നിസാർ ഖബ്ബാനി - വിമാനത്തിലിരുന്നു നോക്കുമ്പോൾ...

---

വിമാനത്തിലിരുന്നു നോക്കുമ്പോൾ...

---

വിമാനത്തിലിരുന്നു നോക്കുമ്പോൾ
മനുഷ്യനവന്റെ വികാരങ്ങളെ കാണുന്നതു മറ്റൊരു വിധത്തിൽ;
പ്രണയം വിമുക്തമാവുന്നു
പൊടിയിൽ നിന്ന്,
ഗുരുത്വാകർഷണത്തിൽ നിന്ന്,
ഭൂമിയുടെ നിയമങ്ങളിൽ നിന്ന്,
ഒരു പഞ്ഞിത്തുണ്ടു പോലതു പാറുന്നു.
ചിതറിയ മേഘക്കമ്പളത്തിനു മേൽക്കൂടി
വിമാനമൊഴുകിനീങ്ങുന്നു.
നിന്റെ കണ്ണുകളതിന്റെ പിന്നാലെയോടുന്നു,
ഒരു പൂമ്പാറ്റയെ പിന്തുടരുന്ന
രണ്ടു വിചിത്രപക്ഷികളെപ്പോലെ.
*
ഒറ്റയ്ക്കാണെന്റെ സഞ്ചാരമെന്നു കരുതിയ ഞാൻ
എന്തൊരു വിഡ്ഢി.
ഞാൻ ചെന്നിറങ്ങിയ ഓരോ വിമാനത്താവളത്തിലും
എന്റെ പെട്ടിയിലവർ കണ്ടെത്തി,
നിന്നെ.

---

ഒക്കെക്കഴിഞ്ഞു...

---

ഒക്കെക്കഴിഞ്ഞു.
എന്റെ കാമുകിയായിരിക്കുന്നു നീ.
എന്റെയുടലിലേക്കു നീയിറങ്ങി,
കൂർത്തുമൂർത്തൊരാണി പോലെ,
ദ്വാരത്തിൽ വീഴുന്ന ബട്ടൺ പോലെ,
ഒരു സ്പാനിഷുകാരിയുടെ ലോലാക്കു പോലെ.
*
എങ്കിലെന്റെ കാമുകിയാവൂ,
പിന്നെ നാവടക്കൂ.
എന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ നിയമസാധുതയെക്കുറിച്ചു
പ്രതിവാദത്തിനു വരാതിരിക്കൂ.
ഞാൻ തന്നെ എഴുതിയുണ്ടാക്കിയ നിയമം തന്നെ,
എനിക്കു നിന്നോടുള്ള പ്രണയം.
ഒരു ഡെയ്സിപ്പൂവു പോലെ
എന്റെ കൈകളിൽ മയങ്ങുകയെന്നതേ,
നിന്റെ ദൗത്യം,
നിന്നെ ഭരിക്കാൻ
എന്നെ അനുവദിക്കുകയെന്നതും.
എന്റെ കാമുകിയായിരിക്കുകയെന്നതേ,
നിന്റെ ദൗത്യം.

---

ഒരവധിക്കാലമെടുക്കാൻ...

---

എന്നിൽ കുടിയേറിയ സ്ത്രീയേ,
ഒരവധിക്കാലമെടുക്കാനെന്നെ നീയനുവദിക്കുമോ,
അന്യരെപ്പോലെ മലകളിലൊരൊഴിവുനാളാസ്വദിക്കാൻ?
പട്ടു കൊണ്ടൊരു സ്പാനിഷ് വിശറിയാണു മലകൾ,
അതിലെഴുതിയിരിക്കുന്നു നിന്റെ ചിത്രം.
കടൽക്കാക്കകളെപ്പോലെ പറന്നെത്തുന്നു നിന്റെ കണ്ണുകൾ,
ഒരു നീലനോട്ടുബുക്കിന്റെ താളുകളിൽ നിന്നു
ചിറകെടുക്കുന്ന വാക്കുകൾ പോലെ.
എന്റെ ഓർമ്മയെ നീയനുവദിക്കുമോ,
നിന്റെ പരിമളത്തിന്റെ കോട്ട തകർത്തു
തുളസിയും പുതിനയുമൊന്നു മണക്കാൻ?
വേനലിന്റെ മട്ടുപ്പാവിലിരിക്കാനെന്നെ നീയനുവദിക്കുമോ,
കോണി കയറിയെത്തുന്ന നിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാതെ?

---

നിസാർ ഖബ്ബാനി - നീ കാപ്പി കുടിയ്ക്കൂ...

---

നീ കാപ്പി കുടിയ്ക്കൂ...

---

നീ കാപ്പി കുടിയ്ക്കൂ,
ഞാൻ പറയുന്നതു മിണ്ടാതെ കേൾക്കൂ.
ഇനി നാമൊരുമിച്ചു കാപ്പി കുടിച്ചില്ലെന്നു വരാം,
ഇനി സംസാരിക്കാനെനിയ്ക്കവസരം കിട്ടിയില്ലെന്നു വരാം.
*
നിന്നെക്കുറിച്ചു ഞാൻ സംസാരിക്കില്ല,
എന്നെക്കുറിച്ചു ഞാൻ സംസാരിക്കില്ല,
പ്രണയത്തിന്റെ വിളുമ്പിലെ രണ്ടു പൂജ്യങ്ങളാണു നാം,
പെൻസിലു കൊണ്ടു വരച്ച രണ്ടു വരകൾ.
ഞാൻ സംസാരിക്കാം,
എന്നെക്കാളും നിന്നെക്കാളും
സുതാര്യമായതൊന്നിനെക്കുറിച്ച്,
പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച്,
തൂത്തുകളയാൻ മാത്രമായി
നമ്മുടെ ചുമലിൽ വന്നിരിക്കുന്ന
ഈ വിസ്മയപ്പൂമ്പാറ്റയെക്കുറിച്ച്,
ചവിട്ടു കൊണ്ടരയാൻ മാത്രമായി
കടലിന്റെ കയങ്ങളിൽ നിന്നുയർന്നുവന്ന
ഈ സ്വർണ്ണമത്സ്യത്തെക്കുറിച്ച്,
തട്ടിയകറ്റാൻ മാത്രമായി
നമുക്കു നേർക്കു കൈനീട്ടുന്ന
ഈ നീലനക്ഷത്രത്തെക്കുറിച്ച്.
*

നീ സഞ്ചിയുമെടുത്തു പുറപ്പെട്ടാൽ
അതല്ല പ്രധാനം,
കോപം വന്നാൽ സഞ്ചിയുമെടുത്തു പുറപ്പെടുകയാണ്‌
എല്ലാ സ്ത്രീകളും ചെയ്യുക.
കസേരയുടെ മെത്തയിൽ
ഞാൻ സിഗരറ്റു കുത്തിക്കെടുത്തിയാൽ
അതും പ്രധാനമല്ല,
കോപം വന്നാൽ എല്ലാപുരുഷന്മാരും
അതാണു ചെയ്യുക.
അത്രയും സരളമല്ല സംഗതി.
നമ്മുടെ കൈവിട്ടുപോയിരിക്കുന്നു കാര്യങ്ങൾ.
പ്രണയത്തിന്റെ വിളുമ്പിലെ രണ്ടു പൂജ്യങ്ങളാണു നാം.
പെൻസിലു കൊണ്ടു വരച്ച രണ്ടു വരകൾ.
ഇതാണു പ്രധാനം:
കടൽ നമുക്കെറിഞ്ഞുതന്ന സ്വർണ്ണമത്സ്യം
നമ്മുടെ കൈവിരലുകൾക്കിടയിൽക്കിടന്നു
ചതഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു.

