വയെഹോ - മഞ്ഞിന്റെ വഞ്ചിപ്പായകൾ

---

നീ പോകുന്നതു കണ്ടുനിൽക്കാൻ നിത്യേന ഞാനെത്തുന്നു,
എന്നുമകലത്തായ വശ്യനൗകേ...
രണ്ടു വെളുത്ത കപ്പിത്താന്മാർ നിന്റെ കണ്ണുകൾ;
രക്തം കൊണ്ടു ശുഭയാത്ര വീശുന്ന
ചുവന്ന കുഞ്ഞുതൂവാല നിന്റെ ചുണ്ടുകൾ!

നീ പോകുന്നതു കണ്ടുനിൽക്കാൻ ഞാനെത്തുന്നു;
കാലവും ക്രൗര്യവും കൊണ്ടുന്മത്തമായി,
എന്നുമകലത്തായ വശ്യനൗകേ,
സാന്ധ്യതാരം മാഞ്ഞുപോകുന്ന നാൾ വരെ.

കപ്പിയും കമ്പക്കയറും; വഞ്ചിക്കുന്ന കാറ്റുകൾ;
കടന്നുപോയൊരു സ്ത്രീ വീശിയ കാറ്റുകൾ!
നിന്റെ തണുത്ത കപ്പിത്താന്മാർ കല്പന നല്കും,
മാഞ്ഞുപോകുന്നവൻ ഞാനായിരിക്കും...

---

വയെഹോ - ജനം

---

യുദ്ധം കഴിഞ്ഞതിൽപ്പിന്നെ,
പടയാളി വീണതിൽപ്പിന്നെ,
ഒരാളടുത്തുചെന്നു പറഞ്ഞു:
“മരിക്കരുതേ; എനിക്കത്ര സ്നേഹമാണു നിങ്ങളെ!”
ജഡമോ, കഷ്ടം, മരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

രണ്ടുപേരടുത്തുചെന്നാവർത്തിച്ചു:
“ഞങ്ങളെ വിട്ടുപോകരുതേ! ധൈര്യമായിരിക്കൂ!
ജീവിതത്തിലേക്കു മടങ്ങിവരൂ!”
ജഡമോ, കഷ്ടം, മരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

ഇരുപത്, ഒരു നൂറ്‌, ഒരായിരം,
അഞ്ചു ലക്ഷം പേർ നേരിട്ടുചെന്നു,
അവരൊച്ചവച്ചു: “എത്രയധികം സ്നേഹം,
മരണത്തിനതുമെതിരാവുന്നില്ല!”
ജഡമോ, കഷ്ടം, മരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

ജനകോടികളയാളെ ചൂഴ്ന്നു,
ഒരേയൊരു നിവേദനവുമായി:
“പോകരുതേ, സഹോദരാ!“
ജഡമോ, കഷ്ടം, മരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

പിന്നെ ഭൂമിയിലെ സർവജനങ്ങളും
അയാൾക്കു ചുറ്റും കൂടി;
ജഡം വിഷാദത്തോടെ അവരെ ഒന്നുനോക്കി,
അയാൾ സാവധാനമെഴുന്നേറ്റുനിന്നു,
ആദ്യം കണ്ടയാളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു;
പിന്നെ കാലെടുത്തുവച്ചു...

---

വയെഹോ - ക്രിസ്തുമസ് രാത്രി

---

വാദ്യവൃന്ദം പാടിനിർത്തുമ്പോൾ,
ചില്ലകൾക്കടിയിലൂടെ സ്ത്രൈണഛായകൾ കടന്നുപോവുമ്പോൾ,
പഴുക്കിലകൾക്കിടയിലൂടരിച്ചിറങ്ങുന്നു,
നിലാവിന്റെ ഭൂതരൂപങ്ങൾ, പലനിറത്തിൽ വിളർത്ത മേഘങ്ങൾ.

മറന്ന ശീലുകൾ തേങ്ങുന്ന ചുണ്ടുകളുണ്ട്,
ലില്ലിപ്പൂവുകളെന്നു നടിയ്ക്കുന്ന വെണ്മേലാടകളുണ്ട്.
മുരത്ത പൊന്തകളിൽ പട്ടിന്റെ പരിമളം പൂശുന്നുണ്ട്,
ഇടകലർന്ന സല്ലാപങ്ങൾ, മന്ദഹാസങ്ങളും.

