നെരൂദ - ചോദ്യങ്ങളുടെ പുസ്തകം

---

1

കൂറ്റൻ വിമാനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ കുട്ടികളുമായി
പറന്നുനടക്കാത്തതെന്തുകൊണ്ട്?

ഏതു മഞ്ഞക്കിളിയാണ്‌
നാരങ്ങ കൊണ്ട് തന്റെ കൂടു നിറയ്ക്കുന്നത്?

എന്തുകൊണ്ട് ഹെലിക്കോപ്റ്ററുകളെ
വെയിലിൽ നിന്നു തേൻ വലിച്ചെടുക്കാൻ പരിശീലിപ്പിക്കുന്നില്ല?

പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ ഇന്നുരാത്രി
അരിമാവു കൊട്ടിത്തൂവിയതെവിടെ?

3

പറയൂ, റോസാപ്പൂവു നഗ്നയാണോ,
അതോ അതാണവളുടെ ഉടുവസ്ത്രമെന്നോ?

മരങ്ങൾ വേരുകളുടെ പകിട്ടുകൾ
മറച്ചുവയ്ക്കുന്നതെന്തിനാവാം?

മഴ കൊള്ളുന്ന തീവണ്ടിയെക്കാൾ
വിഷാദം നിറഞ്ഞതൊന്നു വേറെയുണ്ടോ ലോകത്ത്?

4

സ്വർഗ്ഗത്തു പള്ളികളെത്ര?

പുക മേഘത്തോടു കുശലം പറയാറുണ്ടോ?

മഞ്ഞുതുള്ളി ചേർത്തു നേർപ്പിക്കണം,
നമ്മുടെ മോഹങ്ങളെന്നതു ശരിയോ?

7

സമാധാനമെന്നാൽ മാടപ്രാവിന്റെ സമാധാനമോ?
പുള്ളിപ്പുലി യുദ്ധത്തിനിറങ്ങുമോ?

പണ്ഡിതനെന്തിനു പഠിപ്പിക്കുന്നു,
മരണത്തിന്റെ ഭുമിശാസ്ത്രം?

പാഠശാലയിലെത്താൻ വൈകിയ
കുരുവിക്കുഞ്ഞുകളുടെ ഗതിയെന്ത്?

മറുപുറം കാണാവുന്ന അക്ഷരങ്ങൾ
മാനത്തു വിതറിയിരിക്കുന്നുവെന്നു പറയുന്നതു നേരാണോ?

9

ഇന്നലത്തെ സൂര്യൻ തന്നെയോ ഇത്?
ഈയഗ്നി ആ അഗ്നി തന്നെയോ?

മേഘങ്ങളുടെ ക്ഷണികസമൃദ്ധിയ്ക്ക്
ഏതുവിധം നാം നന്ദി പറയും?

കണ്ണീരിന്റെ കറുത്ത ഭാണ്ഡവുമായി
ഇടിമേഘം വന്നതെവിടുന്ന്?

പോയാണ്ടത്തെ പലഹാരങ്ങൾ പോലെ മധുരിക്കുന്ന
ആ പേരുകളൊക്കെ ഏതു വഴിയ്ക്കു പോയി?

ഡൊണാൾഡമാർ, ക്ളോരിന്ദകൾ, എഡുവിഗെസുമാർ-
അവരൊക്കെ എങ്ങോട്ടു പോയി?

10

ഇനിയൊരു നൂറു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞാൽ
പോളണ്ടുകാർ എന്റെ തൊപ്പിയെക്കുറിച്ചെന്താവും കരുതുക?

എന്റെ ചോരയെ തൊട്ടറിയാത്തവർ
എന്റെ കവിതയെക്കുറിച്ചെന്താവും പറയുക?

ബിയറിൽ നിന്നു തെന്നിനീങ്ങുന്ന നുരയെ
ഏതൊന്നു കൊണ്ടു നാമളക്കും?

പെട്രാർക്കിന്റെ ഒരു ഗീതകത്തിൽ പെട്ടുപോയ ഒരീച്ച-
അതു പിന്നെന്തുചെയ്യും?

16

വെണ്മയുടെ ഗോപുരം പണിതുയർത്തുകയാണോ,
ഉപ്പും പഞ്ചസാരയും കൂടി?

സ്വപ്നം കാണുക കടമയാണ്‌
ഉറുമ്പിൻകൂടുകളിലെന്നതു സത്യമോ?

നിങ്ങൾക്കറിയുമോ,
ശരൽക്കാലത്തു ഭൂമി ഓർത്തിരിക്കുന്നതെന്തെന്ന്?

(ആദ്യത്തെ പഴുക്കിലയ്ക്കു തന്നെ
പതക്കമെന്തുകൊണ്ടു നൽകിക്കൂടാ?)

21

വെളിച്ചം വാർത്തെടുത്തത്
വെനിസ്വേലയിൽ വച്ചോ?

കടലിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുവെവിടെ?
തിരകൾ അവിടെയ്ക്കു പോകാത്തതെന്തേ?

കുപ്പിക്കല്ലു കൊണ്ടൊരു മാടപ്രാവായിരുന്നു കൊള്ളിമീൻ
എന്നു കേൾക്കുന്നതു ശരിയോ?

അതെഴുതിയതു ഞാനാണോയെന്ന്
എന്റെ പുസ്തകത്തോട് എനിക്കു ചോദിക്കാമോ?

24

4 എല്ലാവർക്കും 4 തന്നെയോ?
എല്ലാ 7ഉം ഒന്നുതന്നെയോ?

തടവുകാരുടെ മനസ്സിലുള്ള വെളിച്ചം തന്നെയോ,
നിങ്ങളുടെ ലോകത്തെ വെളിച്ചപ്പെടുത്തുന്നതും?

നിങ്ങളോർത്തുനോക്കിയിട്ടുണ്ടോ,
ഏപ്രിലിന്റെ നിറം ദീനക്കാരനെന്തായിരിക്കുമെന്ന്?

ഏതു പടിഞ്ഞാറൻരാജാവാണോ,
പോപ്പിപ്പൂക്കളാൽ പതാക തീർക്കുന്നത്?

31

ആരോടു ഞാൻ സംശയനിവൃത്തി വരുത്തും,
ഈ ലോകത്തെന്തു നേടാനായി ഞാൻ വന്നുവെന്ന്?

സ്വന്തം ഹിതത്തിനെതിരായി ഞാൻ മാറുന്നതെന്തുകൊണ്ട്?
ഉറച്ചുനിൽക്കാനെനിക്കാവാത്തതെന്തുകൊണ്ട്?

ചക്രങ്ങളില്ലാതെയും ഞാനുരുളുന്നതെങ്ങനെ,
തൂവലും ചിറകുമില്ലാതെ പറക്കുന്നതും?

എന്റെ എല്ലുകൾ ചിലിയിൽത്തന്നെ കിടക്കുമെങ്കിൽ
ആത്മാവിന്റെ കൂടുമാറ്റത്തെക്കുറിച്ചു ഞാനെന്തു പറയാൻ?

33

മണലാരണ്യത്തിലെ സഞ്ചാരിക്ക്
സൂര്യനിത്രമോശം ചങ്ങാതിയായതെങ്ങനെ?