---

ഭയക്കേണ്ട, സ്ത്രീജനമേ...

---

ഭയക്കേണ്ട സ്ത്രീജനമേ,
നിന്നെ ശപിക്കാനല്ല ഞാൻ വന്നത്,
എന്റെ കോപത്തിന്റെ കൊലക്കയറിൽ
നിന്നെ കെട്ടിത്തൂക്കാനുമല്ല,
എന്റെ പഴയ നോട്ടുബുക്കുകൾ
നീയുമൊരുമിച്ചിരുന്നു വായിക്കാനല്ല ഞാൻ വന്നത്.
പ്രണയത്തിന്റെ പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ
സൂക്ഷിച്ചുവയ്ക്കാത്തവനാണു ഞാൻ,
ഓർമ്മകളിലേക്കു തിരിച്ചുനടക്കാത്തവൻ.
ഞാൻ വന്നത്
നീ എന്നിൽ നട്ട ദുഃഖപുഷ്പങ്ങൾക്കു
നന്ദി പറയാൻ.
നീയെന്നെപ്പഠിപ്പിച്ചു,
കറുത്ത പൂക്കളെ സ്നേഹിക്കാൻ,
അവയെ വാങ്ങാൻ,
എന്റെ മുറിയുടെ കോണുകളിൽ
അവ വിതറാൻ.

---

സ്ത്രീകൾ, ദൈവത്തിന്റെ ജ്ഞാനം

---

നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നാർദ്രത മായുന്നു,
വെള്ളത്തിലോളങ്ങൾ പോലെ.
കാലം, സ്ഥലം, പാടം,
വീടുകൾ, കടലുകൾ, കപ്പലുകൾ
ഒക്കെയും മായുന്നു.
എന്റെ മുഖം തറയിൽ വീണുടയുന്നു,
ഏതു സ്ത്രീയിതു വാങ്ങുമെന്നോർത്തു
കൈയിൽ ഞാനെടുത്തുനടന്നൊരു
ചില്ലുപാത്രം പോലെ.
വിഷാദിച്ച മുഖങ്ങളെ സ്ത്രീകൾക്കു പ്രിയമല്ലെന്നത്രേ,
ആളുകളെന്നോടു പറഞ്ഞു.
*
എന്തു പറയണമെന്നറിയാത്തൊരു സന്ധിയിൽ
നാമെത്തിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു,
എല്ലാ വിഷയങ്ങളുമൊന്നാവുന്നു,
പൂർവതലം പശ്ചാത്തലത്തിൽ ലയിക്കുന്നു.
നൈരാശ്യത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിലെത്തിയിരിക്കുന്നു നാം,
അവിടെ ആകാശമൊരു വെടിയുണ്ട,
ആശ്ളേഷം തിരിച്ചടി,
മൈഥുനം കഠിനശിക്ഷയും.
*
എന്നെ പ്രേമിക്കുകയെന്നാൽ
അതു നിന്റെ തീരുമാനം,
എനിക്കറിയില്ല,
നിന്റെ ചുണ്ടുകൾ വായിക്കാൻ,
പൂഴിയ്ക്കടിയിലെപ്പോളുറ പൊന്തുമെന്നു
പ്രവചിക്കാൻ.
എനിക്കറിയില്ല,
നീ സമൃദ്ധയും പുഷ്ടയുമാകുന്നതേതു മാസത്തിലെന്ന്,
പ്രണയത്തിന്റെ കൂദാശ കൈക്കൊള്ളാൻ
നീയൊരുങ്ങന്നതേതുനാളെന്നും.

---

link to image

---

നിസാർ ഖബ്ബാനി - ഹിപ്പിവേഷം ധരിച്ചു നീ...

---

പുതുവർഷത്തിൽ കാമുകിയോട്

---

നിന്നെ ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നു,
നിന്നെ ഞാൻ തളച്ചിടില്ല,
കാറ്റിലും, ജലത്തിലും,
കടലിന്റെ ഏറ്റിറക്കങ്ങളിലും,
സൂര്യഗ്രഹണത്തിന്റെ മുഹൂർത്തത്തിലും.
ജ്യോതിഷികളെന്തും പറഞ്ഞോട്ടെ,
നിന്റെ കണ്ണുകളിലാണെന്റെ ജാതകം.

---

നിന്റെ മാറിടം

---

ഖജാന തുറന്നിടൂ!
നിന്റെ എരിയുന്ന മുലകൾ നഗ്നമാക്കൂ,
തടവിലിട്ടു കെടുത്തരുതേ,
എരിയുന്ന അഗ്നിയെ.
അതിമനോഹരചിത്രങ്ങൾ,
നിന്റെ മുലകൾ,
ഉദാരോദയം നൂറ്റ രണ്ടു നൂൽക്കഴികൾ.
അരികിൽ വരൂ, എന്റെ കുറിഞ്ഞിപ്പൂച്ചേ,
തടവിൽ നിന്നു പുറത്തു വരൂ,
അടുത്തു വരൂ,
ഋതുപ്പകർച്ചയിൽ
നിന്റെ മുലകളുടെ വിധിയെന്താവുമെന്നോർത്തു നോക്കൂ.
ഭയക്കേണ്ട,
വിഡ്ഢിയത്രേ, സ്വന്തം മുലകളെ മറയ്ക്കുന്നവൾ,
ഒരു ചുംബനം പോലുമേൽക്കാതെ
യൗവനത്തെ പറഞ്ഞുവിടുന്നവൾ.
ഞാനവളുടെയുടലിനെ വലിച്ചടുപ്പിച്ചു,
എതിർത്തില്ലവൾ, മിണ്ടിയില്ലവൾ,
ഉന്മത്തയായവളെന്നിലേക്കു ചാഞ്ഞു,
വിറപൂണ്ട മുലകളവളെനിക്കു നിവേദിച്ചു,
ഉന്മത്തവികാരത്തോടവൾ പറഞ്ഞു,
“തീ വന്നു തൊടുമ്പോളരുതെന്നു പറയാനരുതെനിക്ക്!”

---

എന്തിനെനിക്കു ഫോൺ ചെയ്യുന്നു...

