഞ ചിരി.

എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഭയാനകഗർത്തത്തിനു മേൽ നിങ്ങളുടെ നൃത്തം,
ഞാൻ വീഴുന്നു, ഒരു യുഗം നീളുന്നതാണെന്റെ പതനം,
നിങ്ങളുടെ കാൽച്ചുവടുകൾക്കടിയിൽ ഭൂമി വിശാലമാകുന്നു,
അത്ഭുതങ്ങളേ, നിങ്ങൾക്കരങ്ങായതാകാശത്തിലെ നീരുറവകൾ!

---

ഗെർട്രൂഡ് ഹോഫ്മാൻ (1885-1966) നേതൃത്വം നല്കിയിരുന്ന നൃത്തസംഘം

---

link to image
gertrude-hoffman-collection

Introducing-Gertrude-Hoffman

---

ബോദ്‌ലെയർ - പ്രകാശഗോപുരങ്ങൾ

---

റൂബൻ, വിസ്മൃതിയുടെ മഹാനദി, ആലസ്യത്തിന്റെ പൂങ്കാവനം,
ഉടലുകളുടെ മൃദുമെത്തയിൽ വന്ധ്യസ്വപ്നങ്ങൾ ശയിക്കുന്നതവിടെ,
ജീവന്റെ പുഷ്കലതകൾ ജലാവർത്തങ്ങളായൊഴുകുന്നതുമവിടെ,
വായുവിൽ വായുവിന്റെ ഗതി പോലെ, കടലിൽ കടലൊഴുക്കു പോലെ.

ലിയനാർഡോ, ഇരുണ്ടും ഗഹനവുമായൊരു ദർപ്പണം,
ഹിമാനികളും പൈൻമരങ്ങളും കെട്ടിയടച്ച ദേശം,
നിഴലുകൾക്കിടയിലവിടെക്കാണുമാറാകുന്നു മാലാഖമാരെ,
നിഗൂഢത നുരയുന്ന മന്ദഹാസവുമായി മോഹിപ്പിക്കുന്നവരെ.

മൈക്കലാഞ്ജലോ, ക്രിസ്തുവും ഹെർക്കുലീസും കെട്ടുപിണയുന്നൊരന്തരാളം,
പ്രബലരായ പ്രേതരൂപങ്ങൾ നിവർന്നെഴുന്നേറ്റുനിൽക്കുന്നു,
ഇരുണ്ടുകൂടുന്ന മൂവന്തികളിലവർ കൈവിരലുകൾ വിതിർത്തുപിടിയ്ക്കുന്നു,
വരിഞ്ഞുമുറുക്കുന്ന ശവക്കച്ചകളവർ വലിച്ചുകീറുന്നു.

മല്ലയുദ്ധക്കാരന്റെ രോഷം, ഗന്ധർവന്റെ ഉച്ഛൃംഖലകാമം,
നിന്റെ പ്രതിഭ കാട്ടിത്തന്നതു ഖലന്മാരുടെ സൗന്ദര്യം,
ദുർബലവും രോഗാതുരവുമായൊരുടലിലെ ധൃഷ്ടഹൃദയമേ,
പ്യൂഷേ, തടവുപുള്ളികളുടെ ദുഃഖിതനായ രാജാവേ.

റെംബ്രാന്റ്, രോദനങ്ങളലച്ചുതീരാത്ത ദാരുണമായൊരാതുരാലയം,
അതിലാകെയൊരലങ്കാരമായി ചുമരിൽ കൂറ്റനൊരു കുരിശുരൂപം;
മാലിന്യക്കൂനയിൽ നിന്നു കണ്ണീരിൽക്കുളിച്ച പ്രാർത്ഥനകളുയരവെ,
വിലങ്ങനെ വന്നുവീഴുന്നു, ഒരാകസ്മികസൂര്യന്റെ വെറുങ്ങലിച്ച നാളം.

ഗോയ, ഒരു ദുഃസ്വപ്നം, നിറയെ ദുരൂഹതകളുമായി,
മന്ത്രവാദിനികളുടെ പാതിരാസദിരിൽ പൊരിയുന്ന ഭ്രൂണങ്ങളുമായി,
കണ്ണാടികളിൽ നോക്കി കണ്ണിറുക്കുന്ന പടുകിഴവികളുമായി,
പിശാചുക്കളെ വശീകരിക്കാൻ ഇറുകിയ കാലുറകളണിയുന്ന ബാലികമാരുമായി.

വറ്റ്യൂ -  പ്രസിദ്ധഹൃദയങ്ങൾ പലരുടെയും പ്രണയങ്ങൾ
ശബളാഭമായ ശലഭങ്ങളെപ്പോലെ പാറിക്കളിക്കുന്ന മേള;
നൃത്തച്ചുഴലികളിൽപ്പെട്ടിണകൾ ഭ്രമണം ചെയ്യവെ,
അവർക്കു മേലുന്മാദം പെയ്യുന്നു, തൂക്കിയിട്ട കവരവിളക്കുകൾ.

ദെലക്രോ, തളം കെട്ടിയ ചോരപ്പുഴ, പതിതമാലാഖമാരുടെ താവളം,
ദേവതാരങ്ങൾ തണൽ വിരിയ്ക്കുന്ന നിത്യഹരിതവനം,
വിഷണ്ണമായൊരാകാശത്തിനു ചോടെ വിചിത്രകാഹളങ്ങളുടെ വിലയനം,
വെബറുടെ സംഗീതത്തിൽ തേങ്ങിയടങ്ങുന്ന നെടുവീർപ്പുകൾ പോലെ.