ആശുപത്രിവരാന്തയിൽ നിന്നു നോക്കുമ്പോൾ
അത്ര ഹിതകാരിയായതും?

നിലാവിന്റെ വലക്കണ്ണികളിൽ കുടുങ്ങിയതെന്ത്,
മീനുകളോ, അതോ, കിളികളോ?

ഞാൻ ഒടുവിലെന്നെക്കണ്ടെത്തിയത്
അവർക്കെന്നെ കാണാതായിടത്തോ?

39

കടലിന്റെ ചിരിയിൽ
ഒരപായസൂചനയും നിങ്ങൾ കേൾക്കുന്നില്ലേ?

പോപ്പിപ്പൂവിന്റെ ചോരപ്പട്ടിൽ
ഒരു ഭീഷണി നിങ്ങൾ കാണുന്നില്ലേ?

ആപ്പിൾമരം പൂക്കുന്നത്
ആപ്പിളായി മരിക്കാനാണെന്നും നിങ്ങൾ കാണുന്നില്ലേ?

ചുറ്റും ചിരികളുമായി, വിസ്മൃതിയുടെ ചഷകങ്ങളുമായി
തേങ്ങിക്കരയാറില്ലേ നിങ്ങൾ?

41

കരളിൽ കരുണ തോന്നിയാൽ
കാണ്ടാമൃഗത്തിനു പിന്നെ ആയുസ്സെത്ര നീളും?

വസന്താഗമത്തിൽ
ഇലകൾ പറഞ്ഞുകൂട്ടുന്നതെന്താവാം?

വേരുകളോടൊത്തു രഹസ്യജീവിതം നയിക്കുകയാണ്‌
ഇലകൾ ഹേമന്തത്തിൽ എന്നു പറയാമോ?

ആകാശത്തോടു രഹസ്യത്തിൽ പറയാൻ
മരം മണ്ണിൽ നിന്നറിഞ്ഞതെന്താവും?

44

എന്നിലെ ശിശു എവിടെപ്പോയി,
ഉള്ളിലുണ്ടോ, അതോ പൊയ്പ്പോയോ?

എന്തിനിത്രയും കാലമെടുത്തു നാം വളരുന്നു,
പിന്നെ പിരിഞ്ഞുപോകാനാണെങ്കിൽ?

എന്റെ ശൈശവം മരിച്ചപ്പോൾ
നാമിരുവരും ഒപ്പമെന്തുകൊണ്ടു മരിച്ചില്ല?

ആത്മാവെന്നെ ഒഴിഞ്ഞുപോയെങ്കിൽ,
ഒരെല്ലിൻകൂടം എന്തിനെന്നെപ്പിന്തുടരുന്നു?

49

കടലിനെ വീണ്ടും ഞാൻ ചെന്നു കാണുമ്പോൾ
കടലെന്നെ അറിയുമോ, അറിയാതിരിക്കുമോ?

ഞാൻ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ
തിരിച്ചു ചോദിക്കുന്നതെന്തിനാണു തിരകൾ?

ഇങ്ങനെ പാറകളിലാഞ്ഞടിച്ചവ തുലയ്ക്കണോ
വികാരാവേശങ്ങൾ?

മണലിനോടുദ്ഘോഷിച്ചുദ്ഘോഷിച്ചു
തളർന്നുപോവില്ലേ തിരകൾ?

65

എന്റെ പാട്ടിൽ ഒരക്ഷരം പോലെ തിളങ്ങുന്നില്ലേ
ലോഹത്തുള്ളികൾ?

വാക്കുകൾ ചിലനേരം
പാമ്പുകൾ പോലെ പുളയാറുണ്ടോ?

ഇത്രയധികം സ്വരാക്ഷരങ്ങൾ വലിച്ചുകേറ്റിയാൽ
കപ്പലുകൾ മുങ്ങിപ്പോവില്ലേ?

66

പീഡിതനഗരങ്ങൾക്കു മേൽ
മഴ പെയ്യുന്നതേതു ഭാഷയിൽ?

പുലർച്ചെ, കടൽക്കരെ,
കാറ്റുരുവിടുന്നതേതു മൃദുലാക്ഷരങ്ങൾ?

72

പുഴവെള്ളം മധുരിക്കുമെങ്കിൽ
കടലിലുപ്പു ചുവയ്ക്കുന്നതെങ്ങനെ?

ഋതുക്കൾക്കെങ്ങനെ മനസ്സിലാവുന്നു,
വേഷം മാറേണ്ട കാലമായെന്ന്?

ഹേമന്തത്തിലത്ര സാവധാനം,
പിന്നെ തിടുക്കത്തിലും?

വേരുകൾക്കെങ്ങനെയറിയുന്നു,
വെളിച്ചത്തിലേക്കു പിടിച്ചുകയറണമെന്ന്?

അത്രയും പൂക്കളും നിറങ്ങളുമായി
പിന്നെ വായുവിലുലയണമെന്നും?

ഒരേ വസന്തം തന്നെയോ,
അരങ്ങിൽ മാറിമാറിയെത്തുന്നതും?

---

നെരൂദ - ഓരോ പകലും വീഴുന്നു

---

ഓരോ പകലും വീഴുന്നു
ഓരോ രാത്രിയിലേക്കെങ്കിൽ
തെളിച്ചം തളം കെട്ടുന്ന
ഒരു കിണറുണ്ടാവണം.

ഇരുട്ടിന്റെ കിണറ്റിൻകരയിൽ
നാമിരിക്കുക തന്നെവേണം,
വീണുപോയ വെളിച്ചത്തെ
ക്ഷമയോടെ കോരിയെടുക്കണം.

---

link to image

---

റഫായെൽ അറൈവലോ മർത്തീനസ് - ഒരു ഗന്ധാനുഭൂതി

---

ഹാ, കുടിലമദിര പോലെന്റെ ചുണ്ടുകളിലേക്കു
ഞാനെടുത്തുയർത്തിയ വശ്യമുഖങ്ങൾ,
പൂത്ത മരച്ചില്ല പോലെന്റെ മടിയിൽ
ഞാൻ കയറ്റിയിരുത്തിയ മുഗ്ധകൾ.
പിന്നെയവൾ, ചെമ്പൻമുടിക്കാരിയൊരുവൾ, 
ഒരു പൂവിനെയോർമ്മിപ്പിക്കുന്നവൾ,
ഒരു ഗന്ധത്തിന്റെ അസ്പഷ്ടാനുഭൂതി
എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ശേഷിപ്പിച്ചുപോയവൾ.
അവളുടെ വജ്രക്കണ്ണുകളിലുണ്ടായിരുന്നു,
ശൂന്യത ജനിപ്പിക്കുന്നൊരസ്വസ്ഥഭാവം.
മറ്റൊരു പെണ്ണിൽ നിന്നും ഞാനറിഞ്ഞിട്ടില്ല,
ഇത്രയും പ്രബലമായൊരു മരണാനുഭൂതി,
അവളല്ലാതാരുമെനിയ്ക്കു നൽകിയിട്ടില്ല,
ഇതുപോലെരിയുന്നൊരു ജീവിതബോധം.