---

എന്തിനെനിക്കു ഫോൺ ചെയ്യുന്നു, എന്റെ സ്ത്രീജനമേ, നീ?
ഇങ്ങനെ സംസ്കാരസമ്പന്നമായ രീതിയിലൂടെന്തിനെന്നെ ആക്രമിക്കുന്നു?
അനുതാപത്തിന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞുവെങ്കിൽ,
മുല്ലപ്പൂവിന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞുവെങ്കിൽ,
എന്തിനു നീ നിന്റെ സ്വരമുപയോഗിക്കുന്നു,
എന്നെ വീണ്ടും കൊല ചെയ്യാൻ?
മരിച്ച മനുഷ്യനാണു ഞാൻ,
മരിച്ചവർ രണ്ടാമതും മരിക്കുകയുമില്ല.
കൂരാണികളാണു നിന്റെ സ്വരം നിറയെ.
കത്തിമുറിവുകളുടെ ചിത്രത്തുന്നലാണെന്റെയുടലാകെ,
ചോരയിൽ മുങ്ങിയ വിരിപ്പു പോലെ.
*
ഒരു മുല്ലപ്പൂച്ചങ്ങല പോലെയായിരുന്നു
നമുക്കിടയിൽ ടെലിഫോൺ;
ഇന്നതൊരു കൊലക്കയറായിരിക്കുന്നു.
എനിക്കു നിവർന്നുകിടക്കാനൊരു പട്ടുകിടക്കയായിരുന്നു,
മുമ്പൊക്കെ നിന്റെ ഫോൺവിളി;
ഇന്നതു മുൾക്കുരിശ്ശായിരിന്നു,
അതിൽക്കിടന്നു ചോര വാർക്കുകയാണു ഞാൻ.
എത്ര സന്തോഷിച്ചിരുന്നതാണു ഞാൻ,
ഒരു പച്ചത്തത്തയെപ്പോലെ ഫോണിലൂടെ നിന്റെ ശബ്ദമെത്തുമ്പോൾ;
അതും കേട്ടുകൊണ്ടു ഞാൻ കാപ്പി മോന്തി, പുക വലിച്ചു.
എന്റെ ജീവിതത്തിനതനുപേക്ഷണീയമായിരുന്നു.
ഒരു വസന്തം, ഒരു മുത്തുക്കുട,
വനാന്തരങ്ങളുടെ വാസനയെനിക്കെത്തിച്ച ഒരു വിശറി.
ഇന്നിതാ,
നിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ
ദുരന്തത്തിന്റെ മഴയിലെന്നെക്കുളിപ്പിക്കുന്ന
ദുഃഖവെള്ളിയാഴ്ചത്തെ പള്ളിമണികൾ പോലെ.
*
ഈ പീഡനമൊന്നു നിർത്തൂ, എന്റെ സ്ത്രീജനമേ,
എന്റെ സിരകളാകെ അടഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു,
എന്റെ ഞരമ്പുകൾ വെടിച്ചും പോയിരിക്കുന്നു.
പണ്ടെപ്പോലെതന്നെ വയലറ്റുനിറമാണു
നിന്റെ ശബ്ദത്തിനെങ്കിൽ,
എനിക്കതിപ്പോൾ കാണാനുമാവുന്നില്ല,
വർണ്ണാന്ധനായിപ്പോയി ഞാൻ.

---

ഹിപ്പിവേഷം ധരിച്ചു നീ...

---

ഹിപ്പിവേഷം ധരിച്ചു നീ,
മുടിയിൽ പൂക്കൾ ഞാത്തി നീ,
കഴുത്തിൽ മണികൾ തൂക്കി നീ,
മാവോസൂക്തങ്ങൾ വായിച്ചു നീ,
സാംസ്കാരികവിപ്ളവം പഠിച്ചു നീ.
ലോങ്ങ് മാർച്ചിലണിചേർന്നു നീ,
വിപ്ളവത്തിന്റെ പതാകയുയർത്തി നീ,
വിദ്യാർത്ഥികൾ ഭരിക്കട്ടെ ലോകമെന്നു വാദിച്ചു നീ,
പഴയലോകത്തിന്റെ ചുമരുകളിടിയട്ടെയെന്നും.
*
നീലത്തേറ്റകളുള്ളൊരു ജന്തുവിനെപ്പോലെ
പ്രണയം വന്നു നിന്നെയാക്രമിച്ചപ്പോൾപ്പക്ഷേ,
വിരണ്ട ചുണ്ടെലിയെപ്പോലെ
നീ വിറപൂണ്ടു,
മാവോച്ചിത്രം നീ നിലത്തെറിഞ്ഞു,
വിപ്ളവത്തിന്റെ പതാക നീയെടുത്തെറിഞ്ഞു,
മുത്തശ്ശിയുടെ മാറത്തേക്കു കരഞ്ഞുകൊണ്ടു നീ പാഞ്ഞു,
മുത്തശ്ശിയുടെ ഹിതത്തിനൊത്തൊരുവനെയും നീ കെട്ടി.

---

link to image

---

നിസാർ ഖബ്ബാനി - മറ്റൊരു പുരുഷനെ...

---

മറ്റൊരു പുരുഷനെ...

---

മറ്റൊരു പുരുഷനെ നീ കണ്ടെത്തിയെന്നിരിക്കട്ടെ,
നിന്റെ അംഗോപാംഗങ്ങളെ
കവിതയാക്കി മാറ്റുന്നവൻ,
നിന്റെ മുടിയിഴയോരോന്നിനെയും
കവിതയുടെ ഈരടികളാക്കുന്നവൻ,
മറ്റൊരു പുരുഷനെ നീ കണ്ടെത്തിയെന്നിരിക്കട്ടെ,
കവിതയിൽ നിന്നെ നീരാടിക്കാൻ,
കവിത കൊണ്ടു നിന്നെയണിയിക്കാൻ,
അതിനെന്നെപ്പോലെ കെൽപ്പുറ്റവൻ,
എങ്കിൽ ഞാനപേക്ഷിക്കുന്നു,
അയാളോടൊപ്പം പോവുക,
വിസമ്മതമൊന്നും കൂടാതെ.
നീ എനിക്കോ, അയാൾക്കോ എന്നതല്ല പ്രധാനം,
നീ കവിതയ്ക്കുള്ളതെന്നതത്രേ പ്രധാനം.

---

നിന്റെ കൈയിലൊരു പരിഹാരമുണ്ടോ...