നിന്റെ മടക്കത്തിന്റെ വെളിച്ചം ചിരി തൂകുമാറാവട്ടെ;
കൊലുന്നനേ നിന്റെയുടലിന്റെ ദനഹായിൽ
പെരുന്നാളുല്ലസിക്കട്ടെ സൗവർണ്ണതാരസ്ഥായിയിൽ.

നിന്റെ വളപ്പിലെങ്കിലെന്റെ കവിത കുഞ്ഞാടിനെപ്പോലെ കരഞ്ഞുനടക്കും,
നിന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ ഉണ്ണിയേശു പിറവിയെടുത്തെന്നു
കാണാത്ത കൊമ്പുകളും കുഴലുകളുമൂതിയതു പാടിനടക്കും.

---

(ദനഹാ - കിഴക്കു നിന്നുള്ള മൂന്നു ജ്ഞാനികൾ ബത്ലഹേമിലെത്തിയതിന്റെ ഓർമ്മപ്പെരുനാൾ)

---

 

വയെഹോ - വെളുത്ത കല്ലിന്മേൽ കറുത്ത കല്ല്

---

തോരാതെ മഴ പെയ്യുന്നൊരു നാൾ പാരീസിൽക്കിടന്നു ഞാൻ മരിക്കും,
ഇപ്പോൾത്തന്നെയെനിയ്ക്കോർമ്മവരുന്നൊരു നാൾ.
പാരീസിൽക്കിടന്നു ഞാൻ മരിക്കും- അതിൽ പിന്നോട്ടില്ല ഞാൻ-
ഒരു വ്യാഴാഴ്ചയാവും, ഇന്നത്തെപ്പോലെ, ശരൽക്കാലവും.

വ്യാഴാഴ്ച തന്നെയാവും, ഈ വ്യാഴാഴ്ച ഈ വരികളെഴുതിവയ്ക്കെ,
എനിയ്ക്കെന്റെ ചുമലെല്ലുകൾ വിലങ്ങിയല്ലോ;
ഒരു യാത്രയ്ക്കുള്ള വഴി മുന്നിൽ  ശേഷിക്കെ
ഇന്നത്തെപ്പോലെ ഞാനേകാകിയുമായിട്ടില്ലല്ലോ.

സെസെർ വയെഹോ മരിച്ചുപോയി, അവരയാളെ തല്ലി,
സർവരും, അവർക്കയാളൊരു ദ്രോഹവും ചെയ്യാതിരുന്നിട്ടും;
വടികൾ കൊണ്ടവരാഞ്ഞുതല്ലി, കയറു കൊണ്ടും.

ഇവരത്രേ ദൃൿസാക്ഷികൾ; വ്യാഴാഴ്ചകൾ,
വിലങ്ങിയ ചുമലെല്ലുകൾ, ഏകാന്തത,
മഴ, പാതകൾ...

---

വയെഹോ - നിത്യദാമ്പത്യത്തിന്റെ കിടക്ക

---

നിലയ്ക്കുമ്പോഴേ പ്രണയം ബലക്കുന്നുള്ളു!
കുഴിമാടമൊരു വലിയ നേത്രഗോളമാവും,
അതിന്റെ കയങ്ങളിൽ പ്രണയവേദന ജീവിക്കും, കരയും,
മധുരനിത്യതയും കറുത്ത പ്രഭാതവും നിറച്ച ചഷകത്തിലെന്നപോലെ.

ചുംബനത്തിനായി ചുണ്ടുകൾ ഞൊറിഞ്ഞുവരും,
നിറഞ്ഞതൊന്നു കവിഞ്ഞൊഴുകിത്തീരുമ്പോലെ.
ഞരമ്പുകൾ വലിഞ്ഞുപിടയുന്ന സമാഗമങ്ങളിൽ
ഓരോ വായയും മറ്റൊന്നിനായി ത്യജിക്കും,
മൃതപ്രായമായൊരു ജീവിതം.