---

റഫായെൽ അറൈവലോ മർത്തീനസ് ( 1884-1975) - ഗ്വാട്ടിമാലൻ കവിയും നോവലിസ്റ്റും. “കുതിരയെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നൊരാൾ” എന്ന കഥ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ രചന. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ലാറ്റിനമരിക്കൻ ചെറുകഥ എന്നുപോലും പറയപ്പെടുന്നു.

---

wikilink to the poet

---

നെരൂദ - വൃദ്ധകൾ, കടൽക്കരയിൽ

---

ഗൗരവം പൂണ്ട കടലിലേക്കു വൃദ്ധകളെത്തുന്നു,
പിഞ്ഞിക്കീറിയ ഷാളുകളുമായി,
ദുർബലമായ കാലുകളുമായി.

കടൽക്കരയിലവരിരിക്കുന്നു,
കണ്ണും കൈയുമിളക്കാതെ,
മേഘവും മൗനവുമിളക്കാതെ.

ആഭാസനായ കടൽ പുളയ്ക്കുന്നു,
കാഹളങ്ങളുടെ മലകളോടിയിറങ്ങുന്നു,
കാളത്താടകൾ കുലുക്കുന്നു.

ഒരു ചില്ലുതോണിയിലെന്നപോലെ
അമ്മമാരിളകാതിരിക്കുന്നു,
കിരാതത്തിരകളെ നോക്കുന്നു.

അവരെവിടെയ്ക്കു പോകുന്നു, അവരെവിടെയായിരുന്നു?
അവർ വരുന്നതെവിടെ നിന്നും,
നമ്മുടെ, നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങളിൽ നിന്നും.

ഇന്നവർക്കു സ്വന്തം, ഈ സാഗരം,
കുളിരുന്ന, പൊള്ളുന്ന ശൂന്യത,
ജ്വാലകളാളുന്ന ഏകാന്തത.

അവർ വരുന്നതു പോയ കാലങ്ങളിൽ നിന്ന്,
വാസനകൾ വീശിയിരുന്ന വീടുകളിൽ നിന്ന്,
എരിഞ്ഞടങ്ങിയ സന്ധ്യകളിൽ നിന്ന്.

അവർ കാണുന്നുണ്ട്, കാണുന്നുമില്ല കടലിനെ,
ഊന്നുവടികൾ കൊണ്ടവർ പൂഴിയിൽ വരയ്ക്കുന്നു,
ആ ലിപികളൊക്കെയും കടൽ മായ്ച്ചുകളയുന്നു.

ആ വൃദ്ധകൾ പിന്നെയെഴുന്നേറ്റു പോകുന്നു,
പക്ഷിക്കാലുകളിലവർ വേയ്ച്ചുനടക്കുന്നു,
വമ്പൻതിരകളൊച്ചയെടുക്കുന്നു,
പൂഴിയിൽ നഗ്നരായുരുണ്ടുമറിയുന്നു.

---

The Old Women Of The Ocean

To the solemn sea the old women come
With their shawls knotted around their necks
With their fragile feet cracking.
They sit down alone on the shore
Without moving their eyes or their hands
Without changing the clouds or the silence.
The obscene sea breaks and claws
Rushes downhill trumpeting
Shakes its bull's beard.
The gentle old ladies seated
As if in a transparent boat
They look at the terrorist waves.
Where will they go and where have they been?
They come from every corner
They come from our own lives.
Now they have the ocean
The cold and burning emptiness
The solitude full of flames.
They come from all the pasts
From houses which were fragrant
From burnt-up evenings.
They look, or don't look, at the sea
With their walking sticks they draw signs in the sand
And the sea erases their calligraphy.
The old women get up and go away
With their fragile bird feet
While the waves flood in
Traveling naked in the wind.

---

link to image

---

നെരൂദ - മത്സ്യകന്യകയും കുടിയന്മാരും: ഒരു പുരാവൃത്തം

---

പൂർണ്ണനഗ്നയായി അവൾ കടന്നുവന്നപ്പോൾ
ആ മാന്യദേഹങ്ങളൊക്കെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു.
അവർ  കുടിയ്ക്കുകയായിരുന്നു,
അവരവളുടെ മേൽ കാറിത്തുപ്പി.
പുഴയിൽ നിന്നപ്പോൾ കയറിവന്നവൾ,
അവൾക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല.
വഴിതെറ്റിവന്ന മത്സ്യകന്യകയായിരുന്നു അവൾ.
അവളുടെ മിനുങ്ങുന്ന ഉടലിലൂടെ അധിക്ഷേപങ്ങളൊഴുകി.
അവളുടെ സുവർണ്ണമാറിടങ്ങൾ അസഭ്യങ്ങളിൽ മുങ്ങി.
കണ്ണീരപരിചിതയായവൾ, അവൾ കരഞ്ഞില്ല.
വസ്ത്രങ്ങളപരിചിതയായവൾ, അവൾ വസ്ത്രം ധരിച്ചിരുന്നില്ല.
സിഗരറ്റുകുറ്റികളും കരിഞ്ഞ കോർക്കുകളും കൊണ്ടവരവളെ കുത്തി.
ചിരി സഹിക്കാതവർ തറയിൽ കിടന്നുരുണ്ടു.
അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല, വാക്കുകൾക്കവളപരിചിതയായിരുന്നു.
അവളുടെ കണ്ണുകൾക്കു നിറം വിദൂരപ്രണയത്തിന്റേതായിരുന്നു.
അവളുടെ ഇരുകൈകൾ പുഷ്യരാഗങ്ങളായിരുന്നു.
ഒരു പവിഴവെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ നിശബ്ദമനങ്ങി.
പിന്നെയൊടുവിൽ അവൾ ആ വാതിൽ വഴി ഇറങ്ങിപ്പോയി.
പുഴയിലിറങ്ങിയതും അവൾ നിർമ്മലയായി,
മഴ കഴുകിയ വെള്ളാരങ്കല്ലു പോലെ അവൾ തിളങ്ങി.
തിരിഞ്ഞൊന്നു നോക്കാതെ അവൾ നീന്തിപ്പോയി,
ശൂന്യതയിലേക്കവൾ നീന്തിപ്പോയി, മരണത്തിലേക്കവൾ നീന്തിപ്പോയി.

---

 

Fable of the Mermaid and the Drunks

From: ‘Estravagario’

All those men were there inside,

when she came in totally naked.

They had been drinking: they began to spit.

Newly come from the river, she knew nothing.

She was a mermaid who had lost her way.

The insults flowed down her gleaming flesh.

Obscenities drowned her golden breasts.

Not knowing tears, she did not weep tears.

Not knowing clothes, she did not have clothes.

They blackened her with burnt corks and cigarette stubs,

and rolled around laughing on the tavern floor.

She did not speak because she had no speech.

Her eyes were the colour of distant love,

her twin arms were made of white topaz.

Her lips moved, silent, in a coral light,

and suddenly she went out by that door.

Entering the river she was cleaned,

shining like a white stone in the rain,

and without looking back she swam again

swam towards emptiness, swam towards death.