ഈ ശാപങ്ങൾ, ഈ വിലാപങ്ങൾ, ഈ ദൈവദൂഷണങ്ങൾ,
ഹർഷോന്മാദങ്ങൾ, കണ്ണീരുകൾ, ആക്രന്ദനങ്ങൾ, ഓശാനകൾ,
ഒരായിരം കുടിലദുർഗ്ഗങ്ങളിലലയൊലിക്കുന്ന പ്രതിദ്ധ്വനികളാണവ,
മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളെ മയക്കുന്ന കറുപ്പുസത്താണവ!

അതൊരായിരം കാവൽമാടങ്ങളാവർത്തിക്കുന്നൊരാക്രോശം,
അതൊരായിരം കാഹളങ്ങൾ ഘോഷിക്കുന്നൊരാഹ്വാനം;
ഒരായിരം കോട്ടകൾക്കു മേൽ വെളിച്ചം വീശുന്ന ഗോപുരം,
പെരുംകാട്ടിൽ വഴി തുലഞ്ഞ വേട്ടക്കാരന്റെ രോദനം!

സത്യമായും ദൈവമേ, ഞങ്ങളഭിജാതരാണെങ്കിൽ
ഇതത്രേ ഞങ്ങൾക്കതിനുള്ളൊരേയൊരു സാക്ഷ്യപത്രം,
ഒരു യുഗത്തിൽ നിന്നൊരു യുഗത്തിലേക്കുരുണ്ടുകൂടിയൊടുവിൽ
നിത്യതേ, നിന്റെ കരയിൽ വന്നു തല തല്ലുന്ന ഗദ്ഗദം!

---

(പാപത്തിന്റെ പൂക്കൾ - 6)

---

Les Phares

Rubens, fleuve d'oubli, jardin de la paresse,
Oreiller de chair fraîche où l'on ne peut aimer,
Mais où la vie afflue et s'agite sans cesse,
Comme l'air dans le ciel et la mer dans la mer;

Léonard de Vinci, miroir profond et sombre,
Où des anges charmants, avec un doux souris
Tout chargé de mystère, apparaissent à l'ombre
Des glaciers et des pins qui ferment leur pays;

Rembrandt, triste hôpital tout rempli de murmures,
Et d'un grand crucifix décoré seulement,
Où la prière en pleurs s'exhale des ordures,
Et d'un rayon d'hiver traversé brusquement;

Michel-Ange, lieu vague où l'on voit des Hercules
Se mêler à des Christs, et se lever tout droits
Des fantômes puissants qui dans les crépuscules
Déchirent leur suaire en étirant leurs doigts;

Colères de boxeur, impudences de faune,
Toi qui sus ramasser la beauté des goujats,
Grand coeur gonflé d'orgueil, homme débile et jaune,
Puget, mélancolique empereur des forçats;

Watteau, ce carnaval où bien des coeurs illustres,
Comme des papillons, errent en flamboyant,
Décors frais et légers éclairés par des lustres
Qui versent la folie à ce bal tournoyant;

Goya, cauchemar plein de choses inconnues,
De foetus qu'on fait cuire au milieu des sabbats,
De vieilles au miroir et d'enfants toutes nues,
Pour tenter les démons ajustant bien leurs bas;

Delacroix, lac de sang hanté des mauvais anges,
Ombragé par un bois de sapins toujours vert,
Où, sous un ciel chagrin, des fanfares étranges
Passent, comme un soupir étouffé de Weber;

Ces malédictions, ces blasphèmes, ces plaintes,
Ces extases, ces cris, ces pleurs, ces Te Deum,
Sont un écho redit par mille labyrinthes;
C'est pour les coeurs mortels un divin opium!

C'est un cri répété par mille sentinelles,
Un ordre renvoyé par mille porte-voix;
C'est un phare allumé sur mille citadelles,
Un appel de chasseurs perdus dans les grands bois!

Car c'est vraiment, Seigneur, le meilleur témoignage
Que nous puissions donner de notre dignité
Que cet ardent sanglot qui roule d'âge en âge
Et vient mourir au bord de votre éternité!

— Charles Baudelaire

The Beacons

Rubens, river of oblivion, garden of indolence,
Pillow of cool flesh where one cannot love,
But where life moves and whirls incessantly
Like the air in the sky and the tide in the sea;

Leonardo, dark, unfathomable mirror,
In which charming angels, with sweet smiles
Full of mystery, appear in the shadow
Of the glaciers and pines that enclose their country;

Rembrandt, gloomy hospital filled with murmuring,
Ornamented only with a large crucifix,
Lit for a moment by a wintry sun,
Where from rot and ordure rise tearful prayers;

Angelo, shadowy place where Hercules' are seen
Mingling with Christs, and rising straight up,
Powerful phantoms, which in the twilights
Rend their winding-sheets with outstretched fingers;

Boxer's wrath, shamelessness of Fauns, you whose genius
Showed to us the beauty in a villain,
Great heart filled with pride, sickly, yellow man,
Puget, melancholy emperor of galley slaves;

Watteau, carnival where the loves of many famous hearts
Flutter capriciously like butterflies with gaudy wings;
Cool, airy settings where the candelabras' light
Touches with madness the couples whirling in the dance

Goya, nightmare full of unknown things,
Of fetuses roasted in the midst of witches' sabbaths,
Of old women at the mirror and of nude children,
Tightening their hose to tempt the demons;

Delacroix, lake of blood haunted by bad angels,
Shaded by a wood of fir-trees, ever green,
Where, under a gloomy sky, strange fanfares
Pass, like a stifled sigh from Weber;

These curses, these blasphemies, these lamentations,
These Te Deums, these ecstasies, these cries, these tears,
Are an echo repeated by a thousand labyrinths;
They are for mortal hearts a divine opium.