---

നിന്റെ കൈയിലൊരു പരിഹാരമുണ്ടോ,
നമ്മുടെ ഈ പ്രശ്നത്തിന്‌,
മുങ്ങിത്താഴുകയോ, പൊന്തിക്കിടക്കുകയോ ചെയ്യാത്ത
ഈ പൊളിഞ്ഞ തോണിയ്ക്ക്?
*
നിന്റേതേതു പരിഹാരമായാലും
അതു ഞാൻ സ്വീകരിച്ചോളാം.
കടലുപ്പത്രയ്ക്കു കുടിച്ചുകഴിഞ്ഞു ഞാൻ,
വെയിലത്തത്രയ്ക്കു തൊലി പൊള്ളിക്കഴിഞ്ഞു,
കാടൻമീനുകളുടലത്രയ്ക്കു തിന്നുകഴിഞ്ഞു.
*
യാത്രകളെനിക്കു മടുപ്പായി,
മടുപ്പു തന്നെയെനിക്കു മടുപ്പായി.
നിന്റെ കൈയിലൊരു പരിഹാരമുണ്ടോ,
കൊല്ലാതെ തുളഞ്ഞുകേറുന്ന ഈ വാളിന്‌?
നിന്റെ കൈയിലൊരു പരിഹാരമുണ്ടോ,
നമ്മെയുന്മത്തരാക്കാത്ത ഈ കറുപ്പിന്‌?
*
എനിക്കൊന്നു ചായണം,
ഏതു കല്ലിലായാലും,
ഏതു ചുമലിലായാലും.
എനിക്കു മടുത്തു,
പായകളില്ലാത്ത തോണികളിൽ കയറി,
നടപ്പാതയില്ലാത്ത വഴികളിൽ നടന്നും.
ഒരു പരിഹാരം നിർദ്ദേശിക്കൂ, എന്റെ സ്ത്രീജനമേ,
അതു സ്വീകരിക്കാമെന്നു ഞാൻ വാക്കു തരുന്നു,
എനിക്കൊന്നുറങ്ങിയാൽ മതി.

---

link to image

---

നിസാർ ഖബ്ബാനി - എന്റെ തൃഷ്ണകൾക്കു പുറത്ത്...

---

എന്റെ തൃഷ്ണകൾക്കു പുറത്ത്...

---

എന്റെ തൃഷ്ണകൾക്കു പുറത്തു
നിനക്കു ജീവിതമില്ല.
ഞാനാണു നിനക്കു കാലം.
എന്റെ കൈയകലത്തിനു പുറത്തു
നിനക്കർത്ഥവുമില്ല.
ഞാനാണു നിന്റെയളവുകൾ,
നിന്റെ കോണുകൾ, നിന്റെ വൃത്തങ്ങൾ,
നിന്റെ വളവുകളും നിന്റെ വരകളും.
എന്റെ നെഞ്ചിലെ കാട്ടിലേക്കു
നീ കാലെടുത്തുവച്ച നാളത്രേ,
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കു നീ കടന്നതും.
എന്നെ വിട്ടു  പോയ നാൾ
നീയടിമയായി,
ഏതോ ഗോത്രത്തലവൻ
നിന്നെ വിലയ്ക്കു വാങ്ങി.
*
മരങ്ങളുടെ പേരുകൾ നിന്നെ ഞാൻ പഠിപ്പിച്ചു,
രാപ്രാണികളുടെ സംവാദങ്ങളും.
വിദൂരതാരങ്ങളുടെ മേൽവിലാസങ്ങൾ നിനക്കു ഞാൻ തന്നു.
വസന്തത്തിന്റെ വിദ്യാലയത്തിൽ നിന്നെ ഞാൻ ചേർത്തു,
കിളികളുടെ ഭാഷയും, പുഴകളുടെ അക്ഷരമാലയും നിന്നെ ഞാൻ പഠിപ്പിച്ചു.
നിന്റെ പേരു ഞാനെഴുതിവച്ചു,
മഴയുടെ നോട്ടുപുസ്തകങ്ങളിൽ,
പുതമഞ്ഞിന്റെ വിരിപ്പുകളിൽ,
പൈന്മരക്കായകളിൽ.
നിന്നെ ഞാൻ പഠിപ്പിച്ചു,
മുയലുകളോടും കുറുനരികളോടും സംഭാഷണം ചെയ്യാൻ,
വസന്തത്തിന്റെ കമ്പിളിരോമങ്ങൾ കോതിവയ്ക്കാൻ.
കിളികളുടെ വെളിച്ചം കാണാത്ത കത്തുകൾ നിനക്കു ഞാൻ കാട്ടിത്തന്നു.
വസന്തത്തിന്റെയും ഹേമന്തത്തിന്റെയും ഭൂപടങ്ങൾ നിനക്കു ഞാൻ തന്നു,
ഗോതമ്പു കതിരിടുന്നതെങ്ങിനെയെന്ന്,
വെളുത്ത കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ തല നീട്ടുന്നതെങ്ങിനെയെന്ന്,
മീനുകൾ പരിണയിക്കുന്നതെങ്ങിനെയെന്ന്
നിനക്കു മനസ്സിലാവുന്നതിനായി.
*
നിനക്കു പക്ഷേ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ കുതിരയെ മടുപ്പായി.
അതിനാൽത്തന്നെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ കുതിര
നിന്നെ കുടഞ്ഞുതാഴെയിട്ടതും.
എന്റെ മാറത്തെ കാടുകളും നിനക്കു മടുപ്പായി,
രാപ്രാണികളുടെ സദിരും നിനക്കു മടുത്തു.
നിലാവിന്റെ വിരികളിൽ നഗ്നയായി കിടന്നുറങ്ങുന്നതും
നിനക്കു മടുത്തു.
അതിനാൽ കാടു വിട്ടു നീ പുറത്തുപോയി,
ഏതോ ഗോത്രത്തലവന്റെ ബലാൽക്കാരത്തിനു വിധേയയാവാൻ,
ചെന്നായ്ക്കൾക്കു തീറ്റയാവാൻ.

---

അന്നു രാത്രിയിൽ...

---

അന്നു രാത്രിയിലെന്നോടൊത്തു നീ നൃത്തം വച്ചപ്പോൾ
വിചിത്രമായതെന്തോ സംഭവിച്ചു.
ആകാശത്തിലതിന്റെയിടം വിട്ടിറങ്ങി
ഒരു ദീപ്തതാരമെന്നെനിക്കു തോന്നി,
എന്റെ മാറത്തെ കാടുകളിലതഭയം തേടിയെന്നും.
എന്റെയുടയാടകൾക്കടിയിൽ
ഒരു വൻകാടു വളരുന്നതായെനിക്കു തോന്നി.
ഒരു മൂന്നുവയസ്സുകാരിക്കുട്ടി
എന്റെ കുപ്പായത്തുണിയിൽ
അവളുടെ വീട്ടുപാഠം ചെയ്തെന്നെനിക്കു തോന്നി.
*
നൃത്തം ചെയ്തെനിക്കു ശീലമല്ല.
എന്നാലന്നു രാത്രിയിൽ
നൃത്തം വയ്ക്കുകയായിരുന്നില്ല ഞാൻ,
നൃത്തം തന്നെയായിരുന്നു ഞാൻ.

---

നിസാർ ഖബ്ബാനി - ഭയമാണെനിക്ക്...

---

എന്റെ പാർശ്വത്തിൽ നിന്നീ കഠാര വലിച്ചൂരൂ...