Translation by A. S. Kline

---

നെരൂദ - മഴ പെയ്യുന്നു

---

മഴ പെയ്യുന്നു
പൂഴിയ്ക്കു മേൽ,
മേൽക്കൂരയ്ക്കു മേൽ
മഴയുടെ പ്രമേയം:
എന്റെ നാളുകൾക്കുപ്പായ
ചിരന്തനപ്രണയത്തിന്റെ
താളുകൾക്കു മേൽ
മഴയുടെ വിളംബതാളം:
മഴ, നീ,
നീ നിന്റെ പഴയ കൂട്ടിലേക്കു
മടങ്ങിപ്പൊയ്ക്കോളൂ,
സൂചികളുമായി നീ നിന്റെ
ഭൂതകാലത്തിലേക്കു പൊയ്ക്കോളൂ:
ഇന്നെനിയ്ക്കു കൊതി,
വെണ്മയിൽ വെണ്മയായൊരിടം,
പച്ചപ്പനിനീർപ്പൊന്തയുടെ ഒരു ചില്ലയ്ക്കും,
ഒരു പൊൻപനിനീർപ്പൂവിനുമായി
ഒരു ഹേമന്തത്തിന്റെ വെണ്മ:
അനന്തവസന്തം കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു,
മേഘങ്ങളൊഴിഞ്ഞ മാനത്തിനു ചോടെ
വെണ്മ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു:
അപ്പോഴല്ലേ, മഴ മടങ്ങിയെത്തുന്നു,
എന്റെ ജനാലയിൽ
കദനത്തിന്റെ താളം കൊട്ടാൻ,
എന്റെ നെഞ്ചിനും
എന്റെ മേൽക്കൂരയ്ക്കും മേൽ
രോഷത്തിന്റെ താണ്ഡവമാടാൻ,
തന്റെയിടം പിടിച്ചുവാങ്ങാൻ:
അതെന്നോടൊരു പാത്രം ചോദിക്കുന്നു,
സൂചികളും,
മറുപുറം കാണുന്ന കാലവും,
കണ്ണീരുമിട്ടു നിറയ്ക്കാൻ.

---

link to image

---

നെരൂദ - എന്നോടു ചോദിക്കരുത്

---

ചിലരെന്നോടു പറയുന്നു,
പേരുകൾ, ഇരട്ടപ്പേരുകൾ, വിലാപങ്ങൾ
ഇവ ചേർന്ന മനുഷ്യവ്യാപാരങ്ങൾ
എന്റെ പുസ്തകത്താളുകളിലുണ്ടാവരുതെന്ന്,
എന്റെ വരികളിലവയ്ക്കിടം കൊടുക്കരുതെന്ന്:
അവർ പറയുന്നു, അവിടെ കവിത മരിക്കുകയാണെന്ന്,
ചിലർ പറയുന്നു, ഞാനതു ചെയ്യരുതെന്ന്:
അവരെ പ്രീതിപ്പെടുത്താൻ ഞാനില്ല എന്നതാണു സത്യം.
ഞാനവരോടു കുശലം പറയുന്നു,
തല വണങ്ങി ആദരിക്കുന്നു,
വെണ്ണക്കട്ടിയിൽ എലികളെപ്പോലെ സന്തുഷ്ടരായി
അവർ പർണ്ണാസ്സസിലേക്കു പോകുന്നതിൽ ഞാനെതിരു പറയുന്നുമില്ല.
മറ്റൊരു ഗണത്തിൽ പെട്ടവനാണു ഞാൻ.
ചോരയും നീരുമുള്ള വെറും മനുഷ്യൻ.
അതുകാരണം, എന്റെ സഹോദരനെ അവർ തല്ലിയാൽ
കൈയിൽ കിട്ടിയതെടുത്തു ഞാൻ ചെറുക്കും;
എന്റെ ഓരോ വരിയിലുമുണ്ട്,
മനുഷ്യത്വമില്ലാത്തവർക്കു മേൽ,
ക്രൂരന്മാർക്കും അഹങ്കാരികൾക്കും മേൽ
വെടിമരുന്നിന്റെയോ ഉരുക്കിന്റെയോ ഭീഷണി.
എന്റെ രുഷ്ടസമാധാനത്തിന്റെ ശിക്ഷ പക്ഷേ,
പാവങ്ങളെ, നല്ലവരെ വേട്ടയാടില്ല:
കൈയിലൊരു വിളക്കുമായി വീണവരെ തേടി ഞാൻ നടക്കുന്നു:
ഞാനവരെ സാന്ത്വനിപ്പിക്കുന്നു,
ഞാനവരുടെ മുറിവുകൾ വച്ചുകെട്ടുന്നു:
കവിയുടെ നിത്യകർമ്മങ്ങളാണിവ,
വിമാനം പറത്തുന്നവന്റെയും, കല്ലു വെട്ടുന്നവന്റെയും.
ഈ ഭൂമിയിൽ എന്തെങ്കിലും നാം ചെയ്തിരിക്കണം,
ഈ ഗ്രഹത്തിലാണു നാം പിറന്നതെന്നതിനാൽ;
മനുഷ്യസമൂഹത്തെ നാം ചിട്ടപ്പെടുത്തണം,
കിളികളോ, നായ്ക്കളോ അല്ല നാമെന്നതിനാൽ.
ഞാൻ വെറുക്കുന്നവരെ ഞാൻ ആക്രമിക്കുമ്പോൾ,
ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്കു ഞാൻ പാടിക്കൊടുക്കുമ്പോൾ,
എന്റെ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളെ വെടിയാനാണു
കവിതയ്ക്കു തോന്നുന്നതെങ്കിൽ,
എന്റെ നിയമത്തെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഞാനനുസരിക്കും,
നക്ഷത്രങ്ങളും ആയുധങ്ങളും ശേഖരിച്ചും കൊണ്ട്;
അമേരിക്കയോടുള്ള എന്റെ ചഞ്ചലിക്കാത്ത കടമയിൽ
ഒരു പനിനീർപ്പൂ കൂടിയിട്ടും കാര്യമൊന്നുമില്ല.
സൗന്ദര്യവുമായി പ്രണയം കൊണ്ടൊരുടമ്പടി എനിക്കു പാലിക്കാനുണ്ട്:
എന്റെ ജനതയുമായി ചോര കൊണ്ടൊരുടമ്പടി എനിക്കു പാലിക്കാനുണ്ട്.

---

 

നെരൂദ - മരണം

---

പലതവണ ഞാനുയിർത്തെഴുന്നേറ്റിരിക്കുന്നു,
പരാജിതനക്ഷത്രങ്ങളുടെ ഗർത്തങ്ങളിൽ നിന്ന്,
നിത്യതയുടെ നൂൽക്കഴികളിൽ പിടിച്ചുകയറിക്കൊണ്ട്;
ഇന്നിതാ, ഞാൻ മരിക്കാനൊരുങ്ങുന്നു,
ഇനിയൊരൊച്ചപ്പാടിനും നിൽക്കാതെ,
എന്റെയുടലിൽ മണ്ണുമായി,
മണ്ണുമായലഞ്ഞുചേരാനായി.

പുരോഹിതന്മാർ വിറ്റുനടക്കുന്ന സ്വർഗ്ഗത്തിലൊരിടം
ഞാൻ വാങ്ങിവച്ചിട്ടില്ല,
ധനികരായ അലസവർഗ്ഗത്തിനായി
വേദാന്തികൾ തട്ടിക്കൂട്ടിയ നിത്യാന്ധകാരവുമെനിക്കു വേണ്ട.