They are a cry passed on by a thousand sentinels,
An order re-echoed through a thousand megaphones;
They are a beacon lighted on a thousand citadels,
A call from hunters lost deep in the woods!

For truly, Lord, the clearest proofs
That we can give of our nobility,
Are these impassioned sobs that through the ages roll,
And die away upon the shore of your Eternity.

— William Aggeler, The Flowers of Evil (Fresno, CA: Academy Library Guild, 1954)

---

ബോദ്‌ലെയർ - സാത്താനു സ്തോത്രം

---

മാലാഖമാരിലാദ്യനേ, ജ്ഞാനത്തിലവരിൽ കേമനേ,
പതിതദേവനേ, സ്തുതി നിഷേധിക്കപ്പെട്ടവനേ,

സാത്താനേ, എന്റെ ദീർഘയാതനയിലെന്നോടു കരുണ വേണമേ!

ഭ്രഷ്ടനായ രാജനേ, വഞ്ചനയ്ക്കിരയായവനേ,
തറ പറ്റിച്ചാലും ബലമിരട്ടിച്ചെഴുന്നേൽക്കുന്നവനേ,

സാത്താനേ, എന്റെ ദീർഘയാതനയിലെന്നോടു കരുണ വേണമേ!

നിഗൂഢവിദ്യകൾക്കു തമ്പുരാനേ, സർവജ്ഞനേ,
മനുഷ്യന്റെ നോവുകൾക്കു ശമനൌഷധമായവനേ,

സാത്താനേ, എന്റെ ദീർഘയാതനയിലെന്നോടു കരുണ വേണമേ!

കുഷ്ടരോഗിക്കും പേനരിക്കുന്ന യാചകനുമൊരുപോലെ
സ്നേഹത്തിലൂടെ സ്വർഗ്ഗദാഹമുണർത്തുന്നവനേ,

സാത്താനേ, എന്റെ ദീർഘയാതനയിലെന്നോടു കരുണ വേണമേ!

മരണമെന്ന കിഴവിപ്പെണ്ണിന്റെ സന്തതിയായി
പ്രകൃതിചപലനായ പ്രതീക്ഷയെ ജനിപ്പിച്ചവനേ,

സാത്താനേ, എന്റെ ദീർഘയാതനയിലെന്നോടു കരുണ വേണമേ!

തന്റെ കഴുമരത്തിനു ചുറ്റും ജനങ്ങളാർത്തുകൂടുമ്പോൾ
പുച്ഛത്തോടവരെ വീക്ഷിക്കാൻ തടവുകാരനു ബലം നൽകുന്നവനേ,

സാത്താനേ, എന്റെ ദീർഘയാതനയിലെന്നോടു കരുണ വേണമേ!

ലുബ്ധയായ ഭൂമിയുടെ ഏതിരുണ്ട നിലവറകളിൽ
അസൂയക്കാരനായ ദൈവം രത്നങ്ങളൊളിപ്പിച്ചുവെന്നറിയുന്നവനേ,

സാത്താനേ, എന്റെ ദീർഘയാതനയിലെന്നോടു കരുണ വേണമേ!

ലോഹങ്ങളുടെ ഗോത്രങ്ങൾ കുഴിമാടങ്ങളിലുറങ്ങുന്നതെവിടെ,
ആ വെടിപ്പുരകളിലേക്കു കഴുകൻകണ്ണു പായിച്ചെത്തുന്നവനേ,

സാത്താനേ, എന്റെ ദീർഘയാതനയിലെന്നോടു കരുണ വേണമേ!

മേൽക്കൂരകളിലുറക്കത്തിലിറങ്ങിനടക്കുന്നവരിൽ നിന്നും
തന്റെ പരന്ന കൈത്തലം കൊണ്ടു താഴ്ചകൾ മറയ്ക്കുന്നവനേ,

സാത്താനേ, എന്റെ ദീർഘയാതനയിലെന്നോടു കരുണ വേണമേ!

കിഴവന്മാരായ കുടിയന്മാർ നടപ്പാതകളിൽ വീണുറങ്ങുമ്പോൾ
കുതിരക്കുളമ്പുകളിൽ നിന്നവരെ രക്ഷപ്പെടുത്തുവോനേ,

സാത്താനേ, എന്റെ ദീർഘയാതനയിലെന്നോടു കരുണ വേണമേ!

മനുഷ്യർ ഭയഭീതരാവുമ്പോളവർക്കു സമാശ്വാസമേകാൻ
വെടിയുപ്പും ഗന്ധകവും കലർത്തുന്ന വിദ്യയവരെ പഠിപ്പിച്ചവനേ,

സാത്താനേ, എന്റെ ദീർഘയാതനയിലെന്നോടു കരുണ വേണമേ!