---

എന്റെ പാർശ്വത്തിൽ നിന്നീ കഠാര വലിച്ചൂരൂ.
ഞാനൊന്നു ജീവിച്ചോട്ടെ.
എന്റെ ചർമ്മത്തിൽ നിന്നു നിന്റെ പരിമളം പിൻവലിയ്ക്കൂ.
ഞാനൊന്നു ജീവിച്ചോട്ടെ.
എനിക്കൊരവസരം തരൂ,
മറ്റൊരു സ്ത്രീയെ കണ്ടുമുട്ടാൻ,
എന്റെ ഡയറിയിൽ നിന്നു നിന്റെ പേരു വെട്ടിക്കളയാൻ,
എന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റിപ്പടർന്ന
നിന്റെ മുടിയിഴകളറുത്തുമാറ്റാൻ.
എനിക്കൊരവസരം തരൂ,
ഞാനൊന്നു കണ്ടെത്തട്ടെ,
നീയും ഞാനുമൊരുമിച്ചു നടക്കാത്ത പാതകൾ,
നാമൊരുമിച്ചിരിക്കാത്ത കസേരകൾ,
നിന്റെയൊരോർമ്മയുമില്ലാത്ത ഇടങ്ങൾ.
എനിക്കൊരവസരം തരൂ,
നിനക്കു വേണ്ടി ഞാൻ ത്യജിച്ച,
നിനക്കു വേണ്ടി ഞാൻ കൊല ചെയ്ത സ്ത്രീയെ
തിരഞ്ഞുപിടിയ്ക്കാൻ,
എനിക്കു ജീവിതം വീണ്ടെടുക്കാൻ.

---

മൗനമായിരിക്കൂ...

---

മൗനമായിരിക്കൂ,
അതിസുന്ദരമായൊരു ശബ്ദമത്രേ,
മേശപ്പുറത്തു
നിന്റെ കൈകളുടെ സംഭാഷണം.

---

ഭയമാണെനിക്ക്...

---

എന്റെ പ്രണയം തുറന്നുപറയാൻ
ഭയമാണെനിക്ക്:
വീഞ്ഞിനു പരിമളം നഷ്ടമാവുകയാണ്‌,
ചഷകത്തിലേക്കതു പകരുമ്പോൾ.

---

നീയെന്നെങ്കിലുമോർത്തുനോക്കിയിട്ടുണ്ടോ...

---

നീയെന്നെങ്കിലുമോർത്തുനോക്കിയിട്ടുണ്ടോ,
നാമെവിടെയ്ക്കാണു പോകുന്നതെന്ന്.
തോണികൾക്കറിയാം,
എവിടെയ്ക്കാണവ തുഴയുന്നതെന്ന്,
മീനുകൾക്കറിയാം,
എവിടെയ്ക്കാണവ നീന്തുന്നതെന്ന്,
കിളികൾക്കറിയാം
എവിടെയ്ക്കാണവ പറക്കുന്നതെന്ന്.
നാം വെള്ളത്തിൽക്കിടന്നുരുളുന്നതേയുള്ളു,
മുങ്ങുന്നില്ല;
നാം യാത്രാവസ്ത്രങ്ങളണിയുന്നതേയുള്ളു,
യാത്ര ചെയ്യുന്നില്ല;
നാം കത്തുകളെഴുന്നതേയുള്ളു,
അയക്കുന്നില്ല.
പുറപ്പെടാൻ നിൽക്കുന്ന വിമാനങ്ങൾക്കെല്ലാം
നാം ടിക്കറ്റു വാങ്ങുന്നുണ്ട്,
വിമാനത്താവളത്തിൽ നിന്നു നാമനങ്ങുന്നില്ല.
ഇത്രയും ഭീരുക്കളായ യാത്രക്കാർ
ഇതിൻ മുമ്പുണ്ടായിട്ടില്ല,
എന്നെയും നിന്നെയും പോലെ.

---

നിസ്സാർ ഖബ്ബാനി - നിന്റെ മാറിടത്തിന്റെ തീരത്തു...

---

നിന്റെ മാറിടത്തിന്റെ തീരത്തു...

---

നിന്റെ മാറിടത്തിന്റെ തീരത്തു
ചുരുണ്ടുകൂടി ഞാൻ കിടന്നു,
പിറന്നിട്ടൊരുനാൾ പോലു-
മുറക്കം കിട്ടാത്തൊരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ.

---

എനിക്കു ശേഷം…

---

എനിക്കു ശേഷം നിന്നെ ചുംബിക്കുന്ന
പുരുഷന്മാർ കണ്ടെത്തട്ടെ,
നിന്റെ ചുണ്ടുകൾക്കു മേലെയായി
ഞാൻ നട്ട മുന്തിരിവള്ളി.

---

നിന്റെ നേർക്കെന്റെ പ്രണയം...

---

നിന്റെ നേർക്കെന്റെ പ്രണയം കുതിച്ചുവരുന്നു
സഞ്ചാരിയെക്കുടഞ്ഞുകളഞ്ഞൊരു വെള്ളക്കുതിരയെപ്പോലെ;
എന്റെ പ്രിയേ,
കുതിരകൾക്കുള്ളാസക്തികൾ നിന്നക്കറിയുമായിരുന്നെങ്കിൽ
എന്റെ വായയിൽ നീ നിറയ്ക്കുമായിരുന്നു,
ചെറിപ്പഴങ്ങൾ, ബദാം കായകൾ, പിസ്റ്റാഷിയോയും.

---

എന്റെ കൺവെട്ടത്തിൽ നിന്ന്...

---

എന്റെ കൺവെട്ടത്തിൽ നിന്നൊന്നു മാറിനിൽക്കൂ,
നിറങ്ങളെ വേറുതിരിച്ചറിയാനെനിക്കാകട്ടെ;
എന്റെ കൈകളിൽ നിന്നൊന്നകലെപ്പോകൂ,
പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ വലിപ്പമിത്രയെന്നു ഞാനറിയട്ടെ,
ഭൂമിയുരുണ്ടിട്ടാണെന്നും.