മരണത്തിൽ പാവപ്പെട്ടവർക്കൊപ്പമാവട്ടെ ഞാൻ,
മരണത്തെക്കുറിച്ചു പഠിക്കാൻ സമയം കിട്ടാതിരുന്നവർ,
ആകാശം സ്വന്തമായിരുന്നവർ പ്രഹരങ്ങളേൽപ്പിച്ചവർ.

എന്റെ മരണം എന്റെ കണക്കിനൊപ്പിച്ചത്,
എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നൊരു കുപ്പായം പോലെ,
എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടൊരു നിറത്തിൽ,
എനിയ്ക്കു കിട്ടാതെപോയ അളവുകളിൽ,
എനിയ്ക്കു വേണ്ടത്ര ആഴത്തിൽ.

പ്രണയമതിന്റെ ദൗത്യം തീർത്തു പൊയ്ക്കഴിഞ്ഞാൽ,
കരുത്തുകളൊരുമിച്ച മറ്റു കൈകളിലേക്കു
സമരമതിന്റെ ചുറ്റികകൾ കൈമാറിക്കഴിഞ്ഞാൽ,
മരണം വന്നെത്തുകയായി,
നിങ്ങൾക്കു ചുറ്റും അതിരുകൾ പണിതിരുന്ന
ചിഹ്നങ്ങൾ പാടേ തുടച്ചുമാറ്റാനായി.

---

നെരൂദ - പ്രഹേളികകൾ

---

ഞണ്ടുകൾ പൊന്നിൻകാലുകൾ കൊണ്ടു നെയ്തെടുക്കുന്നതെന്തെന്ന്
നീയെന്നോടു ചോദിച്ചു;
ഞാൻ പറഞ്ഞു: അതു കടലിനോടു ചോദിക്കൂ.
സുതാര്യചർമ്മവുമായി കടൽച്ചൊറികൾ കാത്തിരിക്കുന്നതെന്തിനെയെന്നു
നീ ചോദിക്കുന്നു; അതെന്തു കാത്തിരിക്കുന്നുവെന്ന്.
ഞാൻ പറഞ്ഞു: നിന്നെപ്പോലെ അതും തന്റെ കാലം കാത്തിരിക്കുന്നുവെന്ന്.
മാക്രോസിസ്റ്റിസ് കടല്പായലിന്റെ ആശ്ളേഷമെത്രത്തോളമെത്തുന്നുവെന്നു
നീ ചോദ്യമായി.
ഞാനറിയുന്നൊരു കടലിൽ, ഒരു പ്രത്യേകമുഹൂർത്തത്തിൽ
നോക്കിനോക്കിയിരിക്കൂ.
കൊമ്പൻതിമിംഗലത്തിന്റെ കുടിലദന്തത്തെക്കുറിച്ചും നീ ചോദിക്കുമെന്നതു തീർച്ച;
കടലിലെ യൂണീക്കോണുകൾ ചാട്ടുളിയേറ്റു ചാവുന്നതിനെക്കുറിച്ചു ഞാൻ പറയും.
തെക്കൻകടലിന്റെ വിമലഗർഭങ്ങളിൽ വിറക്കൊള്ളുന്ന
പൊന്മയുടെ തൂവലുകളെക്കുറിച്ചു നീ ചോദിക്കില്ലേ?
കടൽനാക്കിന്റെ ചില്ലുവിതാനത്തെക്കുറിച്ചും നിനക്കു സംശയമുണ്ടാവുമല്ലോ,
അതെങ്ങനെ കുരുക്കഴിക്കുമെന്നും?
കടൽത്തട്ടിലെ കൂർമ്പൻവേലികളിൽ വൈദ്യുതി പായിക്കുന്നതേതെന്നു നിനക്കറിയണോ?
നടക്കുമ്പോളടരുന്ന പടച്ചട്ട പോലത്തെ ചുണ്ണാമ്പുകല്ലിനെക്കുറിച്ചും?
ചൂണ്ടക്കാരൻ മീനിന്റെ ചൂണ്ടയെക്കുറിച്ചും,
കടൽക്കയങ്ങളിൽ നാട പോലെ വലിച്ചുകെട്ടിയ സംഗീതത്തെക്കുറിച്ചും?

എനിക്കു പറയണമെന്നുണ്ട്, അതൊക്കെ കടലിനറിയുമെന്ന്,
അതിന്റെ കലവറകളിൽ ജീവിതം വിപുലവും,
അസംഖ്യവും, വിമലവുമാണെന്ന്,
തുടുത്ത മുന്തിരിക്കുലകൾക്കിടയിൽ കാലം വിളക്കിയെടുത്തിരിക്കുന്നു,
കല്ലിച്ച പൂവിതളുകളെയും, കടൽവെള്ളരിയുടെ വെളിച്ചത്തെയുമെന്ന്,
പവിഴപ്പുറ്റുകൾ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയൊരു സമൃദ്ധകാഹളത്തിൽ നിന്ന്
സംഗീതത്തിന്റെ നൂലാമാലകളതിഴവേർപിരിക്കുന്നുവെന്ന്.

ഒന്നുമല്ല ഞാൻ, ഒരൊഴിഞ്ഞ വല,
മനുഷ്യനേത്രങ്ങൾക്കും മുമ്പേ പോയത്,
ആ ഇരുട്ടിൽ നിർജ്ജീവമായത്,
ത്രികോണത്തിനും, ഒരു മധുരനാരങ്ങയുടെ കാതരമായ പാതിഗോളത്തിനും
പരിചിതമായ വിരലുകൾ.

നിന്നെപ്പോലെതന്നെയാണു ഞാൻ ജീവിച്ചതും,
അന്തമറ്റ നക്ഷത്രവെളിച്ചത്തെ തുരന്നുകേറാൻ നോക്കിയും;
എന്റെ വലയിൽ, രാത്രിയിൽ, നഗ്നനായി ഞാൻ ഞെട്ടിയുണർന്നു,
ഞാനാകെപ്പിടിച്ചതോ, കാറ്റിൽ കുടുങ്ങിയൊരു പരലുമീനും.

---

link to image

---

ബോർഹസ് - കഠാര

---

മേശവലിപ്പിനുള്ളിൽ ഒരു കഠാര കിടക്കുന്നു.

പോയ നൂറ്റാണ്ടിനൊടുവിൽ ടോളിഡോവിലൊരാലയിൽ ഒരു കൊല്ലൻ പണിതെടുത്തതാണത്.
ലൂയി മെലിയൻ ലൂഫിനെർ അതെന്റെ അച്ഛനു കൊടുത്തു,
അച്ഛനാണ്‌ ഉറുഗ്വേയിൽ നിന്നതു കൊണ്ടുവന്നത്.
എവാരിസ്റ്റോ കാരിഗോ ഒരിക്കലതെടുത്തു പെരുമാറിയിരിക്കുന്നു.

അതു കാഴ്ചയിൽപ്പെടുന്ന ഒരാൾക്കും അതൊന്നു കൈയിലെടുത്തു നോക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയാറില്ല.
എത്രയോ കാലമായി തങ്ങളതിനെയും നോക്കിനടക്കുകയായിരുന്നു എന്നൊരു തോന്നൽ അവർക്കുണ്ടായിപ്പോകുന്നു.
കാത്തിരിക്കുന്ന കൈപ്പിടിയെ വ്യഗ്രതയോടെ കൈ കയറിപ്പിടിയ്ക്കുന്നു.
ശക്തവും, നിർവികാരവുമായ വായ്ത്തല ഉറയിലേക്കു കൃത്യമായി ആണ്ടിറങ്ങുന്നു.