ഹീനരും നിർദ്ദയരുമായ പണക്കാരുടെ മുഖങ്ങളിൽ
ഒരു നാളും മായാത്ത സ്വന്തം ചാപ്പ കുത്തുന്നവനേ,

സാത്താനേ, എന്റെ ദീർഘയാതനയിലെന്നോടു കരുണ വേണമേ!

കീറത്തുണികളെയും മുറിവുകളെയുമനുതാപത്തോടെ പുണരാൻ
വേശ്യകളുടെ കണ്ണുകളെയും ഹൃദയത്തെയും പഠിപ്പിച്ചവനേ,

സാത്താനേ, എന്റെ ദീർഘയാതനയിലെന്നോടു കരുണ വേണമേ!

ഭ്രഷ്ടനൂന്നുവടിയായവനേ, ജ്ഞാനിയ്ക്കു വഴിവിളക്കേ,
കൊലക്കയർ കാത്തിരിക്കുന്നവന്റെ കുമ്പസാരമേൽക്കുന്നവനേ,

സാത്താനേ, എന്റെ ദീർഘയാതനയിലെന്നോടു കരുണ വേണമേ!

പിതാവായ ദൈവമേദൻതോട്ടത്തിൽ നിന്നു കുടിയിറക്കിയവർ,
ഞങ്ങൾക്കതിൽപ്പിന്നെ വളർത്തച്ഛനായവനേ,

സാത്താനേ, എന്റെ ദീർഘയാതനയിലെന്നോടു കരുണ വേണമേ!

പ്രാർത്ഥന

നിനക്കു സ്തോത്രം, മഹത്വവും സാത്താനേ,
ഒരുകാലം നീ വാണിരുന്ന സ്വർഗ്ഗത്തിലും,
ഇന്നു മൗനസ്വപ്നത്തിലാണ്ടു നീ കിടക്കുന്ന നരകത്തിലും!
ജ്ഞാനവൃക്ഷത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ നിനക്കരികിൽ ശയിക്കുമാറാകട്ടെ ഞാൻ,
നിന്റെ തലയ്ക്കു മേൽ പുത്തനൊരു ദേവാലയം പോലെ
ഇനിയൊരുനാളതിന്റെ ചില്ലകൾ പടരുമ്പോൾ!

---

Les Litanies de Satan

Ô toi, le plus savant et le plus beau des Anges,
Dieu trahi par le sort et privé de louanges,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère!

Ô Prince de l'exil, à qui l'on a fait tort
Et qui, vaincu, toujours te redresses plus fort,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère!

Toi qui sais tout, grand roi des choses souterraines,
Guérisseur familier des angoisses humaines,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère!

Toi qui, même aux lépreux, aux parias maudits,
Enseignes par l'amour le goût du Paradis,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère!

Ô toi qui de la Mort, ta vieille et forte amante,
Engendras l'Espérance, — une folle charmante!

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère!

Toi qui fais au proscrit ce regard calme et haut
Qui damne tout un peuple autour d'un échafaud.

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère!

Toi qui sais en quels coins des terres envieuses
Le Dieu jaloux cacha les pierres précieuses,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère!

Toi dont l'oeil clair connaît les profonds arsenaux
Où dort enseveli le peuple des métaux,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère!

Toi dont la large main cache les précipices
Au somnambule errant au bord des édifices,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère!

Toi qui, magiquement, assouplis les vieux os
De l'ivrogne attardé foulé par les chevaux,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère!

Toi qui, pour consoler l'homme frêle qui souffre,
Nous appris à mêler le salpêtre et le soufre,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère!

Toi qui poses ta marque, ô complice subtil,
Sur le front du Crésus impitoyable et vil,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère!

Toi qui mets dans les yeux et dans le coeur des filles
Le culte de la plaie et l'amour des guenilles,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère!

Bâton des exilés, lampe des inventeurs,
Confesseur des pendus et des conspirateurs,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère!

Père adoptif de ceux qu'en sa noire colère
Du paradis terrestre a chassés Dieu le Père,

Ô Satan, prends pitié de ma longue misère!

Prière

Gloire et louange à toi, Satan, dans les hauteurs
Du Ciel, où tu régnas, et dans les profondeurs
De l'Enfer, où, vaincu, tu rêves en silence!
Fais que mon âme un jour, sous l'Arbre de Science,
Près de toi se repose, à l'heure où sur ton front
Comme un Temple nouveau ses rameaux s'épandront!

— Charles Baudelaire

The Litany of Satan

O you, the wisest and fairest of the Angels,
God betrayed by destiny and deprived of praise,

O Satan, take pity on my long misery!

O Prince of Exile, you who have been wronged
And who vanquished always rise up again more strong,

O Satan, take pity on my long misery!

You who know all, great king of hidden things,
The familiar healer of human sufferings,

O Satan, take pity on my long misery!

You who teach through love the taste for Heaven
To the cursed pariah, even to the leper,

O Satan, take pity on my long misery!

You who of Death, your mistress old and strong,
Have begotten Hope, — a charming madcap!

O Satan, take pity on my long misery!

You who give the outlaw that calm and haughty look
That damns the whole multitude around his scaffold.

O Satan, take pity on my long misery!

You who know in what nooks of the miserly earth
A jealous God has hidden precious stones,

O Satan, take pity on my long misery!

You whose clear eye sees the deep arsenals
Where the tribe of metals sleeps in its tomb,

O Satan, take pity on my long misery!

You whose broad hand conceals the precipice
From the sleep-walker wandering on the building's ledge,

O Satan, take pity on my long misery!