എങ്കിൽ ഹൃദ്യമത്രേ കുഴിമാടം,
ഒരേയൊരാരവത്തിൽ സകലരുമന്യോന്യമറിയുന്നതതിൽ;
ഹൃദ്യമത്രേ അന്ധകാരം,
ഒരേയൊരു പ്രണയസങ്കേതത്തിൽ എല്ലാവരും സംഗമിക്കുന്നതതിൽ.

---

 

വയെഹോ - സ്നേഹവിരുന്ന്

---

ആരുമിന്നന്വേഷിച്ചെത്തിയില്ല;
ആരുമീ സായാഹ്നത്തിലെന്നോടൊന്നുമാവശ്യപ്പെട്ടുമില്ല.
വെളിച്ചങ്ങളുടെ ഈ ഘോഷയാത്രയിൽ
ഒരു സിമിത്തേരിപ്പൂവിനെപ്പോലും ഞാൻ കണ്ടുമില്ല.
പൊറുക്കൂ, കർത്താവേ: എത്ര കുറച്ചേ ഞാൻ മരിച്ചുള്ളൂ!
ഈ സായാഹ്നത്തിലേവരുമേവരും കടന്നുപോകുന്നു,
എന്നെയന്വേഷിക്കാതെ, എന്നോടൊന്നും ചോദിക്കാതെ.
എനിക്കറിയില്ല, എന്റെ കൈകളിലവർ മറന്നുവച്ചതെന്തെന്ന്,
എന്റേതല്ലാത്തതൊന്നുപോലെ.
വാതിൽക്കലേക്കു ഞാൻ പോയിരുന്നു,
സർവരോടുമായി വിളിച്ചുകൂവാനെനിക്കു തോന്നിയിരുന്നു:
നിങ്ങൾക്കെന്തെങ്കിലും കാണാതെപോയെങ്കിൽ,
അതിവിടെയുണ്ടെന്നേ!
ഈ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ സായാഹ്നത്തിലും
എത്ര വാതിലുകളാണൊരു മുഖത്തിനു നേർക്കു
കൊട്ടിയടയ്ക്കപ്പെടുന്നതെന്നെനിക്കറിയാത്തതിനാൽ,
അന്യന്റേതായതെന്തോ എന്റെയാത്മാവിനെ ഗ്രസിച്ചതിനാൽ.
ആരുമിന്നെത്തിയില്ല;
ഈ സായാഹ്നത്തിലെത്ര കുറച്ചേ ഞാൻ മരിച്ചിട്ടുമുള്ളൂ!

---

ചിത്രം: പെറുവിലെ വയഹോസ്മാരകം (വിക്കിമീഡിയ)

---

വയെഹോ - മരിച്ചവന്റെ ഇടയഗാനം

---

എന്തു ചെയ്യുകയാവുമവളിപ്പോൾ, ആൻഡീസുകാരി എന്റെ റീത്ത,
കാട്ടോടപ്പുല്ലുകളും കാട്ടുമുന്തിരികളും പോലോമന? 
ബൈസാന്റിയത്തിൽ ഞാൻ ശ്വാസം മുട്ടിക്കിടക്കുമ്പോൾ,
വില കുറഞ്ഞ  ബ്രാണ്ടി പോലെ ചോരയുള്ളിൽ മയങ്ങുമ്പോൾ?

എവിടെയാവുമവളുടെ കൈകളിപ്പോൾ,
സായാഹ്നങ്ങളിൽ പ്രായശ്ചിത്തം പോലെ വെണ്മകളിസ്തിരിയിട്ടവ?
ഇപ്പോൾ, എന്റെ ജീവിതാശയൊക്കെയും
ഈ മഴയൊഴുക്കിക്കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ?

എവിടെ,അവളുടെ കമ്പിളിപ്പാവാട,
അവളുടെ വേവലാതികൾ, അവളുടെ നടത്ത,
അവളുടെ ചുണ്ടുകളില്‍ മേയ്മാസറമ്മിന്റെ ചുവയും?

ഏതോ മേഘരൂപം നോക്കി വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുകയാവുമവൾ,
പിന്നെ വിറ പൂണ്ടുംകൊണ്ടവൾ പറയും:“യേശുവേ...എന്തു കുളിര്‌ !”
മേച്ചിലോടുകൾക്കു മേലൊരു കാട്ടുകിളി കരയും.