ഈ കഠാര മറ്റു ചിലതു തന്നെ.

ലോഹം കൊണ്ടൊരുരുപ്പടി മാത്രമല്ലത്.
കൃത്യമായൊരു ലക്ഷ്യത്തിനായി മനുഷ്യർ ചിന്തിച്ചെടുത്തതും രൂപപ്പെടുത്തിയതുമാണത്.
പോയ രാത്രിയിൽ ടക്വാറെംബോയിൽ വച്ച് ഒരു മനുഷ്യനെ കൊന്നത് ഈ കഠാര തന്നെ,
ഇതു തന്നെ സീസറെ മരണത്തിലേക്കയച്ച കഠാരകളും.
അതിന്റെ ഇച്ഛ കൊല്ലുക, ചോര ചിന്തുക.

ഒരു മേശവലിപ്പിൽ, കുറിപ്പടികൾക്കും കത്തുകൾക്കുമിടയിൽക്കിടന്ന്
കഠാര സ്വപ്നം കാണുന്നു, ഒരു വ്യാഘ്രത്തിന്റെ സരളസ്വപ്നം.
അതിനെ കടന്നെടുക്കുന്ന കൈയ്ക്കു ജീവൻ വയ്ക്കുന്നു,
എന്തെന്നാൽ തനിയ്ക്കു പറഞ്ഞ കൊലയാളിയുടെ കൈയാണ്‌
തന്നെ തൊടുന്നതെന്നറിയുമ്പോൾ ആ ലോഹത്തിനും ജീവൻ വയ്ക്കുകയാണ്‌.

ചിലനേരം എനിക്കു സങ്കടം തോന്നിപ്പോവാറുണ്ട്,
അത്രയുമൂറ്റം, അത്രയും ലക്ഷ്യബോധം,
അത്ര നിർവികാരവും, അത്രയ്ക്കഭിമാനപൂർണ്ണവും-
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോവുകയുമാണ്‌,
വ്യർത്ഥമായി.

---

നെരൂദ - പതാകകൾ പിറവിയെടുക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്ന്

---

ഇക്കാലം വരെയ്ക്കും ഞങ്ങളുടെ പതാകകൾ പിറവിയെടുക്കുന്നതീവിധം.
ജനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ മനസ്സലിവവയിൽ നെയ്തുചേർത്തു,
യാതന കൊണ്ടവർ കീറത്തുണികൾ തുന്നിയെടുത്തു.

പൊള്ളുന്ന കൈകൾ കൊണ്ടവരതിൽ നക്ഷത്രം പതിച്ചുവച്ചു.
സ്വരാജ്യത്തിന്റെ നക്ഷത്രത്തിനു തങ്ങിനിൽക്കാനായി
കുപ്പായത്തിൽ നിന്നോ, ആകാശമണ്ഡലത്തിൽ നിന്നോ,
നീലിമയുടെ തുണ്ടവർ മുറിച്ചെടുത്തു.

തുള്ളിയിറ്റി, തുള്ളിയിറ്റി ചെമല പിറവിയെടുക്കുകയുമായിരുന്നു.

.

(കാന്റോ ജനറൽ)

---

link to image

---

നെരൂദ - ഉറുഗ്വേ

 

---

---

ഉറുഗ്വേ ഒരു കിളിപ്പാട്ട്, ജലത്തിന്റെ ഭാഷ,
നിർഝരി പോലൊരക്ഷരം,
ചില്ലുപാത്രങ്ങളുടെ ചക്രവാതം-
ഉറുഗ്വേ, വാസനിയ്ക്കുന്ന വസന്തത്തിൽ
കനികളുടെ മർമ്മരം,
കാട്ടാറുകളുടെ ചുംബനം,
അറ്റ്ലാന്റിക്കിന്റെ നീലമുഖാവരണം.
ഉറുഗ്വേ, കാറ്റു വീശുന്ന പൊൻപകൽ
തോരയിട്ട തുണികൾ,
അമേരിക്കയുടെ മേശപ്പുറത്തെ അപ്പം,
മേശപ്പുറത്ത്
അപ്പത്തിന്റെ നൈർമ്മല്യം.

(കാന്റോ ജനറൽ)

---

link to image

---

റുബേൻ ദാരിയോ - നിശാഗീതം

---

നിശാഗീതം

---

രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദത, വേദനിപ്പിക്കുന്ന നിശ്ശബ്ദത,
നിശാഗീതം...എന്തേയെന്റെയാത്മാവിന്നിത്ര പിടയ്ക്കാൻ?
എന്റെ ചോരയുടെ അമർന്ന മർമ്മരം ഞാൻ കേൾക്കുന്നു,
തലയ്ക്കുള്ളിലൊരു കൊടുങ്കാറ്റു വീശിയടങ്ങുന്നതു ഞാൻ കേൾക്കുന്നു.
ഹാ, ഉറങ്ങാനാവാതെ വരിക, സ്വപ്നം കാണാനാവാതെ വരിക.
സ്വയംവിശകലനത്തിന്റെ മുഴുനീളനാത്മഗതമാവുക,
എന്റെ ഹാംലെറ്റ് - ഞാൻ!
ഒരു രാത്രിയുടെ മദിരയിൽ,
ഇരുളിന്റെ വിസ്മയച്ചില്ലുപാത്രത്തിൽ
എന്റെ വിഷാദമലിച്ചുചേർക്കുക...
പിന്നെ ഞാനാലോചിച്ചുപോവുന്നു:
പ്രഭാതമെപ്പോഴെത്തും?
ഒരു വാതിലതാ അടയുന്നു...
ആരോ തെരുവിൽ നടക്കുന്നു...
ഘടികാരത്തിൽ മണി മൂന്നടിയ്ക്കുന്നു...
അതവളാവണം!

---

ലോലാപ്പെങ്ങൾക്കു വേണ്ടി വരച്ച സ്വന്തം ചിത്രം

---

ഈ യാത്രികൻ, നീ കണ്മുന്നിൽ കാണുന്നവൻ,
നാടോടിയായ നിന്റെ ഉടപ്പിറന്നവൻ തന്നെ,
ഇന്നും ജീവനോടിരിക്കുന്നവൻ,
നിനക്കൊരത്ഭുതമായി ഇന്നും ശ്വാസമെടുക്കുന്നവൻ,
നിന്നെപ്പിരിഞ്ഞ മാതിരിയല്ല,
അതില്പിന്നെയായതു മാതിരി:
കിഴവൻ, വിരൂപൻ, പൊണ്ണൻ, വിഷാദി.