You who soften magically the old bones
Of belated drunkards trampled by the horses,

O Satan, take pity on my long misery!

You who to console frail mankind in its sufferings
Taught us to mix sulphur and saltpeter,

O Satan, take pity on my long misery!

You who put your mark, O subtle accomplice,
Upon the brow of Croesus, base and pitiless,

O Satan, take pity on my long misery!

You who put in the eyes and hearts of prostitutes
The cult of sores and the love of rags and tatters,

O Satan, take pity on my long misery!

Staff of those in exile, lamp of the inventor,
Confessor of the hanged and of conspirators,

O Satan, take pity on my long misery!

Adopted father of those whom in black rage
— God the Father drove from the earthly paradise,

O Satan, take pity on my long misery!

Prayer

Glory and praise to you, O Satan, in the heights
Of Heaven where you reigned and in the depths
Of Hell where vanquished you dream in silence!
Grant that my soul may someday repose near to you
Under the Tree of Knowledge, when, over your brow,
Its branches will spread like a new Temple!

— William Aggeler, The Flowers of Evil (Fresno, CA: Academy Library Guild, 1954)

---

link to image

---

പോൾ എല്വാദ് - നല്ല നീതി

---

ഇതത്രേ മനുഷ്യരുടെ ഊഷ്മളനിയമം.
മുന്തിരിയിൽ നിന്നവർ വീഞ്ഞുണ്ടാക്കണം,
കൽക്കരിയിൽ നിന്നവർ തീയുണ്ടാക്കണം,
ചുംബനങ്ങളിൽ നിന്നവർ മനുഷ്യരെ ഉണ്ടാക്കണം.

ഇതത്രേ മനുഷ്യരുടെ പരുഷനിയമം.
തകരാതവർ പിടിച്ചുനിൽക്കണം,
യുദ്ധവും ദുരിതവുമിരിക്കെത്തന്നെ,
മരണഭീതിയിരിക്കെത്തന്നെ.

ഇതത്രേ മനുഷ്യരുടെ കനിവുറ്റ നിയമം.
വെള്ളത്തെയവർ വെളിച്ചമാക്കണം,
സ്വപ്നങ്ങളെയവർ യാഥാർത്ഥ്യമാക്കണം,
ശത്രുക്കളെയവർ സഹോദരങ്ങളാക്കണം.

ഇതത്രേ പഴയ നിയമം, പുതിയതുമിത്.
ശിശുഹൃദയത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ നിന്ന്
യുക്തിയുടെ ഉയരത്തിലേക്ക്
പൂർണ്ണത സ്വയമാർജ്ജിക്കുന്ന നിയമം.

---

link to image

---

Bonne Justice

C'est la chaude loi des hommesDu raisin ils font du vinDu charbon ils font du feuDes baisers ils font des hommesC'est la dure loi des hommesSe garder intact malgréLes guerres et la misèreMalgré les dangers de mortC'est la douce loi des hommesDe changer l'eau en lumièreLe rêve en réalitéEt les ennemis en frèresUne loi vieille et nouvelleQui va se perfectionnantDu fond du coeur de l'enfantJusqu'à la raison suprême.

Good Justice

It is the warm law of men.From grapes, they make the wine.From coals, they make the fire.From kisses, they make the men.It is the harsh law of men.They keep themselves intact despite,The wars and the misery.Despite the dangers of death.It is the kind law of men.They turn water into light.They turn dreams into reality.They turn enemies into brothers.A law old and new.That continues perfecting itself,

From the bottom of a child's heart,To the supreme reason

---

ബോദ്‌ലെയർ - അവളാകെ

---

ഇന്നതികാലത്തെന്റെ മച്ചുമ്പുറത്തെ മുറിയിലിരിക്കെ
ചെകുത്താനും ഞാനുമായിട്ടൊരു കുശലപ്രശ്നമുണ്ടായി.
എന്നെക്കുടുക്കാനായിട്ടവനിങ്ങനെയൊരു ചോദ്യമെറിഞ്ഞു:
“എനിക്കറിയാനൊരു മോഹമുണ്ടെന്റെ ചങ്ങാതീ,

അവളുടെ മുഖേന്ദ്രജാലമതിമോഹകമാക്കുന്നവയിൽ
അമിതചാരുതകളനേകമുള്ളവയിൽ,
അവളുടെയുടലിന്റെ പടുതികളെ മനോഹരമാക്കുന്നവയിൽ
ഇരുണ്ടും തുടുത്തും വശ്യതകൾ പലതുമുള്ളവയിൽ,

നിനക്കാദ്യമോർമ്മ വരുന്നതേതെന്നൊന്നു പറയുമോ?“
ആ കപടക്കാരന്റെ ചതിയറിഞ്ഞും കൊണ്ടു നീ പറഞ്ഞു, ഹൃദയമേ,
”ഒരേയൊരു ദിവ്യപുഷ്പത്തിന്റെ സാകല്യമാണവളെന്നിരിക്കെ,
ഏതിതളാണതിസുന്ദരമെന്നു ഞാനെങ്ങനെ പറയാൻ?

അവളാകെ ഹൃദയഹാരിയായെന്റെയരികിൽ വന്നിരിക്കെ,
ഇന്നതിന്നതിലും സുന്ദരമെന്നെങ്ങനെയെനിക്കോർമ്മ വരാൻ?
വിടരുന്ന പുലരിയുടെ പ്രഭാപടലമാണവൾ
രാത്രിയുടെ തഴുകുന്ന സാന്ത്വനവുമാണവൾ.