---

അവസാനത്തെക്കത്ത്

---

ഇതാണെന്റെയവസാനത്തെക്കത്ത്,
ഇനിമേലൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കുകയുമരുത്.
ഇതു നിന്റെ മേൽ പെയ്യുന്ന
അവസാനത്തെ ധൂസരമേഘം,
ഇനി മേൽ മഴയെന്തെന്നു
നീയറിയുകയുമില്ല.
ഇതെന്റെ പാനപാത്രത്തിലെ
അവസാനത്തെത്തുള്ളി,
ഇനി മേലില്ലൊരു മദ്യലഹരിയും.
*
ഇതെന്റെയുന്മാദത്തിന്റെ അവസാനത്തെക്കത്ത്,
എന്റെ ബാല്യത്തിന്റെ അവസാനത്തെക്കത്ത്.
ഇനിമേൽ നീയറിയില്ല,
യൗവനത്തിന്റെ നൈർമ്മല്യം,
ഉന്മാദത്തിന്റെ സൗന്ദര്യവും.
കീശകളിൽ കിളികളെയും കവിതകളെയുമൊളിപ്പിച്ചു
സ്കൂൾ വിട്ടോടിവരുന്നൊരു കുട്ടിയെപ്പോലെ
നിന്നെ ഞാൻ പ്രേമിച്ചു.
നിനക്കു മുന്നിലൊരു ശിശുവായിരുന്നു ഞാൻ,
മതിഭ്രമങ്ങളുടെ,
വിഹ്വലതകളുടെ,
വൈരുദ്ധ്യങ്ങളുടെ.
കവിതയുടെ, തന്റേടം കെട്ട എഴുത്തിന്റെ
കുട്ടിയായിരുന്നു ഞാൻ.
നീയോ,
കിഴക്കൻ ചിട്ടക്കാരിയൊരു സ്ത്രീയായിരുന്നു നീ,
കാപ്പിക്കപ്പുകളുടെ നിരയിൽ
തന്റെ ജാതകം വായിച്ചുനോക്കുന്നവൾ.
*
എത്ര ദുരിതപ്പെടുത്തുന്നു സ്ത്രീയേ, നീ.
ഇനി മേൽ നീയുണ്ടാവില്ല,
എന്റെ നോട്ടുപുസ്തകത്താളുകളിൽ,
നീലിച്ച കത്തുകളിൽ,
മെഴുകുതിരികളുടെ നിലവിളികളിൽ,
തപാൽക്കാരന്റെ സഞ്ചിയിൽ.
നീയുണ്ടാവില്ല,
കുട്ടികളുടെ മിഠായികൾക്കുള്ളിൽ,
ചായം തേച്ച പട്ടങ്ങളിൽ.
നീയുണ്ടാവില്ല,
കത്തുകളുടെ നോവുകളിൽ,
കവിതകളുടെ നോവുകളിൽ.
എന്റെ ബാല്യത്തിന്റെ പൂന്തോപ്പുകളിൽ നിന്നും
നീ സ്വയം ഭ്രഷ്ടയായിപ്പോയി.
ഇനിമേൽ നീ കവിതയുമല്ല.

---

നിസാർ ഖബ്ബാനി - നിന്നെ ഞാൻ കണ്ട നാൾ...

---

നിന്നെ ഞാൻ കണ്ട നാൾ...

---

നിന്നെ ഞാൻ കണ്ട നാൾ
ഞാൻ കീറിക്കളഞ്ഞു,
എന്റെയെല്ലാ ഭൂപടങ്ങളും
എന്റെ പ്രവചനങ്ങളും.
ഒരറബിക്കുതിരയായി മാറി ഞാൻ.
നിന്റെ മഴയുടെ പരിമളം ഞാൻ മണക്കുന്നു,
അതെന്നെ നനയ്ക്കും മുമ്പേ;
നിന്റെ ശബ്ദത്തിന്റെ താളം ഞാനറിയുന്നു,
നീ സംസാരിക്കും മുമ്പേ;
നിന്റെ മുടി ഞാനഴിച്ചിടുന്നു,
നീയതു മെടയും മുമ്പേ.

---

എന്റെ പുസ്തകങ്ങളടയ്ച്ചുവയ്ക്കൂ...

---

എന്റെ പുസ്തകങ്ങളൊക്കെയുമടച്ചുവയ്ക്കൂ,
എന്റെ മുഖത്തെ വരികൾ വായിക്കൂ.
ഞാൻ നിന്നെ നോക്കിനിൽക്കുന്നു,
ക്രിസ്തുമസ്മരത്തിനു മുന്നിൽ
ഒരു കുട്ടിയുടെ ആശ്ചര്യവുമായി.

---

ഇന്നലെ രാത്രിയിൽ...

---

ഇന്നലെ രാത്രിയിൽ ഞാനോർത്തു,
നിന്നെപ്രതി എന്റെ പ്രണയത്തെ.
എനിക്കപ്പോളോർമ്മവന്നു,
നിന്റെ ചുണ്ടത്തെ തേൻതുള്ളീകളെ;
എന്റെ ഓർമ്മയുടെ ചുവരുകളിൽ നിന്നും
പഞ്ചാരത്തരികൾ ഞാൻ നക്കിയെടുത്തു.

---

ഒരു മുല്ലപ്പൂമാല പോലെ നിർമ്മലയായി...

---

ഒരു മുല്ലപ്പൂമാല പോലെ നിർമ്മലയായി,
പീച്ചുപഴത്തൊലി പോലെ മിനുസമായി,
ഒരു കുന്തമുന പോലെ പ്രബലമായി
എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്കു നീ തള്ളിക്കയറിവന്നു.
വിട്ടുപോകൂ,
എന്റെ നോട്ടുപുസ്തകത്താളുകളെ,
എന്റെ കിടക്കവിരികളെ,
വിട്ടുപോകൂ,
എന്റെ കാപ്പിക്കപ്പുകളെ,
എന്റെ പഞ്ചാരക്കരണ്ടികളെ,
വിട്ടുപോകൂ,
എന്റെ കുപ്പായക്കുടുക്കുകളെ,
എന്റെ തൂവാലകളുടെ അരികുകളെ,
വിട്ടുപോകൂ,
എന്റെ കൊച്ചുകൊച്ചുസംഗതികളെ,
എനിയ്ക്കു നിത്യവൃത്തി തുടരാനാവട്ടെ.

---

മനോഹരമായൊരു കവിത പോലെ...

---

മനോഹരമായൊരു കവിത പോലെ
എന്റെ നേർക്കു നീ നടന്നുവന്ന ആ മാർച്ചുമാസപ്പുലരിയിൽ സൂര്യനും വസന്തവും നിന്നോടൊപ്പം കടന്നുവന്നു.
എന്റെ മേശപ്പുറത്തെ കടലാസുതാളുകൾ
പച്ചിലകളായി മാറി,
എന്റെ മുന്നിലെ കാപ്പിക്കപ്പ്
ചുണ്ടിലേക്കു വയ്ക്കാതെതന്നെയൊഴിഞ്ഞു. 
നീ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടപ്പോൾ. 
 എന്റെ ചുമർച്ചിത്രത്തിലെ കുതിരകൾ
എന്നെ വിട്ടു നിന്റെ നേർക്കു കുതിച്ചോടി.
*
എന്നെക്കാണാൻ നീ വന്ന ആ മാർച്ചുമാസപ്പുലരിയിൽ
ഭൂമിയ്ക്കുടലു വിറച്ചു,
മണ്ണിലെങ്ങോ ഒരു നക്ഷത്രമെരിഞ്ഞുവീണു.
കുട്ടികൾ കരുതി
അതൊരു തേനടയെന്ന്,
സ്ത്രീകൾ കരുതി
അതു വജ്രം കൊണ്ടൊരു കൈവളയെന്ന്,
പുരുഷന്മാർ കരുതി
അതു ദൈവത്തിൽ നിന്നൊരടയാളമെന്ന്.
* 

വസന്തത്തിന്റെ മേലാടയഴിച്ചുമാറ്റി,
ഒരു പെട്ടി നിറയെ വേനൽവസ്ത്രങ്ങളുമായി
ഒരു പൂമ്പാറ്റയെപ്പോലെ എനിക്കു മുന്നിൽ നീയിരുന്നപ്പോൾ,
എനിക്കു തീർച്ചയായി,
ആർക്കും തെറ്റു പറ്റിയിട്ടില്ലെന്ന്,
കുട്ടികൾക്കും,
സ്ത്രീകൾക്കും,
പുരുഷന്മാർക്കും.
തേൻ പോലെ മധുരിക്കുന്നവളാണു നീയെന്ന്,
വജ്രം പോലെ നിർമ്മലയാണു നീയെന്ന്,
ഒരു ദിവ്യാത്ഭുതം നീയെന്ന്.