---

ബോര്‍ഹസ് - സ്വപ്നം

---

പാതിരാവിന്റെ ഘടികാരങ്ങൾ
കാലത്തിന്റെ സമൃദ്ധി ധൂർത്തടിക്കുമ്പോൾ,
ഞാൻ പോകും,
യുളീസസിന്റെ നാവികർ പോയതിനുമപ്പുറത്തേക്ക്,
മനുഷ്യസ്മൃതിക്കപ്രാപ്യമായതിനുമപ്പുറം,
സ്വപ്നത്തിന്റെ മേഖലയിലേക്ക്.
ആ ജലഗർഭത്തിൽ നിന്നു ഞാൻ വീണ്ടെടുത്തുവരും,
എന്റെ ഗ്രാഹ്യത്തിനു പൊരുളു തിരിയാത്ത ചിലതൊക്കെ:
ഏതോ ആദിമസസ്യശാസ്ത്രത്തിലെ പുൽക്കൊടികൾ,
നാനാവിധമായ മൃഗങ്ങൾ,
മരിച്ചവരുമായുള്ള വർത്തമാനങ്ങൾ,
എന്നും മുഖംമൂടികളായ മുഖങ്ങൾ,
അതിപ്രാചീനഭാഷകളിലെ വാക്കുകൾ,
ചിലനേരം, കൊടുംഭീതി,
പകൽനേരത്തൊരു വിധേനയും നാമനുഭവിക്കാത്തതും.
ഞാൻ സർവതുമാവും, അഥവാ ശൂന്യതയാവും.
ഞാനറിയാതെ ഞാനായ മറ്റേ ഞാനാവും ഞാൻ,
എന്റെ ജാഗ്രദവസ്ഥയെ സ്വപ്നം കാണുന്നവൻ.
അയാളതിനെ തട്ടിക്കിഴിച്ചുനോക്കുന്നു,
നിർമ്മമതയോടെ, മന്ദഹാസത്തോടെ.

---

link to image

---

ബോര്‍ഹസ് - രണ്ടു കവിതകള്‍

---

ചന്ദ്രൻ

---

ആ സ്വർണ്ണത്തിലുണ്ടത്രയുമേകാന്തത.
ആദിയിലാദാം കണ്ട ചന്ദ്രനല്ല,
ഈ രാത്രികളിലെ ചന്ദ്രൻ.
മനുഷ്യനുറങ്ങാതിരുന്ന നീണ്ട നൂറ്റാണ്ടുകൾ
ഒരു പ്രാക്തനവിലാപമായതിൽ നിറയുന്നു.
നോക്കൂ. നിങ്ങൾക്കൊരു ദർപ്പണമത്.

---

നിമിഷം

---

എവിടെ യുഗങ്ങൾ, എവിടെ താർത്താറുകൾ
സ്വപ്നം കണ്ടുനടന്ന വാൾപ്പയറ്റുകൾ?
എവിടെ അവർ നിലം പരിശ്ശാക്കിയ വൻകോട്ടകൾ?
കുരിശു പണിത മരമെവിടെ, ആദാമിന്റെ വൃക്ഷമെവിടെ?

മുമ്പും പിമ്പുമില്ലാത്തതാണു വർത്തമാനം.
കാലത്തെ സ്ഥാപിച്ചെടുക്കുന്നതോർമ്മ.
ഘടികാരത്തിന്റെ ചര്യക്കൊപ്പമെത്തുന്നു,
പരമ്പരയുമൊപ്പം സ്ഖലിതങ്ങളും.
ചരിത്രം പോലെതന്നെ വൃഥാവാദമത്രെ, ഒരു വർഷവും.

ഉദയാസ്തമയങ്ങൾക്കിടയിലൊരു ഗർത്തം,
യാതനകളുടെ, ശ്രേയസ്സുകളുടെ, വേവലാതികളുടെ.
ക്ഷയിച്ച രാത്രികളുടെ ദർപ്പണങ്ങളിൽ കാണുക
അവയിലേക്കു നോക്കുന്ന അതേ മുഖങ്ങളുമല്ല.
നശ്വരവുമനശ്വരവുമാണു പാഞ്ഞുപോകുന്ന ദിനരാത്രങ്ങൾ.
മറ്റൊരു സ്വർഗം പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ട, മറ്റൊരു നരകവും.

---

ബോര്‍ഹസ് - 1922-നടുത്തെന്നോ ഞാനെഴുതിയതും പിന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടതുമായേക്കാവുന്ന വരികൾ

---

നഗരത്തിന്റെ പുറമ്പോക്കുകളിൽ
അസ്തമയത്തിന്റെ നിശബ്ദയുദ്ധങ്ങൾ,
ആകാശത്തൊരു പോരാട്ടത്തിന്റെ പ്രാക്തനപരാജയങ്ങൾ,
കാലത്തിന്റെ കയത്തിൽ നിന്നെന്നപോലെ
സ്ഥലരാശിയുടെ നിശ്ശുന്യാതലത്തിൽ നിന്നു
നമ്മിലേക്കെത്തുന്ന തുച്ഛമായ പുലരികൾ,
മഴയുടെ കരിന്തോപ്പുകൾ,
തുറന്നുനോക്കാനെനിക്കു പേടിയായ,
സ്വപ്നങ്ങളിലെന്നെത്തേടിയെത്തിയ
ഒരു പുസ്തകത്താളിലെ സ്ഫിങ്ക്സ്,
വെണ്ണക്കൽപ്പടവിലെ ചന്ദ്രബിംബം,
പ്രശാന്തദേവകളെപ്പോലെ
നിലകൊള്ളുന്ന വൃക്ഷങ്ങൾ,
അന്യോന്യരാത്രിയും കാത്തിരുന്ന സന്ധ്യയും,
പ്രപഞ്ചമെന്നു പേരായ വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ,
മൗനം കൊണ്ടൊരു പുഴത്തടത്തിൽ
ഒരു രാജാവിന്റെ വീരഖഡ്ഗം,
സാക്സണുകൾ, അറബികൾ, ഗോത്തുകൾ,
തങ്ങളറിയാതെ എനിക്കു ജന്മം നല്കിയവർ,
ഇവയൊക്കെയും, ബാക്കിയും ചേർന്നതാണോ ഞാൻ,
അതോ, രഹസ്യത്താക്കോലുകളും ദുർഘടഗണിതവുമുണ്ടോ,
നമുക്കു പൊരുളു തിരിയാത്തതായി?

---

link to image

---

ബോർഹസ് - കവിതകൾ

---

തെരുവുകൾ

---

ബ്യൂണേഴ്സ് അയേഴ്സിലെ തെരുവുകളിലാണ്‌
എന്റെയാത്മാവ്.
വണ്ടികളുമാളുകളും തിരക്കുന്ന
ആർത്തിപിടിച്ച തെരുവുകളിലല്ല,
പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും സംഭവിക്കാത്ത ഇടത്തെരുവുകളിൽ,
ശീലത്തിന്റെ ബലം കൊണ്ടുതന്നെ
കണ്ണിൽപ്പെടാനില്ലാത്തവയിൽ,
അസ്തമയത്തിന്റെ പാതിവെളിച്ചത്താൽ
നിത്യത ചാർത്തിക്കിട്ടിയവയിൽ,
അവയ്ക്കുമപ്പുറത്ത്,
ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന മരങ്ങളൊഴിഞ്ഞവയിൽ,
എളിയ കൂരകൾ മുന്നിലേക്കു വരാത്തവയിൽ,
മരണമില്ലാത്ത ദൂരങ്ങൾ വിഴുങ്ങിയവയിൽ,
ആകാശത്തിന്റെയും സമതലത്തിന്റെയും അഗാധവൈപുല്യത്തിൽ
സ്വയം നഷ്ടമായവയിൽ.
ഒറ്റയാനൊരാൾക്കൊരു വാഗ്ദാനമത്രേയവ;
അവിടെയധിവസിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ,
ഒറ്റയൊറ്റയാത്മാക്കളനവധി;
ദൈവത്തിനു മുന്നിൽ, കാലത്തിലും,
അനന്യമായവ, അനർഘവുമായവ;
കിഴക്കോട്ട്, വടക്കോട്ട്, തെക്കോട്ട്
തെരുവുകൾ ചുരുൾ നിവരുന്നു-
എന്റെ നാടു തന്നെ അവയും.
ഞാനെഴുതിവയ്ക്കുന്ന ഈ വരികളിൽ
അവയുടെ കൊടി പാറട്ടെ.