തന്ത്രികളിണക്കിമുറുക്കിയതാണവളുടെ ഗാത്രവീണ,
സ്വൈരമതാലപിക്കുന്നുണ്ടൊരു മോഹനരാഗം,
എന്റെ മനസ്സാളല്ല, വിശകലനത്തിനൊരുമ്പെടാൻ,
സ്വരസ്ഥാനങ്ങൾ നിർണ്ണയിച്ചു രാഗനിശ്ചയം വരുത്താൻ.

ഹാ, രൂപഭേദങ്ങളുടെ മഹേന്ദ്രജാലമേ!
ഇന്ദ്രിയങ്ങളെനിക്കൊന്നിനോടൊന്നു കലരുന്നു-
അവളുടെ നിശ്വാസം, എന്റെ കാതുകൾക്കു സംഗീതം!
അവളുടെ സംസാരം, എന്റെ നാസികയ്ക്കു പരിമളം!“

---

(പാപത്തിന്റെ പൂക്കൾ- 41)

---

Tout entière

Le Démon, dans ma chambre haute
Ce matin est venu me voir,
Et, tâchant à me prendre en faute
Me dit: «Je voudrais bien savoir

Parmi toutes les belles choses
Dont est fait son enchantement,
Parmi les objets noirs ou roses
Qui composent son corps charmant,

Quel est le plus doux.» — Ô mon âme!
Tu répondis à l'Abhorré:
«Puisqu'en Elle tout est dictame
Rien ne peut être préféré.

Lorsque tout me ravit, j'ignore
Si quelque chose me séduit.
Elle éblouit comme l'Aurore
Et console comme la Nuit;

Et l'harmonie est trop exquise,
Qui gouverne tout son beau corps,
Pour que l'impuissante analyse
En note les nombreux accords.

Ô métamorphose mystique
De tous mes sens fondus en un!
Son haleine fait la musique,
Comme sa voix fait le parfum!»

— Charles Baudelaire

All of Her

The Devil into my high room
This morning came to pay a call,
And trying to find me in fault
Said: "I should like to know,

Among all the beautiful things
Which make her an enchantress,
Among the objects black or rose
That compose her charming body,

Which is the sweetest." — O my soul!
You answered the loathsome Creature:
"Since in Her all is dittany,
No single thing can be preferred.

When all delights me, I don't know
If some one thing entrances me.
She dazzles like the Dawn
And consoles like the Night;

And the harmony that governs
Her whole body is too lovely
For impotent analysis
To note its numerous accords.

O mystic metamorphosis
Of all my senses joined in one!
Her breath makes music,
And her voice makes perfume!"

— William Aggeler, The Flowers of Evil (Fresno, CA: Academy Library Guild, 1954)

---

ബോദ്‌ലെയർ - ദൗർഭാഗ്യം

---

ഇത്ര കനത്തൊരു ഭാരമെടുത്തുയർത്താൻ
നിന്റെ ധൈര്യത്തിന്റെ കരുത്തു വേണം, സിസിഫസ്!
സ്വന്തമുദ്യമത്തിനിറങ്ങാനുത്സാഹിയാണു ഹൃദയമെങ്കിലും
കലയെത്ര ദീർഘം, കാലമെത്ര ഹ്രസ്വവും!

ധീരന്മാർ ശയിക്കുന്ന ശ്മശാനത്തിലേക്കല്ല,
ഏകാന്തമായൊരു സെമിത്തേരിയിലേക്കത്രേ,
ഒച്ചയടഞ്ഞ ചെണ്ടയും താക്കി
എന്റെ ഹൃദയം വിലാപയാത്ര നടത്തുന്നു.

എത്രയെത്ര രത്നങ്ങൾ മറഞ്ഞുകിടക്കുന്നു,
മനുഷ്യന്റെ മഴുവും തമരും തുരന്നുചെല്ലാതെ,
ഭൂഗർഭത്തിന്റെ ഇരുൾ മൂടിയ നിഗൂഢതയിൽ;

എത്രയെത്ര പുഷ്പങ്ങൾ വിരിഞ്ഞുചൊരിയുന്നു,
പരിമളങ്ങളുടെ മൃദുലരഹസ്യങ്ങൾ
മരുപ്പറമ്പുകളുടെ ഏകാന്തഗഹനതയിൽ.

---

(പാപത്തിന്റെ പൂക്കൾ-11)

---

Le Guignon

Pour soulever un poids si lourd,
Sisyphe, il faudrait ton courage!
Bien qu'on ait du coeur à l'ouvrage,
L'Art est long et le Temps est court.

Loin des sépultures célèbres,
Vers un cimetière isolé,
Mon coeur, comme un tambour voilé,
Va battant des marches funèbres.

— Maint joyau dort enseveli
Dans les ténèbres et l'oubli,
Bien loin des pioches et des sondes;

Mainte fleur épanche à regret
Son parfum doux comme un secret
Dans les solitudes profondes.

— Charles Baudelaire

Evil Fate

To lift a weight so heavy,
Would take your courage, Sisyphus!
Although one's heart is in the work,
Art is long and Time is short.

Far from famous sepulchers
Toward a lonely cemetery
My heart, like muffled drums,
Goes beating funeral marches.