---

നിസാർ ഖബ്ബാനി - പ്രണയത്തിന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിൽ നിന്ന്…

---

എന്റെ പ്രിയേ...

---

ഹാ,യെന്റെ പ്രിയേ,
എന്റെ ഉന്മാദത്തിന്റെ നിരപ്പിലായിരുന്നു നീയുമെങ്കിൽ
നിന്റെ പണ്ടങ്ങൾ നീ വലിച്ചെറിഞ്ഞേനേ,
നിന്റെ കടകങ്ങൾ നീ വിറ്റുകളഞ്ഞേനേ,
എന്റെ കണ്ണുകളിൽ വന്നുകിടന്നു നീയുറക്കമായേനേ.

---

പിന്നെയും നീ ചോദിക്കുന്നു...

---

പിന്നെയും നീ ചോദിക്കുന്നു,
എന്റെ പിറന്നാളെന്നെന്ന്;
നിനക്കറിയില്ലെങ്കി-
ലതെഴുതിയെടുത്തോളൂ:
നിന്റെ പ്രണയം തുറന്നുപറഞ്ഞ നാൾ തന്നെ
ഞാൻ പിറന്ന നാളും.

---

വാക്കുകളെല്ലാം മരിച്ചു...

---

വാക്കുകളെല്ലാം മരിച്ചു,
നിഘണ്ടുക്കളിലെ,
കത്തുകളിലെ, നോവലുകളിലെ.
എനിക്കിനി കണ്ടെത്തണം,
നിന്നെ പ്രണയിക്കാൻ
വാക്കുകളില്ലാത്തൊരു പ്രകാരം.

---

നിന്നെക്കുറിച്ചു ഞാൻ...

---

നിന്നെക്കുറിച്ചു ഞാനവരോടു മിണ്ടിയിട്ടില്ല,
എന്നാലെന്റെ കണ്ണുകളിൽ നീ നീരാടുന്നതവർ കണ്ടു.
നിന്നെക്കുറിച്ചു ഞാനവരോടു മിണ്ടിയിട്ടില്ല,
എന്നാൽ ഞാനെഴുതിയ വാക്കുകളിലവർ നിന്നെക്കണ്ടു.
പ്രണയത്തിന്റെ പരിമളമെങ്ങനെയൊളിപ്പിക്കാൻ?

---

അന്യരെപ്പോലെ പ്രണയിക്കാൻ...

---

അന്യരെപ്പോലെ പ്രണയിക്കാൻ വെറുപ്പാണെനിക്ക്,
അന്യരെപ്പോലെഴുതാൻ വെറുപ്പാണെനിക്ക്.
എന്റെ ചുണ്ടുകളൊരു ദേവാലയമായിരുന്നെങ്കിൽ,
എന്റെ കത്തുകൾ പള്ളിമണികളായിരുന്നെങ്കിൽ!

---

നീയെന്ന പ്രണയിച്ച മുഹൂർത്തത്തിൽ...

---

നീയെന്ന പ്രണയിച്ച മുഹൂർത്തത്തിൽ
എന്റെ വിളക്കിനു വെളിച്ചമേറി
എന്റെ നോട്ടുബുക്കുകൾ പൂത്തുലഞ്ഞു
കാര്യങ്ങളാകെ മാറി.
സൂര്യനെടുത്തമ്മാനമാടുന്ന
കുട്ടിയായി ഞാൻ,
പ്രവാചകനായി ഞാൻ,
നിന്നെക്കുറിച്ചെഴുതുമ്പോൾ.

---

നമ്മുടെ പ്രണയത്തിനില്ല...

---

നമ്മുടെ പ്രണയത്തിനില്ല,
മനസ്സും യുക്തിയും;
ജലോപരി നടക്കുന്നു.

നമ്മുടെ പ്രണയം

---

ആധിപ്പെടേണ്ട നീ...

---

ആധിപ്പെടേണ്ട നീ,
എന്റെയോമനേ,
നീയുണ്ടെന്റെ കവിതയിൽ,
എന്റെ വാക്കുകളിൽ.
നിനക്കു പ്രായമേറിക്കോട്ടെ,
എന്റെ താളുകളിൽ നീയുണ്ടാവും,
എന്നും യൗവനയുക്തയായി.

---

പ്രണയത്തിന്റെ പ്രവാചകൻ ...

---

പ്രണയത്തിന്റെ പ്രവാചകൻ ഞാൻ,
സ്ത്രീകൾക്കാശ്ചര്യങ്ങളുമായെത്തുന്നവൻ.
നിന്റെ മാറിൽ വീഞ്ഞു തളിച്ചില്ല ഞാനെങ്കിൽ
പൂത്തുലയുകയുമായിരുന്നില്ലവ.
ഞാൻ പ്രവർത്തിച്ചൊരിടത്തരമത്ഭുതത്താലത്രേ,
നിന്റെ മുലക്കണ്ണുകൾ മൊട്ടിട്ടതും.

---

ഞാനൊരുപാടു മാറിപ്പോയി...

---

ഞാനൊരുപാടു മാറിപ്പോയി.
നിന്നെ നഗ്നയായിക്കാണാനായിരുന്നു,
ഒരിക്കലെനിയ്ക്കു പൂതി,
ഒരു വെണ്ണക്കൽക്കാടു പോലെ നിന്നെക്കാണാൻ.
നിഗൂഢതയിൽ മറഞ്ഞുകിടന്നാൽ മതി
ഇന്നു നീയെനിക്ക്.

---

ഏതു വാക്കിനെക്കാളും...

---

ഏതു വാക്കിനെക്കാളുമുന്നതമാണു
നിന്നോടെന്റെ പ്രണയമെന്നതിനാൽ,
വാ മൂടിയിരിക്കുകതന്നെയെന്നു ഞാൻ വച്ചു.

---

ഞാൻ പ്രണയിക്കുന്നവൾ...

---

ഞാൻ പ്രണയിക്കുന്നവളെന്നോടു ചോദിക്കുന്നു,
താനും മാനവും തമ്മിലെന്താണു ഭേദമെന്ന്.
ഭേദമുണ്ടല്ലോ, പ്രിയേ.
നീ ചിരിക്കുന്നതു കാണുമ്പോൾ
മാനത്തിന്റെ കാര്യം ഞാൻ മറന്നേ പോകുന്നു.

---

ഞാൻ പ്രണയിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ…

---

ഞാൻ പ്രണയിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ
പ്രപഞ്ചമേ മാറിപ്പോയി:
സന്ധ്യയെന്റെ കീശയിലുറങ്ങി,
സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറുമുദിച്ചു.