---

വിയോഗം

---

മുന്നൂറു രാത്രികൾ മുന്നൂറു ചുമരുകളെപ്പോലെ,
എനിയ്ക്കുമെന്റെ കാമുകിയ്ക്കുമിടയിലുയർന്നുനിൽക്കണമവ,
ഞങ്ങൾക്കിടയിലൊരാഭിചാരമാവും, സമുദ്രവും.

ഓർമ്മകളല്ലാതൊന്നും ശേഷിക്കില്ല.
യാതനപ്പെട്ടു നേടിയ സായാഹ്നങ്ങളേ,
നിന്റെ ദർശനത്തിനായുഴന്ന രാത്രികളേ,
എന്റെ പാതയ്ക്കിരുപുറത്തെയും പാടങ്ങളേ,
കണ്ടിരിയ്ക്കെ മറഞ്ഞുപോകുന്ന നഭോമണ്ഡലമേ...
വെണ്ണക്കല്ലു പോലന്തിമമായി
നിന്റെയസാന്നിദ്ധ്യം വിഷാദമയമാക്കും,
അന്യസായാഹ്നങ്ങളെ.

---

 

വയെഹോ - മഞ്ഞിന്റെ വഞ്ചിപ്പായകൾ

---

നീ പോകുന്നതു കണ്ടുനിൽക്കാൻ നിത്യേന ഞാനെത്തുന്നു,
എന്നുമകലത്തായ വശ്യനൗകേ...
രണ്ടു വെളുത്ത കപ്പിത്താന്മാർ നിന്റെ കണ്ണുകൾ;
രക്തം കൊണ്ടു ശുഭയാത്ര വീശുന്ന
ചുവന്ന കുഞ്ഞുതൂവാല നിന്റെ ചുണ്ടുകൾ!

നീ പോകുന്നതു കണ്ടുനിൽക്കാൻ ഞാനെത്തുന്നു;
കാലവും ക്രൗര്യവും കൊണ്ടുന്മത്തമായി,
എന്നുമകലത്തായ വശ്യനൗകേ,
സാന്ധ്യതാരം മാഞ്ഞുപോകുന്ന നാൾ വരെ.

കപ്പിയും കമ്പക്കയറും; വഞ്ചിക്കുന്ന കാറ്റുകൾ;
കടന്നുപോയൊരു സ്ത്രീ വീശിയ കാറ്റുകൾ!
നിന്റെ തണുത്ത കപ്പിത്താന്മാർ കല്പന നല്കും,
മാഞ്ഞുപോകുന്നവൻ ഞാനായിരിക്കും...

---

വയെഹോ - ജനം

---

യുദ്ധം കഴിഞ്ഞതിൽപ്പിന്നെ,
പടയാളി വീണതിൽപ്പിന്നെ,
ഒരാളടുത്തുചെന്നു പറഞ്ഞു:
“മരിക്കരുതേ; എനിക്കത്ര സ്നേഹമാണു നിങ്ങളെ!”
ജഡമോ, കഷ്ടം, മരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

രണ്ടുപേരടുത്തുചെന്നാവർത്തിച്ചു:
“ഞങ്ങളെ വിട്ടുപോകരുതേ! ധൈര്യമായിരിക്കൂ!
ജീവിതത്തിലേക്കു മടങ്ങിവരൂ!”
ജഡമോ, കഷ്ടം, മരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

ഇരുപത്, ഒരു നൂറ്‌, ഒരായിരം,
അഞ്ചു ലക്ഷം പേർ നേരിട്ടുചെന്നു,
അവരൊച്ചവച്ചു: “എത്രയധികം സ്നേഹം,
മരണത്തിനതുമെതിരാവുന്നില്ല!”
ജഡമോ, കഷ്ടം, മരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

ജനകോടികളയാളെ ചൂഴ്ന്നു,
ഒരേയൊരു നിവേദനവുമായി:
“പോകരുതേ, സഹോദരാ!“
ജഡമോ, കഷ്ടം, മരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

പിന്നെ ഭൂമിയിലെ സർവജനങ്ങളും
അയാൾക്കു ചുറ്റും കൂടി;
ജഡം വിഷാദത്തോടെ അവരെ ഒന്നുനോക്കി,
അയാൾ സാവധാനമെഴുന്നേറ്റുനിന്നു,
ആദ്യം കണ്ടയാളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു;
പിന്നെ കാലെടുത്തുവച്ചു...

---

വയെഹോ - ക്രിസ്തുമസ് രാത്രി

---

വാദ്യവൃന്ദം പാടിനിർത്തുമ്പോൾ,
ചില്ലകൾക്കടിയിലൂടെ സ്ത്രൈണഛായകൾ കടന്നുപോവുമ്പോൾ,
പഴുക്കിലകൾക്കിടയിലൂടരിച്ചിറങ്ങുന്നു,
നിലാവിന്റെ ഭൂതരൂപങ്ങൾ, പലനിറത്തിൽ വിളർത്ത മേഘങ്ങൾ.

മറന്ന ശീലുകൾ തേങ്ങുന്ന ചുണ്ടുകളുണ്ട്,
ലില്ലിപ്പൂവുകളെന്നു നടിയ്ക്കുന്ന വെണ്മേലാടകളുണ്ട്.
മുരത്ത പൊന്തകളിൽ പട്ടിന്റെ പരിമളം പൂശുന്നുണ്ട്,
ഇടകലർന്ന സല്ലാപങ്ങൾ, മന്ദഹാസങ്ങളും.

നിന്റെ മടക്കത്തിന്റെ വെളിച്ചം ചിരി തൂകുമാറാവട്ടെ;
കൊലുന്നനേ നിന്റെയുടലിന്റെ ദനഹായിൽ
പെരുന്നാളുല്ലസിക്കട്ടെ സൗവർണ്ണതാരസ്ഥായിയിൽ.

നിന്റെ വളപ്പിലെങ്കിലെന്റെ കവിത കുഞ്ഞാടിനെപ്പോലെ കരഞ്ഞുനടക്കും,
നിന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ ഉണ്ണിയേശു പിറവിയെടുത്തെന്നു
കാണാത്ത കൊമ്പുകളും കുഴലുകളുമൂതിയതു പാടിനടക്കും.

---

(ദനഹാ - കിഴക്കു നിന്നുള്ള മൂന്നു ജ്ഞാനികൾ ബത്ലഹേമിലെത്തിയതിന്റെ ഓർമ്മപ്പെരുനാൾ)

---