Many a jewel lies buried
In darkness and oblivion,
Far, far away from picks and drills;

Many a flower regretfully
Exhales perfume soft as secrets
In a profound solitude.

— William Aggeler, The Flowers of Evil (Fresno, CA: Academy Library Guild, 1954)

---

പോൾ എല്വാദ് - സ്വാതന്ത്ര്യം

---

എന്റെ നോട്ടുബുക്കുകളുടെ താളുകളിൽ
എന്റെ മേശ മേൽ മരങ്ങൾക്കു മേൽ
മഞ്ഞിനും മണലിനും മേൽ
നിന്റെ പേരു ഞാനെഴുതുന്നു

വായിച്ചുകഴിഞ്ഞ താളുകളിൽ
ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന താളുകളിൽ
ചോരയിൽ ചാമ്പലിൽ കല്ലിൽ കടലാസ്സിൽ
നിന്റെ പേരു ഞാനെഴുതുന്നു

വാർത്തെടുത്ത സ്വർണ്ണവിഗ്രഹങ്ങളിൽ
സൈനികരുടെ ആയുധങ്ങളിൽ
രാജാക്കന്മാരുടെ കിരീടങ്ങളിൽ
നിന്റെ പേരു ഞാനെഴുതുന്നു

കാട്ടിൽ മരുഭൂമിയിൽ
ചെടികളിൽ കിളിക്കൂടുകളിൽ
എന്റെ ബാല്യത്തിന്റെ പ്രതിദ്ധ്വനികളിൽ
നിന്റെ പേരു ഞാനെഴുതുന്നു

രാത്രിയിലെ അത്ഭുതങ്ങളിൽ
പകലുകളിലെ വെളുത്ത അപ്പങ്ങളിൽ
പരിണീതഋതുക്കളിൽ
നിന്റെ പേരു ഞാനെഴുതുന്നു

എന്റെ നീലക്കൂറകളിൽ
കുളത്തിൽ തളം കെട്ടിയ സൂര്യനിൽ
നിലാവത്തു ജീവൻ വച്ച തടാകത്തിൽ
നിന്റെ പേരു ഞാനെഴുതുന്നു

വിദൂരചക്രവാളത്തിലെ പാടങ്ങളിൽ
കിളികളുടെ തൂവൽച്ചിറകുകളിൽ
നിഴലടഞ്ഞ കാറ്റാടിമില്ലുകളിൽ
നിന്റെ പേരു ഞാനെഴുതുന്നു

പുലർകാലത്തെ തെന്നലുകളിൽ
കടലിൽ നൌകകളിൽ
മലകളുടെ ഉന്മാദത്തിൽ
നിന്റെ പേരു ഞാനെഴുതുന്നു

അട്ടിയിട്ട മേഘങ്ങൾക്കു മേൽ
കൊടുങ്കാറ്റുകളുടെ വിയർപ്പിൽ
വിളർത്തു കനത്ത മഴയിൽ
നിന്റെ പേരു ഞാനെഴുതുന്നു

ഇക്കിളിപ്പെടുത്തുന്ന വടിവുകളിൽ
മേടകളിൽ ചായം തേച്ച ഗോപുരങ്ങളിൽ
ആത്യന്തികയാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ
നിന്റെ പേരു ഞാനെഴുതുന്നു

നടന്നുതുടങ്ങിയ വഴികളിൽ
പാതി മറന്ന പാതകളിൽ
കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന കവലകളിൽ
നിന്റെ പേരു ഞാനെഴുതുന്നു

കൊളുത്തിവച്ച വിളക്കിൽ
കരിന്തിരി കെട്ട വിളക്കിൽ
ഒരുമിച്ചുചേർന്ന വീടുകളിൽ
നിന്റെ പേരു ഞാനെഴുതുന്നു

എന്റെ മുറിയിലെ കണ്ണാടി പോലെ
ഇരുപാതികളായിപ്പിളർന്ന പഴത്തിൽ
എന്റെ കിടക്കയുടെ ഒഴിഞ്ഞ ഓട്ടിയിൽ
നിന്റെ പേരു ഞാനെഴുതുന്നു

എന്റെ വിശ്വസ്ഥനായ പൊണ്ണൻനായയിൽ
അവനെടുത്തുപിടിച്ച ചെവികളിൽ
അവന്റെ അചതുരമായ പാദങ്ങളിൽ
നിന്റെ പേരു ഞാനെഴുതുന്നു

എന്റെ വാതിൽക്കലെ ചവിട്ടുമെത്തയിൽ
എനിക്കത്ര പരിചിതമായ വസ്തുക്കളിൽ
അഗ്നിയുടെ ധന്യതരംഗങ്ങളിൽ
നിന്റെ പേരു ഞാനെഴുതുന്നു

എനിക്കു വഴങ്ങിയ ഉടലുകളിൽ
എന്റെ സ്നേഹിതന്മാരുടെ നെറ്റികളിൽ
എനിക്കു നേർക്കു നീട്ടിയ കൈകളിൽ
നിന്റെ പേരു ഞാനെഴുതുന്നു

ആശ്ചര്യങ്ങളിലേക്കു തുറക്കുന്ന ജാലകത്തിൽ
വ്യഗ്രമായി നോറ്റിരിക്കുന്ന ചുണ്ടുകളിൽ
അറിഞ്ഞിട്ടും മൗനം പൂണ്ട ചുണ്ടുകളിൽ
നിന്റെ പേരു ഞാനെഴുതുന്നു