---

എന്റെ പ്രിയേ...

---

എന്റെ പ്രിയേ,
കണ്ണുകൾക്കാഴമിന്നതെന്നറിയാത്തവളേ,
നീയമിത,
പാവന,
നിഗൂഢ.
നിന്റെ പ്രണയമാവർത്തിക്കാത്തത്,
ജനനമരണങ്ങളെപ്പോലെ.

---

ഞാൻ പ്രണയിക്കുമ്പോൾ...

---

ഞാൻ പ്രണയിക്കുമ്പോൾ
ഷാഹെൻഷായെന്റെ ദാസൻ,
എന്റെ ആജ്ഞാനുവർത്തി, ചീന.
കടലുകളെ ഞാൻ മാറ്റിക്കിടത്തുന്നു,
കാലത്തിന്റെ സൂചികളെയും
എനിക്കു നീക്കാമെന്നുമാവുന്നു.

---

എനിക്കിഷ്ടം...

---

എനിക്കിഷ്ടം കരയുന്ന നിന്നെ,
വിഷാദം കൊണ്ടിരുണ്ട മുഖത്തെ.
വിഷാദം നമ്മെ ഒരുമിച്ചുരുക്കുന്നു.
എനിക്കിഷ്ടമൊഴുകുന്ന കണ്ണീരിനെ,
കണ്ണീരിലീറനായ നിന്റെ മുഖത്തെ.
കരയുമ്പോഴത്രേ,
സ്ത്രീകൾ സുന്ദരികളാവുന്നു.

---

സഞ്ചാരിണീ...

---

സഞ്ചാരിണീ,
പത്തുകൊല്ലത്തിൽപ്പിന്നെയും
എന്റെ പാർശ്വത്തു തറഞ്ഞ
കുന്തമുനയാണു നീ.

---

വിവസ്ത്രയാവൂ...

---

വിവസ്ത്രയാവൂ,
യുഗങ്ങളായിട്ടുണ്ടായിട്ടില്ല,
ദിവ്യാത്ഭുതങ്ങളൊന്നും.
വിവസ്ത്രയാവൂ.
ഞാൻ മൂകൻ,
നിന്റെയുടലിനറിയാം പക്ഷേ,
ഉള്ള ഭാഷകളൊക്കെയും.

---

ഞാൻ പ്രണയിക്കുമ്പോൾ...

ഞാൻ പ്രണയിക്കുമ്പോൾ
ഒഴുകുന്ന വെളിച്ചമാവുന്നു ഞാൻ.
എന്റെ നോട്ടുപുസ്തകത്തിൽ
ഡെയിസിപ്പാടങ്ങളാവുന്നു കവിതകൾ.

---

 

നിസാർ ഖബ്ബാനി - നീ പിരിഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ കാലം നിന്നോടൊപ്പം പോകുന്നു

---

നിന്റെ മുഖത്തെ തെരുവുകളിലൂടെ
ഞാനലഞ്ഞു,
ഒരുകാലമെന്റെ കാമുകിയായിരുന്നവളേ.
ആളുകളോടു ഞാൻ ചോദിച്ചു,
ഞാൻ താമസിച്ച ആ പഴയ ഹോട്ടലെവിടെയെന്ന്,
ഞാൻ പത്രം വാങ്ങിയിരുന്ന പീടികയെവിടെയെന്ന്,
ഒരിക്കലുമെനിക്കടിക്കാതെപോയ ഭാഗ്യക്കുറികളെക്കുറിച്ചും.
ഹോട്ടൽ ഞാൻ കണ്ടെത്തിയില്ല,
ഞാൻ പത്രം വാങ്ങിയ പീടികയും.
നീ പോയതിൽപ്പിന്നെ
പത്രങ്ങളടിച്ചിട്ടില്ലെന്നു ഞാനറിഞ്ഞു,
നഗരവും അതിന്റെ നടപ്പാതകളും സ്ഥലം മാറിപ്പോയെന്നും,
സൂര്യനതിന്റെ മേൽവിലാസം മാറ്റിയെന്നും,
വേനൽക്കാലത്തു നാം വാടകയ്ക്കെടുത്ത നക്ഷത്രങ്ങൾ
വിറ്റുപോയെന്നും.
മരങ്ങളെവിടെയ്ക്കോ പോയിരിക്കുന്നു.
കിളികൾ തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളും
തങ്ങളുടെ പാട്ടുകളുമായി
ദേശാടനം പോയിരിക്കുന്നു.
കടൽ തന്റെ തിരകളിൽ തലതല്ലി
ജീവനൊടുക്കിയുമിരിക്കുന്നു.
*
എന്റെ ചർമ്മത്തിൽ വേരുകളാഴ്ത്തിയ സ്ത്രീയേ,
ഇനിയുമെന്റെയുള്ളിലെക്കു വളർന്നിറങ്ങരുതേ.
എന്നെത്തുണയ്ക്കൂ,
നാമൊരുമിച്ചു വളർത്തിയെടുത്ത
കൊച്ചുകൊച്ചുശീലങ്ങളിൽ നിന്നു
പുറത്തുപോരാൻ,
ജനാലവിരികളിൽ നിന്ന്,
പുസ്തകഷെല്ഫുകളിൽ നിന്ന്,
ചില്ലുപൂപ്പാത്രങ്ങളിൽ നിന്ന്
നിന്റെ പരിമളമടർത്തിയെടുക്കാൻ.
എന്നെത്തുണയ്ക്കൂ,
സ്കൂളിലെന്നെ വിളിച്ചിരുന്ന
പേരോർമ്മിച്ചെടുക്കാൻ.
എന്നെത്തുണയ്ക്കൂ,
നിന്റെ ഉടലിന്റെ വടിവെടുക്കും മു-
മ്പെന്റെ കവീതകളുടെ രൂപമോർമ്മിക്കാൻ.
എന്നെത്തുണയ്ക്കൂ,
മറ്റൊരു സ്ത്രീയോടും പറയാനരുതാത്ത
എന്റെ ഭാഷയെ വീണ്ടെടുക്കാൻ.
*
നിന്റെ ശബ്ദത്തിന്റെ
മഴ വീഴുന്ന ഇടത്തെരുവുകളിൽ
ഒരു കുട തേടി ഞാനലഞ്ഞു.
ഞാൻ കൈയിലെടുത്തിരുന്നു,
ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ച
നഗരത്തിന്റെ ഭൂപടം,
നാമൊരുമിച്ചു ചുവടു വച്ച
നിശാനൃത്തശാലകളുടെ പേരുകളും.
പോലീസുകരെന്നെപ്പക്ഷേ
കളിയാക്കുകയായിരുന്നു,
അവരെന്നോടു പറയുകയായിരുന്നു,
ഞാനന്വേഷിച്ചുനടക്കുന്ന നഗരം
പത്താം നൂറ്റാണ്ടിലേ
കടലെടുത്തുപോയെന്ന്.

---

link to image

---