---

link to image

---

വയെഹോ - പ്രണയം

---

പ്രണയമേ, എന്റെ മരിച്ച കണ്ണുകളിലേക്കു മടങ്ങാതായി നീയിപ്പോൾ;
നിന്നെയോർത്തെത്ര കരയുന്നു, എന്റെ ആദർശവാദിഹൃദയം.
എന്റെ പാനപാത്രങ്ങളൊക്കെയും കാത്തിരിക്കുന്നു,
നിന്റെ ശരൽക്കാലം നേദിച്ച അപ്പത്തെ, നിന്റെ പ്രഭാതവീഞ്ഞിനെ.
പ്രണയമേ, പാവനമായ കുരിശ്ശേ, എന്റെ മണൽക്കാടുകളിൽ തേവൂ,
സ്വപ്നം കണ്ടു കരയുന്ന നിന്റെ നക്ഷത്രരക്തം.
പ്രണയമേ, എന്റെ മരിച്ച കണ്ണുകളിലേക്കു മടങ്ങുന്നേയില്ല നീയിപ്പോൾ,
നിന്റെ പ്രഭാതാശ്രുക്കളെ ഭയക്കുകയും കാംക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവയിൽ.
പ്രണയമേ, നിന്നെ ഞാൻ കാംക്ഷിക്കില്ല നീ വിദൂരത്തിലായിരിക്കുമ്പോൾ,
ഒരു മദിരോത്സവത്തിന്റെ ചൂതുകളിയിൽ നീയൊരു കരുവാകുമ്പോൾ,
വിളർത്തുപതിഞ്ഞൊരു പെണ്മുഖത്തു നീ പ്രത്യക്ഷയാവുമ്പോൾ.
പ്രണയമേ, ഉടലില്ലാതെ നീ വരൂ, ദൈവരക്തത്തിൽ നിന്നു വരൂ,
ദൈവത്തെ മാതിരിയൊരു മനുഷ്യനാവട്ടെ ഞാൻ,
ഉടലാനന്ദിക്കാതെ പ്രണയിക്കുന്നവൻ, ജനിപ്പിക്കുന്നവൻ.

---

വയെഹോ - കവി കാമുകിയോട്

---

എന്റെ പ്രിയേ, ഇന്നു രാവിൽ നിന്നെ ഞാൻ ക്രൂശിച്ചുവല്ലോ,
എന്റെ ചുംബനത്തിന്റെ രണ്ടു വളഞ്ഞ തുലാങ്ങളിൽ;
നിന്റെ വേദനയെന്നോടു പറഞ്ഞു, യേശു തേങ്ങിക്കരഞ്ഞുവെന്ന്,
ആ ചുംബനത്തിലും മധുരിക്കുന്നൊരു ദുഃഖവെള്ളിയുണ്ടെന്നും.

നിർന്നിമേഷമെന്നെ നീയെന്നെ നോക്കിനിന്ന ധന്യരാത്രിയിൽ
അസ്ഥിവേണുവുമൂതി മരണമുല്ലസിക്കുകയായിരുന്നു.
ഈ സെപ്തംബർ രാത്രിയിൽ നിർവഹണമായിരിക്കുന്നു,
എന്റെ പതനത്തിനും, എത്രയും മാനുഷികമായ ചുംബനത്തിനും.

എന്റെ പ്രിയേ, തൊട്ടുതൊട്ടുകിടന്നൊരുമിച്ചു നാം മരിക്കും;
നമ്മുടെ ധന്യവേദനകൾ സാവധാനം വരണ്ടുണങ്ങും;
നമ്മുടെ മരിച്ച ചുണ്ടുകളിരുളിൽ തമ്മിൽ തൊട്ടുവെന്നുമാവും.

നിന്റെ പാവനനേത്രങ്ങളിൽ നീരസമുണ്ടാവില്ലിനിമേൽ,
നിന്നെ മുറിപ്പെടുത്തുകയുമില്ല ഞാനിനിമേൽ.
ഒരേ കുഴിമാടത്തിൽക്കിടന്നു നാമുറങ്ങും,
                                                          രണ്ടു കൂടപ്പിറപ്പുകളെപ്പോലെ.

---

link to vallejo

---