എന്റെ വിളക്കുമാടങ്ങളുടെ തകർന്ന ശേഷിപ്പുകളിൽ
തട്ടിനിരത്തിയ അഭയസങ്കേതങ്ങളിൽ
എന്റെ മടുപ്പിന്റെ ചുമരുകളിൽ
നിന്റെ പേരു ഞാനെഴുതുന്നു

ആസക്തികളറ്റ അസാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ
ഏകാന്തതയുടെ നൈരാശ്യത്തിൽ
മരണത്തിന്റെ ചവിട്ടുപടികളിൽ
നിന്റെ പേരു ഞാനെഴുതുന്നു

തിരിച്ചുപിടിച്ച ആരോഗ്യത്തിൽ
പൊയ്പ്പോയ അപകടങ്ങളിൽ
ഖേദമേയില്ലാത്ത പ്രത്യാശയിൽ
നിന്റെ പേരു ഞാനെഴുതുന്നു

ഒറ്റ വാക്കിന്റെ കരുത്തിൽ
എന്റെ ജീവിതമെനിക്കു തിരിച്ചുകിട്ടുന്നു
ഞാൻ പിറന്നതു നിന്നെയറിയാൻ
നിനക്കു പേരിടാൻ

സ്വാതന്ത്ര്യമേ!

---

Liberté

On my school notebooks
On my desk and on the trees
On the sands of snow
I write your name
On the pages I have read
On all the white pages
Stone, blood, paper or ash
I write your name
On the images of gold
On the weapons of the warriors
On the crown of the king
I write your name
On the jungle and the desert
On the nest and on the brier
On the echo of my childhood
I write your name
On all my scarves of blue
On the moist sunlit swamps
On the living lake of moonlight
I write your name 
On the fields, on the horizon
On the birds’ wings
And on the mill of shadows
I write your name
On each whiff of daybreak
On the sea, on the boats
On the demented mountaintop
I write your name
On the froth of the cloud
On the sweat of the storm
On the dense rain and the flat
I write your name
On the flickering figures
On the bells of colors
On the natural truth
I write your name
On the high paths
On the deployed routes
On the crowd-thronged square
I write your name
On the lamp which is lit
On the lamp which isn’t
On my reunited thoughts
I write your name
On a fruit cut in two
Of my mirror and my chamber
On my bed, an empty shell
I write your name
On my dog, greathearted and greedy
On his pricked-up ears
On his blundering paws
I write your name
On the latch of my door
On those familiar objects
On the torrents of a good fire
I write your name
On the harmony of the flesh
On the faces of my friends
On each outstretched hand
I write your name 
On the window of surprises
On a pair of expectant lips
In a state far deeper than silence
I write your name
On my crumbled hiding-places
On my sunken lighthouses
On my walls and my ennui
I write your name
On abstraction without desire
On naked solitude
On the marches of death
I write your name
And for the want of a word
I renew my life
For I was born to know you
To name you
Liberty.

---

Sur mes cahiers d'écolier
Sur mon pupitre et les arbres
Sur le sable sur la neige
J'écris ton nom
Sur toutes les pages lues
Sur toutes les pages blanches
Pierre sang papier ou cendre
J'écris ton nom
Sur les images dorées
Sur les armes des guerriers
Sur la couronne des rois
J'écris ton nom
Sur la jungle et le désert
Sur les nids sur les genêts
Sur l'écho de mon enfance
J'écris ton nom
Sur les merveilles des nuits
Sur le pain blanc des journées
Sur les saisons fiancées
J'écris ton nom
Sur tous mes chiffons d'azur
Sur l'étang soleil moisi
Sur le lac lune vivante
J'écris ton nom
Sur les champs sur l'horizon
Sur les ailes des oiseaux
Et sur le moulin des ombres
J'écris ton nom
Sur chaque bouffée d'aurore
Sur la mer sur les bateaux
Sur la montagne démente
J'écris ton nom
Sur la mousse des nuages
Sur les sueurs des orages
Sur la pluie épaisse et fade
J'écris ton nom
Sur les formes scintillantes
Sur les cloches des couleurs
Sur la vérité physique
J'écris ton nom
Sur les sentiers éveillés
Sur les routes déployées
Sur les places qui débordent
J'écris ton nom
Sur la lampe qui s'allume
Sur la lampe qui s'éteint
Sur mes raisons réunies
J'écris ton nom
Sur le fruit coupé en deux
Du miroir et de ma chambre
Sur mon lit coquille vide
J'écris ton nom
Sur mon chien gourmand et tendre
Sur ses oreilles dressées
Sur sa patte maladroite
J'écris ton nom
Sur le tremplin de ma porte
Sur les objets familiers
Sur le flot du feu béni
J'écris ton nom
Sur toute chair accordée
Sur le front de mes amis
Sur chaque main qui se tend
J'écris ton nom
Sur la vitre des surprises
Sur les lèvres attendries
Bien au-dessus du silence
J'écris ton nom
Sur mes refuges détruits
Sur mes phares écroulés
Sur les murs de mon ennui
J'écris ton nom
Sur l'absence sans désir
Sur la solitude nue
Sur les marches de la mort
J'écris ton nom
Sur la santé revenue
Sur le risque disparu
Sur l'espoir sans souvenir
J'écris ton nom
Et par le pouvoir d'un mot
Je recommence ma vie
Je suis né pour te connaître
Pour te nommer
Liberté.